web analytics

Category Archives: Hummer og kanari

Hummer og kanari

Tilfellet Sylvi Listhaug

listhaug photo
Photo by Sámediggi – Sametinget

Alt handlar om Sylvi Listhaug no for tida. Medan finansdepartementet i stor grad har dratt kampen og livsgleda ut av Siv Jensen, blomstrar Listhaug som aldri før i rolla som integreringsminister. I namnet, om ikkje i gamnet. Ho klarar stadig å hisse på seg sånne som meg. Politisk korrekte idiotar som ikkje skjønar at vi allereie ligg bak på lasteplanet på bilen, i full fart mot tipperampa på historiens skraphaug. Vi er hjelpelause. Samma kva vi gjer blir det feil. Vi har ikkje våpen som bit. Det er som om ho absorberar alt vi måtte kaste på ho. Ho blir sterkare for kvar einaste storm ho klarar å pådra seg. Av alle ting eg ikkje har svar på, er det dette spørsmålet som plagar meg mest. Kva skal vi gjere med tilfellet Sylvi Listhaug?

No har ho tatt Fabian Stang som gissel. På Facebook har dei eit juleønske. Lat oss stå saman, seier dei, om å gjere jula litt betre for kristne forfulgte verda over som blir mishandla, undertrykt og drept. Korleis skal vi gjere det? Jo, ved å sende ei slant til organisasjonen Åpne dører.

Det er fint om vi får vite meir om korleis det står til med kristne i andre delar av verda. Det er rett at dei blir både mishandla, undertrykt og drept nokre plassar. Det er berre nokre få dagar sida 25 mennesker vart drept i ei eksplosjon rett ved den koptisk kristne Sankt Markus-katedralen i Egypt. Dette treng vi å vite meir om. Kvifor skal vi no bli sinte på Listhaug igjen? Er vi blitt gale alle saman?

Ja, ein kan jo lure. Problemet er at Listhaug ikkje kan gjere noko utan å framstå polariserande. Ho kan ikkje seie noko om forfulgte kristne utan å legge inn eit stikk til motstandarane sine. Dere veit, den der innsamlingsaksjonen Kristoffer Joner ba oss om å gje litt penger til NOAS i Sylvi Listhaugs namn. I følge Sylvi og Fabians julehilsen var dette penger som gjekk til å løne byråkratar i Noreg. I motsetnad til deira innsamlingsaksjon der pengane går til å hjelpe folk som treng det. Der dei er. Som om ikkje regjeringa Solberg har satt ny rekord i avlønning av byråkratar dei siste åra?

Ho kunne ha sagt at pengene gjekk til å sikre rettstryggleiken for asylsøkere etter at hennar regjering kutta støtta til NOAS. Det hadde vært mer rett. Ho kunne også ha latt være å nemne den aksjonen med eit einaste ord, og framstått raus og inkluderande Men Listhaug er ikkje opptatt av å være raus. Ho er ikkje mi minister. Ho er minister for fansen. Ikkje resten av oss.

Det andre problemet er organisajonen ho velger å gje pengane til. Åpne dører er ein religiøs organisajon. I årsmeldinga deira for 2015 kan vi lese at arbeidet deira internasjonalt har vore å “distribuere bibler og anna kristen litteratur, gi traumebehandling, yte mikrokreditt, og gi humanitær hjelp til menigheter og kristne som ber om det”. I 2015 var det 80 norske kristne som dro i felten for å oppmuntre og styrke forfulgte kristne, be, og i noen tilfeller levere bibler og kristen litteratur. Mange blir velsignet og forandret av dette, skriver dei. Heimearbeidet dreier seg ellers om å engasjere til bøn og personleg innsats.

Vi er altså i ei situasjon der Aleppo i Syria er den verste krisa hittil i vårt århundre. Vi er alle rysta av bilete og forteljingar som kjem ut derfra no. Men vår integreringsminister ber oss om å støtte ei organisasjon som rettar seg kun mot kristne. Som er i opposisjon til islam. Som verkar å være minst like opptatt av misjonering som av bistand. Om ein verkeleg vil hjelpe folk i naud er det fleire organisasjonar det hadde vore meir naturleg å velge.

Vi har ein integreringsminister som gjer alt ho kan for å skaffe seg fiender, av di det er politisk smart og styrkar eiga posisjon. Ho driv opposisjonspolitikk i posisjon. Ho skitnar til alt ho kjem borti. Gjer integrering vanskelegare. Ho syner ei total mangel på rolleforståelse, men ho veit akkurat kva ho gjer. Om nokon PK-idiotar, som meg, skulle finne på å ta til motmæle er det berre eit pluss. Det hjelper på. Gir meir misnøye til dei flammande hjarta som livnærar seg på slikt. Jo meir vi protesterar, jo sterkare blir ho. Jo meir vi hever røsta, jo sintare blir dei som heier på ho. Jo meir vi tek bladet frå munnen, jo større blir avstanden. Og for kvar gong blir kløfta litt større. Men kva anna kan vi gjere? Skal vi berre halde kjeft?

Eg kan ikkje gjere anna enn å appellere til den heiderlege delen av Høgre som eg ein gong satte stor pris på. Om dykk vil ha min stemme ved stortingsvalet neste år må noko gjerast med tilfellet Listhaug. Fire år til med dette er uaktuelt. Med venleg hilsen Hylekoret

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #31

– Jeg vurderte en stund å få meg jobb på Havhesten, men slo det fra meg. Det var så mange vannsklie oppgaver. 

Hummer og kanari

The Killer Inside Me

vinyl photo
Photo by Phil Monger

Eg kan ikkje seie at eg angrar på det. Eg var ung, blakk, og trong pengane. Eg må likevel seie at den dagen eg selde vinylplatene mine var ein tung dag. Ikkje slik å forstå at dette er noko eg går rundt og tenkjer mykje på, men tanken slo meg tidlegare denne veka. Eg fekk plutseleg så lyst til å høyre Green on Reds fine «The Killer Inside Me» på nytt. Den kan eg ikkje streame på Spotify. Det sende meg ut på ei Google-jakt som enda med at eg fann ein fyr borte i dei svenske skogane som hadde plata, og godt kunne tenke seg å selje den. For den nette sum av 500 norske kroner. Pluss frakt. No veit eg ikkje lenger om eg er lei meg for at eg selde vinylen av di eg gjerne skulle hatt dei platene framleis, eller om eg er lei meg for at eg hadde fått ei lita formue om eg hadde selt dei i dag.

Eg er i lomma på Spotify. Sist gong eg kjøpte musikk som eit fysisk produkt var i fjor ein gong. Bob Dylan hadde gitt ut ei ny plate til stor åtgaum frå kritikarar flest. «Shadows in the Night» var tittelen. Men den var ikkje gjort tilgjengeleg for streaming. I eit svakt augneblikk på Platekompaniet i Bergen kjøpte eg CD-en, utan å vite kva eg sette i gong. Det viste seg då eg kom heim at eg ikkje lenger hadde noko slags apparat i huset som kunne spele av denne disken. Sjølv ikkje PC-en min har drev for avspeling av CD eller DVD no for tida. Eg brukte ei heil veke på å finne ut korleis eg skulle få høyrt den nye CD-plata mi. Eg måtte finne fram ei halvvegs øydelagt gammal PC med CD-rom, rippe plata, og legge musikken inn i Google Play der eg kunne spele den av. Mot eit lite gebyr på 99 kroner i månaden. Eg spelte den Dylan-plata ein einaste gong, og så gjekk eg tilbake til Spotify. Brennsikker på at eg aldri meir skulle kjøpe musikk på gamlemåten igjen.

Men eit frø var sådd. Plutseleg tok eg meg i å kjenne lukta av den første LP-plata eg kjøpte. Knitrelyden når stifta møtte rillene på plata. Omslaget, med songtekstar og informasjon om kven som spilte kva. Sennheiser-høyretelefonana som pressa på øyra. CD-enngen som akkurat rakk frå senga og bort til stereoen. No for tida er høyretelefonane trådlause, spelelistene fleire timar lange, og må ein på død og liv skifte musikk styrer ein det frå telefonen. Ein treng ikkje reise seg frå sofaen på timevis. Då vi var prisgitt vinylen, måtte vi i det minste reise oss og snu plata om lag kvart tjuande minutt. Er det rart ein har blitt tjukk og feit? Eg starta å lure på om eg ville bli slank og smidig igjen om eg berre gjekk til innkjøp av ei platespelar? Kanskje håret ville komme tilbake også? Plutseleg var eg inne på nettsida til Hi-Fi Klubben og sikla på eit raudt vidunder. «Vis omgjevnadene dine at du set pris på vinyl og kult design», stod det. Og prisen var dryge 4000 kroner. Røvarkjøp for å få ungdomstida tilbake, og kanskje høyre Stan Ridgway synge Camouflage med leirbålknitringa frå vinylen i bakgrunnen igjen.

Eg er ikkje idiot. I alle fall ikkje heile tida. Eg skjønte kva dette var for noko. Eg har ikkje råd til verken sportsbil eller blondine. Eg er for klønete og lat til å bryggje øl. Men sette på ei vinylplate på ei platespelar med god lyd og spenstig design, det kan eg få til. Det er omtrent på det nivået eg ligg. Det var midtlivskrisa som snakka. The Killer Inside Me. Heldigvis har eg medisin mot dette.

For nokre år sida las eg om noko som visstnok var ei ny trend i Storbritannia. Ein gjekk ut på byen for å høyre på ei vinylplate. På førehand var det annonsert kva for eit album ein skulle lytte til, og folk møtte opp for å høyre. Debutplata til The Stone Roses til dømes. Britane er jo noko for seg sjølv. Så sat ein der då, med bitteren sin, og lytta til plata frå start til slutt. Berre avbroten av at nokon, sikkert ein slank og smidig fyr, reiste seg og snudde plata halvvegs. Ein skulle ikkje snakke medan dette gjekk føre seg. Kom ein på ein kvikk kommentar, eller plutseleg skjønte at The Stone Roses eigentleg var noko skit, måtte ein halde det inne til plata var ferdig. Dette er idioti på eit nivå det er vanskeleg å forestille seg. Når eg blir freista av å skaffe meg platespelar på ny, er det tanken på ein pub full av folk som høyrer på «I Wanna Be Adored» i fullstendig tystnad som er medisinen. Det går verkeleg ikkje an.

 Ein kan ikkje stige ned i same elva to gonger seiest det. Ein kan heller aldri høyre Green on Red for første gong meir enn ein gong. Midtlivskrisa kan ta seg ei bolle. Musikk er best på boks, og vinyl er uansett berre plastikk. Eg stod i mot vinylidiotien denne gongen også.

Hummer og kanari

Flat jord-samfunnet

discworld photo
Photo by glasseyes view

Ein gong tok eg Jo Nesbø i ein faktafeil. Det var i den kritikerroste og bestselgande Harry Hole-boka Rødstrupe at han hevda at dei allierte hadde bomba byen Wien kvar natt med klart vær, sommaren 1943. Men i røynda fall det ingen allierte bomber over Wien mellom 1942 og 1944. Ein stygg historisk glipp uten større innverknad på bokas handling eller truverde, og som det ikkje er nokon grunn til å henge seg opp i. Eigentleg. Men eg kunne ikkje la vere. Ein stund spekulerte eg i om Nesbø rett og slett hadde lagt inn denne feilen med vilje, berre for gje irriterande folk som meg gleda i å kunne arrestere ham på dette. Nesbø er ein utruleg kalkulert fyr, som brukar sitt uomtvistelege talent på å gje folk akkurat det dei vil ha. Han kan alle triks i boka, og sikkert nokon som berre står i fotnotane også. Kanskje tenkte han på oss som har som vår største glede i å arrestere andre folk i faktafeil når han skrev denne boka, og fann ut at han skulle legge ut eit lite påskeegg til oss der? Om så er skal han ha takk. Eg var berre sånn passe nøgd med sjølve boka, men eg følte meg likevel ovenpå i fleire uker etter at eg hadde lest den, nettopp på grunn av dette ikkje-historiske bombetoktet over Wien.

Det er jo eigentleg ei frykteleg småleg eigenskap dette. Hobbypsykologane vil sikkert finne eit eller anna kompleks å henge det på, men eg er altså sjeldent så lukkeleg som når eg kan ta folk som burde vite betre i elementære faktafeil. Tidlegare i høst var det skulen som fekk gjennomgå. Guttungen skulle lære om Christofer Columbus, og i teksten han hadde med seg heim frå skulen sto det å lese følgande:

Columbus vart født i den italienske hamnebyen Genoa i 1441. Columbus var sikker på at jorda var rund. Den som segla mot vest ville føyr eller sidan komme til India, meinte han. Men det var ikkje så mange som trudde på ham. Dei fleste meinte at jorda var flat, og at Columbus ville falle utfor ei kant om han segla for langt vest.

Det var ikkje så rart at kongen av Portugal ikkje ville betale for ei reise som garantert ville sende skipa til Columbus over kanten av jorda. At Ferdinand og Isabella av Spania til slutt hosta opp dei naudsynte midlane til turen kom sikkert av at dei hadde tenkt på saka i åtte år, og til slutt gløymd kva spørsmålet eigentleg var. Man kan kanskje meine at dette er ei god historie, men det er likevel dårleg historie.  Dette er nemleg heilt feil. Pythagoras slo fast at jorda var rund allereie seks år før Kristus. Aristoteles og Euklid var einige med ham. Bibliotekaren Erastotenes i Alexandria rekna ut at jorda hadde ei omkrins på 39 375 kilometer. Han samanlikna vinkelen på solstrålene nord og sør i Egypt. I dag meinar dei som har greie på det at rett svar er 40 075 kilometer. Sjølv i Noreg visste man at jorda var rund. Det kan man lese i Kongespeilet frå rundt 1250. Fakta er at mennesket har visst at jorda er rund i meir enn 2000 år. Også på Columbus tid visste man dette. Sjølv i kyrkja hadde ein akseptert dette. Likevel lærer man fortsatt på skulen at folka som var så uheldige å leve i middelalderen var dumme som sogningar, og ikkje skjønte det der med at ting forsvinner under horisonten når dei er langt unna. Var dei lærebokforfattarar alle saman?

No er det faktisk folk som trur at jorda er flat sjølv i dag. The Flat Earth Society har medlemmer rundt heile jorda. Dei trur at nordpolen ligg midt i verda, og at vi er omslutta av ei 45 meter høg mur av is. Antarktis. Ei modell som til forveksling liknar på FN-flagget. Dette skal visst bevise eit eller anna. På det meste hadde dette samfunnet rundt 3500 medlemmer, men etter at ein brann hos leiaren deira ødela alle data dei hadde på medlemane gjekk lufta litt ut av ballongen. I dag er det ikkje så mange igjen.

Ein ting er å finne feil hos ein mann som Jo Nesbø. Det gjer ein god følelse av å ha eit overlegent intellekt. I kvart fall for ein stakket stund. At ein finn feil hos folk som trur at jorda er flat i 2016 gjer ikkje den same godfølelsen. Tidligare veksla eg mellom forakt og medkjensle for disse folka. Kanskje foreldra mista dei på hodet i badegolvet eller noko anna tragisk liksom, men no er eg eldre og klokare enn som så. Eg har barn i skuleverket. Eg tenker at dei få medlemmane som er igjen i dette flat jord-samfunnet eigentleg er heilt vanlege folk som du og eg. Fine folk som går på jobb og gjer så godt dei kan i ei vanskeleg (og flat) verd. Einaste skilnaden er at dei hadde skikkeleg utdaterte lærebøker når dei gjekk på skulen.

Hummer og kanari

Kvite forteller vitser #30

– Vet du hva man kaller en meksikaner som har sterilisert seg? 

– En Dry Martinez

%d bloggers like this: