web analytics
Hummer og kanari

Mørkt på kino

Foto: Andreas S (CC BY-".0) - At the abandoned cinema)
Foto: Andreas S (CC BY-“.0) – At the abandoned cinema)

For nokre veker sida var eg, i eigenskap av å vere nestleiar i vår lokale filmklubb, på årsmøte i Noregs Filmklubbforbund. For å vere nøyaktig var det snakk om både årsmøte OG seminar. Vi såg tung og trist film frå Ukraina der dialogar gjekk føre seg på teiknspråk. Utan undertekstar. Vi fekk eit føredrag om tysk ekspresjonisme. Vi fekk ein kviss der svara var slikt som Agnes Varda.

Har du høyrd om Agnes Varda før? Ikkje eg heller. Eg må tilstå at Florøs delegasjon fall totalt gjennom. Sjølv klarte eg berre å svare på eit einaste spørsmål, nemleg namnet på kona til Peter Jackson. Eg burde sjølvsagt også ha hugsa at det var Rupert Grint som spelte rolla som Harry Potters sidekick, Ronny Wiltersen. Men eg tilgjer meg sjølv for å ikkje «kome på» at nemnte Varda var gift med Jaques Demy, kjend som regissør av filmen «Paraplyene i Cherbourg». Lat meg legge til at spørsmåla om Jacksons kone, og Rupert Grint var dei einaste i ein relativt omfattande kviss som eg ville plassert i kategorien «populærkultur». Oss som aldri har sett ein einaste film av Pasolini burde eigentleg blitt avviste i døra. Filmklubbforbundets nye motto av året er Film for alle, men filmkvissene deira er framleis meint for nerdar, filmstudenter og intellektuelle.

Ikkje at det er noko gale i det. Tvert i mot. Eg elskar desse folka. Deira utrøyttelege kamp for filmformidling, mot historieløyse. I ei tid der korttidsminnet blir kortare og kortare. Ein film er gamal og gløymd fjorten dagar etter premieren, og ikkje så lenge etter kjem det kanskje ein remake. Vi treng desse håplaust utrendy hipsterbrille-Jesusane. Eldsjelane. Dei som brenn for god film, kva no det er for noko. Kven skal ta seg av å formidle filmarven om ikkje dei gjer det?

Det er mørkt på kino, bruka vi å seie då vi var små. Og så trekte vi lua til kompisen ned over trynet hans slik at han ikkje såg nokon ting. No trugar mørke skyer i horisonten. Om ikkje staten kjem med lovnad om pengar til drift, i filmmeldinga som skal presenterast før ferien, kan Filmklubbforbundet bli tvinga til å legge ned. Det kjem til å få konsekvensar for alle landets filmklubbar. 12.000 medlemmer rundt om i landet held difor pusten i desse dagar. Siste skanse i kampen mot einsretting av filmtilbod og full Hollywoodifisering står for fall. Nokon må tenke på filmformidling også, alt kan ikkje vere popcorn.

Sjølv ser eg gjerne dei store Hollywood-lokomotiva om det passar seg slik. Eg held nok ein knapp på John Carpenters gullrekke frå åttitalet, heller enn ein gamal nybølgefilm frå Claude Chabrol. Aller helst ser eg ein skitten og mørk B-film. Meir enn noko anna er eg oppteken av at film kan vere så mykje rart. Om ein ser etter langs bakken rundt dei enorme furufilmane som alle ser, kan ein finne ein underskog av vakker, vidunderleg, sjuk, spesiell og ikkje minst deilig merkelege filmar. Dei finaste filmopplevingane har eg hatt når eg har dumpa innom ein film som eg ikkje visst noko om på førehand. Noko annleis. Noko ukjent. Noko eg ikkje har sett gjort akkurat på den måten før. Noko som dreg tankane ut av sine vande mønster, og får meg til å sjå ting med nye auge. Eg trur dette er noko eg har felles med dei fleste andre som engasjerer seg i filmklubbar rundt om i landet. Det, og eit ønske om å formidle desse sjeldne augeblikka vidare til andre når vi kjem over dei. For i den fragmenterte røyndomen vi lever i, der det er algoritmane til Netflix som styrer kva vi skal sjå på, og gjer at vi ender opp med å sjå same typen film heile tida, blir disse augneblinkane vanskelegare å finne på eiga hand. Vi treng vegvisarar i den mangfaldige filmjungelen. Vi treng ein ven med god smak og overblikk. Filmklubbane vil gjerne vere den venen!

Ikkje lenge etter at eg kom heim igjen frå årsmøtet oppdaga eg at ein av filmane til denne hersens Agnes Varda var tilgjengeleg på ei av dei tenestane for klikkefilm som eg abonnerer på til dagleg. «Sans toit li noi» var namnet, Vagabond på engelsk, og eg sette meg til for å sjå filmen. Den handla om ei ung kvinne utan nokon plass å bu, som vandra rundt på den franske landsbygda om vinteren, berre for å ende opp daud i ei grøft ein kald morgon. Ein av desse filmane som av og til opplevest gudsjammerleg kjedeleg medan du sit og ser på, men som blir sittande fast i hovudet ditt i lang tid etterpå. Eg vil kanskje ikkje tilrå den til alle, men eg er glad eg så filmen.

Det er ein skitten jobb, men nokon må hugse på Agnes Varda også i framtida. Ellers blir det verkeleg mørkt på kino.

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #14

image

– En gang startet jeg en klubb for menn med erektil dysfunksjon. Det var en flopp.

– Åååå?

– Det var ingen som kom.

Hummer og kanari

Manndomsprøva

5081167157_1e700a4824_o

Eg veit ikkje om du hugsar det, men i fjor skreiv eg om min pågåande kamp mot alt som veks og gror fortare enn eg rekk å klippe det ned i hagen min. Mange engasjerte seg i den saka, eg fekk tilbakemeldingar, og det set eg pris på. Her kjem difor ei oppdatering på situasjonen. Kampen mot naturen er på ingen måte over.

Eg var den gongen redd for at min trufaste grasklippar Rocinante var avgått ved døden. Det hadde eg rett i. Eg fekk aldri liv i han att. Den økonomiske situasjonen gjorde at eg måtte skaffe ein erstatning frå aller nedste hylle. Eg gjekk til innkjøp av ein elektrisk grasklippar frå Europris. Eg trur den kosta rundt 500 kroner, inkludert ein lang skøyteledning. Han er eit skjelvande skaberakkel. Når eg pluggar han i og trykkjer på startknappen, kjennest det som om eg skal til å støvsuge plenen.

Bensinklipparen gav meg ei god kjensle av å vere verd noko. Av å vere ein mann i ein manns verd. Ein som får ting gjort. Bensin og eksosdunsten han la igjen stimulerte testosteronet, og pumpa opp både maskulinitet og libido. Den elektriske klipparen gir ikkje same godkjensla. Han er litt for lav, slik at eg må bøye ryggen for å skyve han rundt på plenen. Duknakka vraltar eg rundt og gjer mitt beste for å ikkje køyre over leidninga. Den same leidninga som fell ut heile tida, fordi eg trør på den, eller har klart å snurre den rundt plommetreet. Og kvar gong klipparen stoppar må eg snu maskina på ryggen og reinske for gras, elles nektar den å starte att.

Det er ingen godlyd av ein brummande bensinmotor. Ikkje noko godlukt av korkje bensin eller eksos. Testosteronet er i fritt fall. For kvar duknakka runde i hagen kjenner eg meg meir og meir som ein jentemann. Rocinante står framleis i skråninga og ventar på at eg finn ut kvar eg skal gjere av han. Eg kastar eit blikk opp på han, medan eg pluggar i leidninga for n’te gong. Tenkjer på alt som var, og svel unna ein klump i halsen. Trykkjer på start og held fram med å støvsuge graset. Det blir i det minste kortare.

Årets hageprosjekt i hjorthehiet er å få på plass ein platting i hagen. Gjere det litt meir hyggeleg å fyre opp grillen, samstundes som eg får mindre gras å klippe. Vinn-vinn. Men det stod igjen ein helsikes gamal stubbe etter treet som vi kappa ned for nokre år sida. Kan vi ikkje bygge plattingen over rota da, føreslo eg, men av ein eller anna grunn kunne vi ikkje det. Rota måtte vekk. Men korkje eg eller mi kjære har tid til slikt. Ikkje orkar vi heller. Orkar ikkje tenke på det ein gong. Eg er ubrukeleg til slike oppgåver, og vi eig ikkje eit einaste verkty til ein slik jobb.

Kanskje vi kan betale nokon for å fjerne den gamle stubben for oss, spurde eg forsiktig. Det var ein plan som tiltala meg. Ein plan som eg tenkte kunne bygge opp litt av manne-imaget mitt igjen. Vel og bra at eg, som ekte mann, burde klare å fjerne rota sjøl, men ein mann som betalar andre menn for å gjere jobben må jo vere endå høgare på stigen. Ein mannemann. «The Devil fools with the best laid plans», syng Neil Young i «Alabama».

Sjølv ikkje dei beste planar er trygge for Satans inngripen. Sånn har eg det med svigermor. Etter å ha fått nyss i at det hadde vore ein kar i hagen for å sjå på rota, tok ho affære. Det var da for gale å bruke pengar på slikt? Ho og svigerfar kunne vel hjelpe? Sjå, her har de spade og spett. Berre grav fram stubben, så kjem vi med motorsag og talje og dreg han opp fortare enn svint.

Sambuaren brukte ein dag eller to på å grave fram rota, medan den jentemannen ho bor saman med tok ut av oppvaskmaskina og passa ungane frå å gå i vegen. Svigerfar saga og talja opp stubben. Eg måtte gå på butikken og kjøpe Pepsi til arbeidarane. Tilfeldige besøkande som kom forbi kalla meg for Einball, og lurte på om eg ikkje skulle hjelpe til med rota. No har vi eit hol i hagen som går nesten til Kina. I det holet skal eg gøyme liket av ein gamal grasklippar, samt minnet om ein tapt manndom.

Er det nokon som vil vere med på makramé-kurs?

Hummer og kanari

Og nå: Et ord fra våre sponsorer:

XXL

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #13

image

– Vet dere hva reptiler foretrekker når de skal ruse seg?

– Mariguana.

Page 1 of 1,06612345...102030...Last »
%d bloggers like this: