web analytics
Hummer og kanari

Lest #19

The families of the missing are doubly burdened: first, by the pain of their ordeal, and then by our expectations of them, expectations of a standard of behaviour higher than we require of ourselves.

Fra People who eat darkness, av Richard Lloyd Parry.

Hummer og kanari

Dødens posisjon

Asterix-Ludwigshafen-Gartenstadt-01

Kommunesamanslåing er ikkje noko teselskap. Det er ein fyllefest. Debatten er framleis på stigande rus. Hittil har det berre vore moro, slik det er når ein berre så vidt har starta på andre glaset for kvelden, men det kjem til å bli verre. Alle toler ikkje drikke like godt. Nokon kjem til å bli aggressive. Skjellsord vil hagle. Nokre kjem trekkande med gamle historier om vondt blod. Mannfolka slåst. Kvinnfolka gret. Nokre ringer politiet, men dei kjem ikkje for dei har flytta til Bergen.

Det kjem til å bli skikkeleg utriveleg. Når vi endeleg kjem til folkeavrøystingautpå nyåret er vi alle så mette og leie av debatten at vi ikkje orkar ei drope til. Utslitne ramlar vi om på badegolvet, med ketchup på skjorta og sennep i ræva, og blir liggande der til sambuaren vekker oss med hardt blikk og oppgitte sukk utpå morrakvisten ein gong. Eigentleg burde ein vel berre rømme landet. Men vi som skriv i avisa har eit samfunnsansvar. Vi kan ikkje berre rømme. Vi må bli på post og rydde opp i alt det tåpelege andre folk får seg til å meine. Det er nesten som å vere edru på fest. Men berre nesten.

Denne gongen må eg først og fremst rydde opp i alt det tåpelege eg sjølv har gjett uttrykk for i herverande spalte. For eit par veker sida stod fram eg som ihuga motstandar av kommunesamanslåing. Der må eg ta sjølvkritikk. Eg tok i for hardt. Det vart for mykje tran. Eg vart for forelska i mi eiga formuleringsemne. Slikt skjer. Den er jo fortryllande. Men her trengst det altså ei klargjering. Lat det vere klart. Eg delar ikkje sentrale politikarars klokkartru på at kommunesamanslåing i stor skala er rett medisin for dei utfordringane kommunane står ovanfor. Røynda er likevel at framtida kjem, anten vi liker det eller ei. Kommunereforma er i gong, og det hjelper ikkje å late som noko anna. Det er heilt naudsynt at vi utforskar alle tilgjengelege alternativ. Nokre meiner at vi allereie no skal konkludere med at eit kvart alternativ som inneber samanslåing med Førde er uaktuelt. Det er ei håplaus haldning. Ein ting er at det er direkte dumt å avvise eit alternativ før det er heilt greia ut. Verre er det at det ville vere håplaust udemokratisk. Det er folket som skal avgjere dette i ei folkerøysting. Då skal ikkje politikarane fjerne alternativ dei ikkje vil at vi skal stemme på i forkant. Det burde seie seg sjølv.

All den tid Bremanger hittil sit på gjerdet og nektar å klatre ned, er den so kalla sterke kystkommunen foreløpig heilt i det blå. Akkurat no er det ei eller anna variant med Førde som verkar mest sannsynleg. Det får mange til å sjå raudt og klikke i vinkel. All fornuft forsvinn. Kva er det eigentleg dei er redde for? Ei kommune er jo ikkje noko anna enn meir eller mindre tilfeldige strekar på eit kart, og ein organisasjon som skal gje innbyggarane best mogleg tjenestar. Det vil framleis vere full anledning til å gå med skipperlue og dyrke førdeparanoiaen sjølv om vi plutseleg skulle vere i same kommune. Pust roleg og tel til ti.

Fakta er, slik eg ser det, at Flora har hamna i det som på travspråket heiter dødens posisjon. Utvendig for lederhesten med høg luftmotstand og lange yttersvingar. Hester i dødens vinn sjeldan løpet. I ei storkommune med Førde som naturleg senter kjem Flora til å tape. Det er ikkje nokon tvil om det. Vil det bli noko betre med ei eventuell kystkommune? Eg har ikkje større tru på det. Det er ikkje så mykje draghjelp å få frå dei aktuelle samarbeidspartnarane. Konkurransen mot eit større Førde vil framleis vere der. Eg trur at vi vil tape mindre om vi knyter oss til ei storkommune med Førde, der det vil komme folk frå Flora inn i styre og stell. Noko omsyn blir dei naudt til å ta til oss.

Men vi kan stå åleine seier nokon. Vi treng ikkje slå oss saman med nokon. Jau då. Eg ser for meg Florø som ei siste enklave, omslutta av storsamfunnet, litt som landsbyen til Asterix. Dei som nektar å bøye nakken for det mektige romerske imperiet. Espen Lothe er vår Miraculix, som bryggar styrkedropar som gjer oss uovervinnelege. Jacob Nødseth kan vere vår Majestetix, bore rundt på eit stort skjold av undersåttane på samlingslista si. Martin Malkenes er Idefix, den treelskande økologiske hunden. Edvin Helgheim er Asterix, Bjarte Sindre er Obelix. Sjølv kan eg vere Trubadurix, han fyren som dei bind fast til eit tre kvar gong det skal vere fest, slik at han ikkje øydelegg den gode stemninga. Jau, det er ei vakker og romantisk tanke. Tape gjer vi uansett, men vi tapar i alle fall som oss sjølv. Ikkje ulikt dinosaurane.

Kommunesamanslåing er ikkje min kopp med te, men vi slepp nok ikkje unna. Skål.

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #16

image

– Vet dere hvor mange feminister det trengs for å skifte en lyspære?

– 10 stykker. En til å skifte pæra, og ni stykker til å organisere ta natta tilbake-marsjen.

Bok og Film

Porno og nevekamp

dawgfight

Seems like the land of opportunity for me is just a curse, sang John Hiatt tilbake i 1988. Sida har det berre blitt verre. Skilnaden mellom dei fattige og dei rike har vorte større og større. Middelklassa skrumpar inn, og for dei fattige som vil opp og fram i verda blir mogleheitane færre og færre. Dei siste vekene har det kommet eit par dokumentarfilmar på Netflix som skildrar dette på eit ganske interessant vis. Dawg Fight var først ut. Der får vi møte ein karismatisk kar ved namn Dafhir “Dada 5000” Harris. Han har slått seg opp som ein slags bakgårdboksingens Don King. I hagen til bestemora si arrangerar han boksekampar mellom unge menn som ikkje har all verdas mykje å se frem til i livet. Dada 5000 er arrangør, promotør, og dømmer kampane. Kampane blir filma og lagt ut på YouTube, og håpet for dei unge mennene er at nokon skal sjå dei, oppdage dei, og gje dei ei karriere i kampsporten Mixed Martial Arts. Dada 5000 sjøl har ei liknande karriere, der han fekk jobb som livvakt hos ein av stjernene frå MMA-sirkuset, etter at nokon fekk sjå ei YouTube-video der han banka livsskiten ut av ein eller annen stakkar.

fightDawg Fight er ei særs underholdande film, ikkje minst takket vere at regissøren har latt tre middelaldrende lokale damer frå nabolaget til Dada 5000 vere ekspertkommentatorer. Dei spår kven som kjem til å vinne kampane, og treffer bra. Er det for tamt, eller nokon ser ut som dei har mest lyst til å gje seg, er dei på beina og hissar til kamp. Disse damene vil sjå blod!

Samtidig er det ein film som er vond å sjå på. Kampane i bakgården til bestemor Harris går utan verneutstyr, utan plagsomme reglar, valden er ekte, og det er ikkje godt å sjå på. Dette gjer dei altså for ein liten neve dollar, og eit ofte fåfengt håp om einvegsbillett ut av ghettoen. Ein av dei klarar det. Alle er ikkje like heldige.

hotgirlswanted

Medan gutta freistar å slå seg til eit betre tilvære, har jentene andre metoder. I filmen Hot Girls Wanted får vi vere med eit lite knippe unge jenter på deira reise gjennom den sydende pølen av nedverdigelse, spy, sperm og selvbedrag som er amatørporno. Fire unge jenter kastar seg avgårde til Miami for å spille inn billege pornofilmar mot penger, ikkje av di dei treng penger til dop, eller på noko anna vis verkar å ha store mentale problemer. Dei lar seg lokke av spenning, lettjente penger, og ein diffus draum om å bli pornostjerne. Røynda visar seg å vere noko annleis. Dei som produserar den so kalla amatørpornoen brukar nye jenter i to-tre filmar. Etter det er dei ikkje ferskt kjøtt lenger, og må ta stadig meir nedverdigande oppdrag om dei vil fortsette i bransjen.

Både Dawg Fight og Hot Girls Wanted er spekulative filmar, der dei veltar seg i vald og sex. Eg likte begge to, men skal eg velge ein må det bli Dawg Fight. Vi veit at pornobransjen er nasty. Hot Girls Wanted gjer oss ikkje ny innsikt utover det. Eg skulle gjerne vært tettare på jentene, for å skjøne meir av kor dei kjem i frå. Dawg Fight er mindre forutsigbar, i det at den visar ei verd eg ikkje visste så mykje om frå før. Den tek oss også nærmare menneskene enn det Hot Girls Wanted gjer. Eg har meir forståelse for korleis Tree og dei andre brusehovudene kan gå inn i ein ring og denge kvarandre vitlause, enn eg har for jentenes eventyr i pornoindustrien. Men om du vil dyrke misantropien og menneskeforakten som ligg latent inne i deg ein plass skal du sjølvsagt sjå begge.

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #15

image

– Vet du hvor sauene foretrekker å handle?

– På Sauen-Eleven

Page 1 of 1,06712345...102030...Last »
%d bloggers like this: