Bok og Film

Hjorthen ser film: Children of the Porn

diablo
– Hva gjør vi egentlig i denne filmen? – Sssh….ikke tenk så mye. Bare nyt øyeblikket! – Men… – Sssshhhh!

 

Her kommer djevelen, eller Ahí va el diablo som den heter på originalspråket, begynner med litt heftig lesbisk sex. Pluss i margen der altså. At den ikke har noe som helst med resten av filmen å gjøre endrer ikke på det. Som tittelen antyder er det en horrorfilm, men sant og si er den bedre på sexscenene enn på de skumle scenene. Uansett er det for lite av begge til at dette er noe å kaste bort tid på.

Handlingen? En familie er på tur. Mor og far er trøtte, og sender barna ut av bilen for å rusle seg en tur. For det er det mest naturlige å gjøre når datteren akkurat har fått sin første menstruasjon. Når ungene er borte benytter foreldrene sjansen til litt seksuell aktivitet i bilen, hvilket åpner for all verdens skyldfølelse når det viser seg at barna ikke dukker opp igjen. De har gått seg bort i fjellet, og forvillet seg inn i en hule. Foreldrene får fnatt, men dagen etter kommer barna til rette igjen, og alt er flott og fint igjen.

Men så er det noe som er annerledes likevel…

Ganske snart begynner vi å lure på om ikke disse barna har blitt besatt av noe. En ond ånd. Satan selv. Det tar imidlertid litt lenger tid før foreldrene kommer inn på den tanken. Først lurer de på om en mystisk mann på bensinstasjonen der de sto parkert når kidsa forsvant kan ha hatt noe med ungenes forsvinning å gjøre. Skjedde det noe nasty? De må undersøke litt rundt dette, og jeg skal ikke røpe noe som helst, så bare slapp av.

Det er ikke helt håpløst. Slettes ikke. Filmen velter seg i estetikken fra god gammel syttitallshorror, det liker jeg jo, og i hvert fall i starten av filmen klarer regissør Bogliano å bygge opp en god og creepy stemning. Det er jo alltid litt morsomt når man kobler sammen sex, skyld, satan og vaginal symbolikk. Ikke minst fordi det gir meg anledning til å bruke det herrlige ordspillet i tittelen på denne omtalen. Men det blir for mye surr og vissvass til at jeg kan gi filmen en uforbeholden anbefaling. Jeg har gitt den fem stjerner på imdb, og da har jeg i hvert fall ikke vært for streng. Tror jeg da.

Et par kjappe omtaler om et par filmer jeg ikke gidder å skrive egen post om: Vi viste Hotaru no Haka, eller Grave of the Fireflies i filmklubben. Det tror jeg var suksess. Ikke et øye var tørt. Det var tredje gang jeg så den, og den blir gud hjelpe meg verre og verre for hver gang. Nå kan det godt gå noen år til neste gang føler jeg. Men alle som ikke har sett den bør jo se til å få gjort det så fort som mulig. Fantastisk film. Omtalt tidligere her.

Karsten og Petras vidunderlige jul var bedre enn jeg forventet, hvilket ikke nødvendigvis trenger bety noe. Litt forbauset over hvordan Løveungen og Frøken Kanin trosser fysikkens lover. Men morro for fireåringen var det i hvert fall. Godkjent.

 

Hummer og kanari

Seminarblues

11019214415_02feae61b4_o

Denne veka har eg brukt store delar av tida mi på eit usjarmerande industriområde i nærleiken av Stavanger. Eg har vore på kurs. Det er kjekt med eit lite avbrekk i kvardagen. Komme seg litt ut i verda. Få ei anna utsikt, og kanskje lære noko nytt. Om ein er heldig. Det er eg ikkje alltid. Det er slik som artisten Tønes syng: Når du reise på seminara, fær du gratis mad og drikke, så lere du någe nytt så du får meir eller mindre nytte av. Ofte mindre, er mi erfaring, men lunsjen var god, og det faglege innhaldet i mitt kurs var i alle fall på eit slikt nivå at det var verdt å ta turen denne gongen.

Kurset har vore planlagt ei stund, og då eg skulle fikse meg hotell sjekka eg prisane på hotellet der kurset skulle vere. Men eg syntest prisene var litt stive, eg tok difor ein kjapp sjekk på om det fanst alternativ i nærleiken. Det gjorde det. Berre tjue minutts spasertur unna låg det eit anna hotell, der eg kunne få rom til halve prisen. Det er sikkert friskt med litt kjapp gonge før ein skal sitte sju timar og bli proppa full av kunnskap, tenkte eg. Eg booka det billege rommet, og syntest eg var veldig smart. Kva så at det var utan frukost? Eg et ikkje noko før til lunsj uansett. Og hotellet var helt ålreit. Hyggelege folk. Reint og pent. Rommet var nesten like stort som dei minste lugarane på danskebåten, eg måtte gå på do med døra open, og då eg endeleg kom meg inn i dusjkabinettet og fekk lukka døra, var det så vidt eg kom meg ut att. Men det var nok eg som var feit, og ikkje badet som var lite. Det var ikkje før eg traska i veg til det dyre hotellet klokka åtte om morgonen dagen etter, at det gjekk opp for meg: Det var jo ikkje mine pengar eg sparte, men butikken sine. Eller rettare sagt sjefen min sine pengar. Og kjenner eg han rett, har han allereie spelt dei bort i poker. Det var kaldt. Vinden freista å blåse øyra av meg. Eg hadde PC-en min i ein renseripose for å halde den tørr for regnet. Kven skulle tru at det kunne regne i Stavanger i slutten av februar? Neste gong blir det suite.

Nokre dagar åleine på seminar i ein framand by minner meg på det sørgelege faktum at eg er heilt ubrukeleg til å vere åleine. No som eg endeleg har eit par kveldar fri for ungemas og arbeid skal eg få lest ferdig boka mi og komme à jour med TV-seriane eg følger med på. Kanskje ete noko god mat. Men eg klarar ikkje å disponere tida. Eg vasar rundt på kjøpesenteret ved sida av hotellet på jakt etter noko å kjøpe til småkrypa heime, men brukar så lang tid at senteret stenger, og all maten eg får tak i er McDonalds. Eg ligg på senga og stirer ut i lufta. Eg dusjar, og tek bilde av kroppen min i spegelen som eg sender til meg sjølv på snapchat. Plutseleg kjem eg på at eg fekk lekse på kurset eg må sjå på, og når eg endeleg får sett på The Jinx på HBO er eg så trøtt at eg sovnar frå heile greia.

Siste dagen pakkar eg kofferten, sjekkar ut og gjer meg ut på den friske spaserturen. Eg tek ei anna rute denne gongen, sidan det var vegarbeid og stengde fortau på det som telefonen meinte var den kjappaste vegen. Etter å ha gått ei stund ser eg plutseleg hotellet på andre sida av eit jorde, eit par hundre meter unna. Men GPS-en meiner eg må følgje vegen i ein stor boge. Det er over ein halv kilometer. Ikkje fankern. Eg går over jordet. Det er til og med ein liten sti eg kan gå på. Hah, tenkjer eg. Seinveg blir beinveg på det her viset. Men sjølvsagt: Stien endar i ein vassdam så diger at det er umogleg å komme seg over eller rundt han, utan å tråkle seg veg gjennom gjørme, busker og kratt det siste stykket. Alternativet er å gå tilbake. Det er ikkje noko alternativ. Ein må berre kjempe på. Det slår meg når eg står inne i buskaset og freistar å slite kofferten laus frå ein gjenstridig kvist. Sånt som dette skjer aldri når eg er ute og reiser med sambuaren min. Utan henne er eg utan kompass. På villspor. Ein mann som set seg fast i krattskog på eit industriområde. Ein mann med PC-en i ein renseripose. Eg er lektor Rukla i Genanse og Verdigheit. Ein framand i tilværet. Hovudrystande tilskodar til mitt eige liv. Sanninga er at eg aldri burde få forlate byen åleine. Som Tønes syng: «Det ska bli godt å koma heim te ungar og kåna.»

Hummer og kanari

Guten som ikkje ville rope ulv

werewolf photo
Photo by mooglet

Det var ein gong ein gut som fekk eit viktig oppdrag. Dra til Oslo, sa dei, der skal du vere vår mann på Stortinget. Kvar dag skal du gje deg ned på Løvebakken, saman med dei andre sauene. Gjere det dei seier du skal gjere. Mesteparten av tida kan du gjere som du vil der nede, men hugs! Du er vår mann. Sogn og Fjordanes gjetergut. Om du ser ulv, eller andre rovdyrkapitalistar på veg vestover for å rasere, sentralisere, byggje ned, eller snikfilialisere oss, då må du rope ut. Høgt. Det er alt vi ber om. Det og kanskje nokre kroner til ein Kystveg. Skjønar du? Og guten forsto. Han dro til Oslo. Kvar morgen dro han saman med dei andre sauane ut i hovudstadens gater, og inn på Stortinget. Kvar kveld gjekk han saman med dei same sauane ut i byen, og heim til sitt lille krypinn. Det var ikkje fritt for at han lengta heim av og til, men han holdt hovudet høgt. Kvar dag jobba han for Sogn og Fjordane.

Somme dager kunne det være fint der nede i hovudstaden, og tida gjekk fort. Andre dager kjeda han seg, og tida falt lang, av di han ikkje hadde anna å gjere enn å sjå på sauene som gjekk der og susa frå morgon til kveld. Det var nok av tid til å tenke, og ofte mens han satt der og stirra ut av vindauget kom han til å tenke på ei historie mora pleide å fortelle ham når han var mindre. Det var ein av Æsops fabler, om ein gjetargut som kjeda seg så mykje når han passa på sauene til landsbyen, at han ga seg til å rope “Ulv Ulv”, sjølv om det ikkje var noko ulv å sjå. Berre for å sjå landsbyfolka komme stormande med greip og børse, heilt ville i blikket. Dette gjorde han så mange gonger at til slutt var det ingen som gadd å høyre på ham lenger. Til slutt kom ulven, og før guten hadde fått henta hjelp hadde ulven spist opp alle sauene. Guten syntes det var mykje visdom i den fortellinga, og ein dag fortalde han den høgt i kantina på Stortinget. Dermed gjorde dei ham til rovdyrpolitisk talsmann.

Heime i Sogn og Fjordane var dei nøgd med at guten hadde skapa seg bra. Dei tok ham til side, og sa at han skulle få lov til å sitte i ein periode til, om han berre hugsa på hva dei sa til ham sist. Gjer kva du vil der nede i syndas pøl, men om du ser noko som trugar Sogn og Fjordane, då må du skrike ut. Jau, ikkje noko problem. Guten skulle no seie i frå om han såg noko skummelt sa han, og dermed bar det i veg til hovudstaden igjen. Men noko hadde festa seg i tankene til guten. Han tenkte på historia om ulven og gjeterguten igjen. Var det eigentleg nokon grunn til å vere så redd for den ulven? Som rovdyrpolitisk talsmann hadde han lært at Norge var forplikta av internasjonale avtaler, og at det dermed skulle kunne finnes ulv i Noreg. Det var ikkje det at han ønska seg ulv til Sogn og Fjordane, men var det eigentleg so farleg? Var det noko å skrike for? Gjaldt det ikkje heller å sjå moglegheitane? Ingen likte vel ein gut som ropte “Ulv Ulv” heile tida?

Guten dro tilbake til hovudstaden, men det var ikkje like god stemning denne gongen. Landet hadde fått nye sjefar. Folk var urolege. Nokon meinte dei hadde sett ein ulv i Naustdal, og på Stortinget var det ein del snakk i krokane. Dette her fylket, Sogn og Fjordane. Fantes det verkeleg? Budde det folk der? Kvifor blei det overført penger dit? Her måtte det være noko som kunne kuttast? Noko som kunne sentraliserast? Noko som kunne fileteres og filialiseres? Guten høyrde alt snakket, men han sa ikkje noko. Han ville ikkje vere den som skremte folk unødig. Det var berre preik. Ikkje noko å bry seg om. Det gjaldt å sjå moglegheitane. Gripe dei sjansane man fekk. Selge huset mens det fortsatt var nokon som var villege til å kjøpe. Kome seg til byen. Ikkje svartmale situasjonen. Ikkje rope på ulven. Det var sikkert berre ein jerv. Eller ein litt stor hund. Kanskje var det berre Bengt Solheim-Olsen som skulle sove i friluft?.

Men så, seint ein vinterkveld, nettopp som guten skulle til å reise heim på vinterferie kom ulven verkeleg. Han merka det fyrst på sauene i kommunal og forvaltningskomiteen, som med eit blei urolege og ga seg til å breke. Like etter kunne han skimte ein lang grå skygge som satte kursen mot trivselsfylket gjennom halvmørket. Nå var guten ordentleg redd, for ulven så stor og farleg ut, og han hadde berre ein attachekoffert å slåss med. Han ropte så høgt han kunne. “Ulven kjem! Ulven kjem”. Det er ein ulv her som vil øydelegge fylket vårt! Men det var ingen som kom for å hjelpe. Det var for seint. Han skulle ropt før. Alle i arbeidsfør alder hadde reist frå Sogn og Fjordane for lenge sida. Alt som var att var gamleheim og asylmottak.

Og når ulven var ferdig var det også borte.

Bok og Film

Hjorthen ser film: The Conspiracy

12278_pl

Det er mulig at Cannibal Holocaust var den første filmen som tok virkemiddelet Found Footage i bruk, tilbake i 1980, men det var med The Blair Witch Project, i 1999, som virkelig populariserte denne måten å fortelle en historie på. Found Footage altså, en fortellerteknikk der man presenterer hele eller deler av historien gjennom kameraopptak man har funnet i ettertid. Dem som har stått for filmingen er gjerne døde, eller i det minste savnet, og gjennom disse amatør slash hjemmevideofilmsnuttene får man vite hva som skjedde med dem. Det har etterhvert blitt så mange filmer som bruker denne teknikken at man godt kan kalle det for en egen sjanger.

Norges bidrag til sjangeren er vel foreløpig begrenset til Trolljegeren, og det er sannelig også et av de beste bidragene i en sjanger som inneholder langt mer skitt enn kanel. Chronicle er et annet eksempel der dette fungerer ganske bra, og vi kan godt sette The Conspiracy opp på lista også. En smart kanadisk liksom-dokumentar som jammen klarer å gjøre konspirasjonsteorier morsomt igjen. Og litt skummelt.

Filmen følger to dokumentarfilmskapere, som tilfeldigvis heter akkurat det samme som skuespillerne som spiller dem. Aaron Poole og James Gilbert. De er i ferd med å lage en film om konspirasjonsteorier, og de fargerike og fritenkende fyrene som tror på dem. Særlig følger de en kar som heter Terrance tett. Terrance har selvfølgelig en sliten leilighet der den ene veggen er dekket av avisutklipp, gule lapper, og piler hit og dit. Våre filmskapende venner er skeptikere, og synes nok at Terrance er en fascinerende raring. Med trykk på raring. Men når Terrance en dag bare forsvinner, uten spor, og leiligheten hans bærer tydelig preg av å ha blitt ransaket, får de seg en vekker. Ja, i hvert fall gjør Aaron det. Han bestemmer seg for å rekonstruere det han kan fra rotet i Terrances leilighet, for å finne ut hva som har skjedd. James er litt mer skeptisk, han har kone og barn å ta seg av, men han blir motvillig med. Av hensyn til filmen de lager, og sin journalistiske integritet, eller whatever. Det viser seg at alle sporene peker mot en mystisk gruppe kalt The Tarsus Club, og mer skal ikke jeg røpe av handlingen.

Jeg hopper rett på konklusjonen i stedet. The Conspiracy leker med både dokumentarfilmsjangeren, og konspi-folka, på en smart, morsom, og faktisk ganske spennende måte. Filmen er vel verdt å se, men den lider under det som i bunn og grunn er alle found footage-filmers svake punkt. Film som gir seg ut for å være mer eller mindre uredigert hjemmevideo, med mørke bilder, forvirring, løping i skogen, høy pusting, hva er det egentlig som skjer, og alt det der, blir egentlig ikke spesielt gøy å se på. Det trekker litt ned her også. særlig i filmens siste del, men det er jo en del av sjangeren, så man må vel bare svelge det ned. Uansett, The Conspiracy får en litt lunken anbefaling fra meg, men det er klart, synes du konspirasjonsteorier er skikkelig gøy er den jo et must.

 

Hummer og kanari

Gje oss nakne jomfruer

fastelavnsris photo
Photo by angermann

Livet er ein endelaus konkurranse. Frå ejakulatet kastar oss ut i livet, saman med millionar av små søsken, handlar det berre om ein ting. Om å være best. Om å vinne. Om å gjere det vi gjer akkurat nå best mogleg. Ja, vi kan legge lista der det passar oss best, men konkurrere gjer vi alle saman. Sjølv tilhøyrer eg handelsstanden, og konkurrerer kvar dag om å lokke lommebøkene til min butikk. I disse dagar kjem dei på løypande bånd. Morsdag, Valentines Day, og Fastelavnssøndag kjem som perler på ei snor i starten av februar. Likevel har det vore ei stille veke på Amfi. Til tider har det vore så stille og kjedeleg bak disken i butikken min at eg, for å få tida til å gå litt fortare, har engasjert meg i nokre durabelege stirreduellar med Sanitetsforeninga på andre sida av gangen. Dei stirrar på meg, eg stirrar tilbake. Den som først ser bort har tapt. Det er som regel meg. Sanitetsforeninga er ikkje lette å skubbe seg på. Dei damene er knallharde.

Vel har det vore ei dårleg veke for min bransje, men eg trur eg vil seie at det har vore enda tøffare i fastelavnsbransjen. Sanitetsforeninga sit der for å selge fastelavnsris, og salet ser ikkje ut til å gå av seg sjølv. Cubus lokkar med Valentine’s Day på andre sida, og det ser ut som om det slår betre an. Folk vil heller ha romantikk, raude hjarte, og rabatt på undertøy, enn bjørkeris med fjør på. Ikkje at eg skal legge meg opp i korleis sanitetsforeninga gjer jobben sin, men er det på tide med litt fornying? Dei må ut på golvet og by på seg sjølve! Konkurrere. Kanskje  kunne dei hatt nokre tilleggsprodukt? Noko som ga dei fleire bein å stå på? Tenk meirsal. Om nokon er så oppsatt på fastelavn at dei dreg med seg nokre brune kvistar, med fjør i fine fargar på, inn i stova. Då vil eg tru at dei har tenkt å bake fastelavnsbollar også. Her burde Sanitetskvinnene ha vore frampå. Vore ein medspelar for dagens travle kvinner og menn. Hjelpt dei litt i tidsklemma. Sel dei åtte fastelavnsbollar, gje dei eit fastelavnsris på kjøpet, og vips så har du ei nøgd kunde som kjem tilbake år etter år. Berre eit lite innspel. Tenk på det. Eg vil berre hjelpe.

Men kva er eigentleg greia med Fastelavn? Og kva er eigentleg greia med dei fargerike fastelavnsrisa? Eg meinte eg svakt kunne hugse at det hadde noko med kvelden før faste å gjere, og at det difor kunne vere kjekt å proppe seg med feite bollar med krem. Men kva med risa? Eg gjorde slik eg alltid gjer når eg står fast. Eg spurte mi betre halvdel. Mitt anker i livet. Flogvitet frå Brandsøya. Ho veit alt.. – Du, seier eg. Eg lurte litt på kva som eigentleg er greia med dei der fastelavnsrisgreiene. Er det nokon tanke bak det der? Kor kjem det frå? Veit du noko om dette? Og det gjer ho sjølvsagt. Eg lovar dykk, den dama er betre enn Google. Det visar seg at fastelavnsriset eigentleg er ein etterlevning frå tida før Kvitekrist kom på bana og freista å utrydde alt som var gøy i verda. I heidensk tid var fastelavn ein heidundrande vårfest. Man brann bål, hadde våpenkappleik, og framførte eit slags spel der våren kjempa mot vinteren og vann. Riset brukte ein til å vekkje verda til frævleik. Dyr, tre og kvinner skulle gjerast fruktbare. Unge kvinner som enda ikkje hadde satt barn til verda fekk smake pisken. Som om ikkje det var nok, batt dei eit knippe nakne jomfruer foran plogen, for å vekke jorda til fornya liv, og nok ein sesong med gode avlingar. For alt eg veit driv dei framleis med dette inne i Norddalsfjorden.

I heidensk tid kan det altså virke som om vi alle levde i Fifty Shades of Grey. Men så kom kristendommen, og nokon fant på at ein i staden kunne bruke fastelavnsriset til å piske barna sine for å minne dem på lidingane til Jesus på korset. Grinebitarar. Frem mot nyare tid har skikkane endra seg igjen, men no er fastelavn i ferd med å tape konkurransen mot Valentines Day.

Eg meiner at sanitetsforeninga må ta tak i dette. Dei må BLI konkurransen. Dei kan ikkje berre sitte der, og la seg valse over av handelsstandens kjærleik til alt angloamerikansk. Samanlikna med dei gamle heidenske fastelavnsritualer blir Valentines Day temmeleg blodfattige greier. Neste år vil vi ha nakne jomfruar og traktorkøyring på parkeringsplassen på Amfi. Eg gler meg allereie. Da skal eg også kjøpe både bollar og fastelavnsris. Eg lovar!

Page 1 of 1,06212345...102030...Last »
%d bloggers like this: