web analytics
Hummer og kanari

Samtaler med Tildibopp #28

– Hvorfor får du penger for å jobbe i Firdaposten egentlig?

– Jeg kan jo ikke sitte der borte og skrive uten å få penger for det.

– Jammen du SELGER jo ingenting!

– Nei det kan du si, men jeg skriver jo i avisa, og så kjøper folk avisa da.

– BETALER de for avisa?

– Ja, de gjør jo det.

– Kommer ikke den bare i posten da?

– Jo, men vi betaler jo for at den skal gjøre det.

– Men hvorfor har jeg aldri sett noen regning med Firdaposten på da?

– Det er nok fordi den går rett til banken, og så blir den betalt der.

– Er det BANKEN som betaler?

– Joa, men med våre penger.

– Jeg orker ikke høre mer!

Hummer og kanari

Å vere den du er

superman photo
Photo by whaleforset


Vi som er
så heldige at vi har ein avtroppande førsteklassing på byskulen i år, fekk sist veke gleda av å vere med på den årlege skuleavslutninga i kinosalen på Samfunnshuset. Det var ei utfordring både for brannforskrifter og tårekanalar. Salen var stappfull, og på scena song førsteklassingane av hjartans lyst medan dei vifta entusiastisk med armane. Nesten heilt synkront. Ikkje eit auge var tørt. Først drog dei i gong med Vilde og Annas song om Vestlandet som på kort tid har blitt noko i nærleiken av ei ny nasjonalsong for oss som bur her i høljeregionen. Deretter var det tid for songen som heiter «Være den du er», som i si tid vart framført på Barne-TV av gruppa Cheezy Keys. Ikkje til forkleinelse for dei unge håpefulle som gjorde ein heilhjarta innsats på scena, men lat oss seie det som det er: Den songen der er noko av det forjævligaste som nokon gong har vore gitt ut på plate. Og den har eg altså no gått rundt med i hovudet i heile første veka av ferien. Takk skal de ha alle saman. Takk, takk!

Kva er det som er så irriterande med akkurat den songen, tenker du kanskje. Kva er det som gjer den verre enn alt av Marcus og Martinus, eller for den saks skuld, den lokale landeplaga til Solar Plexus, Sunnfjord? Den er ei skikkeleg øyremark som snik seg inn i hjernebarken, og let seg ikkje fjerne derfrå utan frontallobotomi eller massive doser med Life is Life, men det er den ikkje åleine om. Nei, Vere den du er er i ei heilt anna klasse. Den har noko ekstra. Det er sjølve teksten. Orda dei syng. Det er dei som tek meg. Får meg til å koke under huda. Den trur den seier noko klokt, dei som har laga den trur nok at dei kjem med eit viktig bodskap til ungane våre, men dei gjer ikkje det. Teksten er berre dum. Provoserande dum. Lat oss ta ein kikk på kva dei eigentleg seier for noko. Heng med!

Songen startar med at den som syng er heilt åleine, ikkje har noko svar, men skulle ønske at han var tøff og kul. Eller populær som kongen på balkongen. I andre vers er han ei lita mus som drøymer om å vere løve. Eller Supermann. Kanskje til og med vere stjerne, med dei kule kleda. Draumar som dei fleste av oss nok kan kjenne oss igjen i. Men i refrenget blir vi dregne hardt og brutalt ned på jorda. Det er ikkje nokon vits i å gå rundt og drøyme seg vekk. Nei, du må vere den du er, og ikkje late som om du er nokon andre. Ikkje bry deg om kva dei andre seier, du må vere den du er. For alltid! Eg er ganske sikker på at dei som har laga songen trur dei seier til borna at dei er gode nok slik dei er. Dei gjer ikkje det. Dei pratar vås. Frå ende til annan. Dei seier at du er den du er, og du kjem aldri til å bli noko anna. Ikkje tøff deg, berre lær deg å leve med at du ikkje kjem til å bli nokon annan enn den du er. Same kva du drøymer om, berre slutt med det. Konge på balkongen? Populær? Gløym det. Finn ei annan strategi. Sjølv om du blir valt sist i gymmen, er dårleg i matte, eller ikkje har vener. Lev med det. Sånn er du, og det er ikkje noko du kan gjere med det.

Alle treng å høyre at dei er er gode nok. Men like viktig er det at ein har håpet og trua på at ting ikkje treng å vere slik dei er i dag for all framtid. Dette gjeld både barn og vaksne. Ting endrar seg heile tida. Menneske også. Den du er i dag treng ikkje vere den same som du er i morgon. Det er viktig å ha trua på at alt kan bli bedre. Du sjølv også. I neste veke. Eller til neste år. Om du jobbar for det. Du KAN vere ein annan. Borna må oppfordrast til å hoppe i det, gjere eit forsøk, leike, teste og finne ut kva dei likar. Korleis skal dei finne ut kven dei verkeleg er, eller kva dei eigentleg kan bli, om dei aldri gjer eit forsøk?

Min eigen tidlegare førsteklassing likar songen, men ho deler mi tolkning. At songen seier at ein ikkje skal vere nokon andre enn seg sjølv. Om du går rundt og tøffar deg og trur du er ein hest heile tida kunne det forsåvidt vere eit poeng. Då er det greit om nokon seier i frå at ein bør skjerpe seg. Men ho var klar på dette. Å vere seg sjølv heile tida blir fort litt kjedeleg. Det må vere lov å late som av og til. Det er som eg skulle sagt det sjølv. Å vere den du er er fint, men du treng ikkje vere det heile tida. Heile livet. Sjølv skal eg heretter late som om eg er ein annan, og ikkje bli sur kvar gong ho tvinger meg til å høyre på Marcus og Martinus.

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #38

– Vet dere hva en skalldyraften på Østlandet er for noe? 
– Man spiser vel skalldyr da? 

– På Østlandet

– Ja? 

Nei. 

– Man spiser ikke skalldyr på Østlandet?

– Nei

– Greit. Så hva er en skalldyraften på Østlandet? 

Man reker rundt, og krabber hjem. 

-… 

– Takk, jeg finer veien ut selv. 

Hummer og kanari

Flyktningar velkomne

Det må ha vore i 2005 at katten Kvite dukka opp i hagen vår for fyrste gong. Ho såg sitt snitt til å kaste seg over matfatet til katten som var herre i huset den gongen, tok gladeleg i mot litt kos, men så forsvann ho igjen. Det var sikkert lurt, tenkte eg. Best at ho forsvann før den raude pusen kom heim. Raude pus var av typen abyssiner, og det er den sintaste katten eg nokon gong har vore borte i. Den gav ikkje ved dørene. Alle andre kattar som var uheldige nok til å forville seg inn i hagen vår fekk bank. Titt og ofte sat det ei ukjent katt høgt oppe i treet i hagen og lurte på når det skulle bli trygt å klatre ned att. Like greitt at den kvite katten som enno ikkje hadde fått noko namn skulle sleppe ei slik audmjuking. Men ho kom tilbake.

Ofte såg eg dyret når eg hadde nattevakt på Quality. Det kunne verke som om den hadde ei fast rute der den gjekk og sjekka bosspanna som var låge nok til at ho kunne nå dei om ho gjekk opp på to bein. Om eg gjekk ut fekk eg alltid lov til å gje ho litt kos, før ho rusla vidare. Ruskete og skiten i pelsen var ho, meir grå enn kvit. Litt av ei bakgardskatt det der, tenkte eg, der eg såg den krafse til seg nokre nattmatrester nokon hadde mista. Lurer på korleis den har hamna her. Ho la til hagen vår på den faste ruta si, og av grunner ingen nokon gong vil skjøne, aksepterte den hissige raude abyssinaren at denne sjuskete kvite bakgårdskjetta fekk komme inn og ete ei skål med mat i ny og ne. Ho fekk namnet Kvite, og etter å ha reka rundt i byen på det viset i nokre månader fann ho ut at ho kunne få kattungar under senga på gjesterommet.

Då fann vi det best å innvilge Kvite asyl på animalitært grunnlag, og sidan har ho blitt buande som ei stadig meir integrert del av familien. Ho kjem aldri til å vinne nokre missekonkurransar, men med regelmessig mat i skåla, og fri tilgang på pledd og stell, vart pelsen kvit og fin. No er ho gammal og pjuskete, og tidlegare i år var ho døden nær av sjukdom. Rett medisin frå dyreklinikken, og ein liten operasjon som ikkje kosta stort meir enn ein liten sommarferie fekk ho på beina igjen. Med litt flaks får vi ha det kvite dyret i hus i endå nokre år. Til glede for oss alle.

Ein skulle tru at Kvite, med si flyktningbakgrunn, hadde ei viss forståing for andre kattar i same situasjon. Slik er det ikkje. Etter at den raude pusen blei borte for nokre år sida, har Kvite tatt over rolla som hagens vaktar. Ho passar på. Kjem det ei katt for nær smell det. Likevel har huset vårt blitt eit slags suppekjøkken for nabolagets svoltne kattar. Kvite er ei gammal dame som søv mesteparten av dagen. Er ein litt varsam går det fint å snike seg inn gjennom vindauget i gangen og stele litt mat utan å bli kvesta. Det gjeld berre å ha fluktruta klar.

No for tida er det to kattar som heng rundt. Ein svart katt som er så sky, og kjapp på foten, at vi aldri ser noko meir til den enn ei svart stripe på full fart ut. Og så er det ein gråstripete knapt vaksen herremann som har lært seg til å komme innom eit par gonger om dagen. Han er ikkje fullt så sky, sluker ein boks med kattemat på dryge ti sekund, og då mjauar han og vil ha meir. Han verkar å vere så svolten at vi er litt uroa for om den eigentleg har nokon plass å bu, men han er van til folk, og glad i kos. Etter eit par kilevinkar frå Kvite er han likevel forsiktig. Han tek ingen sjansar, og sniker seg rundt hjørna. Aldri inne lenge av gongen.

Gråpus er ikkje ein integrert del av familien så langt, meir ein fjern tremenning som kjem innom og forlanger noko godt til kaffien når det passar for ham, men ungane er likevel frå seg av lykke. Han har allereie fått namnet Storm, og dei masar høl i hovudet på oss om at vi må henge opp plakatar for å sjå om det er nokon som saknar han. Aller helst håpar dei at han ikkje har nokon plass å bu, for då meiner dei at han kan den flytte inn til oss på ordentleg. Bodskapet er klart. Flyktningar er velkomne hos oss, og Kvite blir nok snill berre dei blir ordentleg kjent. Trur ungane i si naive multikulturelle optimisme.

Men i vindauget sit Kvite og kveser. Ho er lite endringsvillig, og vil ikkje integrere noko som helst. Ho meiner at vi må hjelpe Grå der han er. Eller i kvart fall der den burde vere. Er det nokon som saknar ein grå katt der ute?

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #37

– Vet du hvilken hunderase som er den aller beste til å hente vann? 

– Ikke… 

– Olden Retriever

Page 1 of 1,10012345...102030...Last »
%d bloggers like this: