web analytics

Superhumanist slår tilbake

humanism photo
Photo by Gruenemann

Det hender av og til at folk kjenner meg igjen på gata eller i butikken, og får lyst til å veksle eit par ord med meg av di eg boltrar meg på denne sida i Firdaposten kvar bidige laurdag. Det er alltid hyggeleg. Her for litt siden var det ein fyr som kom bort for å seie frå at denne sida som du leser no, er det einaste han les i laurdagsavisa. Dessuten ville han advare meg mot å bli alt for sosialisert og påverka av dei andre tusseladdane i Firdaposten-redaksjonen. Det kan du ta heilt med ro, roa eg han ned med. Eg har ikkje satt mine bein i redaksjonslokalene på årevis, og heng berre saman med dei folka der når eg kan få ei tallerken gratis mat ut av det. Men kvifor held han avisa om han ikkje les noko anna enn det eg skriver? Er det kanskje for å få sjå biletet av Liv Standal i heilfigur når ho skriv for eiga reikning enno ein gong? Eg veit ikkje, men om det verkeleg er sant at han blar forbi resten av avisa er det litt synd. Då gjekk han glipp av forrige laurdags lesarbrev frå Ole Kulterstad, som ga både den ordentlege journalisten, Dag Frøyen, og undertekna rimeleg hard medfart. Det var stor underhaldning.

For dei som ikkje las dette innlegget kan eg gje eit kort samandrag. Frøyen er ein frekk, arrogant og stigmatiserande mobber av verste slag. Eg er ikkje stort betre. Kritikklaust jublande over alle former for masseinnvandring og flerkultur verkar vi nesten rusa. Vi får ikkje nok. Frøyen og Hjorthen kan sjølvsagt ikkje i sin villaste fantasi tenke seg å overta nokon annans land, dei er jo så snille og gode. Superhumanistane. Men ein dag skal vi nok røykast ut og stilles til ansvar i eit nytt landssvikaroppgjer. Kanskje var det på tide med ein kulturrevolusjon, der Frøyen vart frisør, og kunne starte med å klippe håret på underteikna? Faren for skamklipping var minimal. Til slutt så rundar han av med å spekulere i at det nå blir kråketing i redaksjonen og febrilsk leiting etter “brunt grums” som kan stoppe kjeften på en slik brysom leser som ham.

Men kråketinget i redaksjonen valgte å slippe lesarbrevet gjennom sensuren. Eg meinar dei burde latt vere, men aldri så galt og så vidare. Eg, og fleire med meg, fekk i det minste ein god latter. Etter at Dagbladet stengte kommentarfelta sine har det blitt litt vanskelegare å få si daglige dose av parodisk gammelmannsrasisme. Det blir ikkje heilt det same å lese satiresider som 5080 og Nasjonens Øye, som å lese ekte vare. Dette var friskt! Men ved nærare etterlesning setter låtten seg fast i halsen. Landssviker og borgarkrig-retorikken. Hintet om at dei som har vært så uheldige å bli drept av innvandrarar nok ikkje var redde nok for brun hud, og dermed kanskje berre kan skulde seg sjøl. Superhumanister som Frøyen og eg likar kanskje ikkje å tru det, men dette er haldningar som finst der ute, kanskje er dei aukande, og det bør vi ta på alvor. Som Amal Aden nyleg skreiv, nettopp i Dagbladet. Radikaliseringa av etnisk norske middelaldrande menn er skummel. Vi må være på vakt når nokon snakkar om islam og muslimer heile tida og er redd muslimer vil overta Norge. Eller når nokon kun sitter foran PCen og er sinte og sprer hat og fordommer. Dei er der ute, og forrige veke var dei også her inne. Då kan vi snakke om det. Det er bra.

Til slutt er det bra at dette innlegget kom på trykk av di vi kan ta det som ei utfordring. Ei sjanse til å rydde opp, og klarlegge kor vi står. Mitt standpunkt har vore at Noreg, med våre ressursar, sjølvklart skal være med og hjelpe til for å gje verdas flyktningar ei betre framtid. At vi skal hjelpe so mange vi kan, men ikkje fleir enn at vi har ressursar til å bære det. Eg vil hjelpe, samstundes som eg ikkje vil at velferdsstaten skal settast i fare. Mi haldning har også vore at Noreg kunne gjort mykje meir enn vi har gjort til nå, men eg har aldri tatt nokon stilling til kva vi skal gjere, eller kor monge vi kan ta i mot. Det er ei uangripeleg, men litt feig posisjon å ta. Eg lovar å skjerpe meg. Litt.

For eg trur det er viktig at oss pragmatikarar som sverger til ein plass i sentrum av politikken tek tilbake eigarskapet til debatten om innvandring, asylsøkarar og flyktningar. At vi tek utfordringar på alvor, og freistar å finne løysnigar, i staden for å gjemme oss bak generelle og generiske standpunkt som eigentleg ikkje løyser noko særleg. Vi må ta debatten tilbake til sentrum, ikkje la ytterkantane ha den for seg sjølv. På den måten blir det kanskje ikkje naudsynt å slippe tullebukkar som Kulterstad laus i redigerte medier med sitt i framtida. Vi kan alltids håpe.

Leave a Reply

%d bloggers like this: