web analytics
Hummer og kanari

Kva er det som luktar

cheese photo
Photo by Skånska Matupplevelser

Dei seier at eit av dei sikraste kontrollspørsmåla for å finne ut om du har vorte vaksen er om du nokon gong brukt pengar på å kjøpe dyr ost? Har du det, då er du vaksen. Det høyres riktig ut for meg, og etter denne jula trur eg det er rett å slå det fast ein gong for alle. No er eg vaksen. Takk takk, og gratulerar. Meir om dette seinare, men lat meg først ta dykk eit lite steg tilbake i tid. Vi skal tilbake til det mørke og tidlege nittitalet. Til den tida der eg var ei fattiglus som sleit for å få løna til vare ut månaden. Til den tida der far min framleis var i live. Eitt år det nærma seg påske, fikk far min den gode idéen at han skulle hjelpe til med påskestemninga. Han gjekk på butikken, fylte ei eske med mat, så gjekk han på posten og sende den eska til meg som norgespakke. Utan å seie noko om det til meg. Det skulle vel være ei overrasking, då. Denne planen gjekk ettertrykkeleg i vasken. Pakken vart rett nok levert til rett postkontor før påske, men for seint til at dei rakk å sende ut nokon hentelapp.

Den gongen vart det ikkje sendt ut SMS om at det var komme ein pakke til postkontoret. Nå har vi SMS, men ikkje noko postkontor. Dei seier likevel at verda går framover. Resultatet var uansett at pakken frå far min vart liggande på postkontoret i heile påska. Overraskinga. Pakken som skulle redde påska. Svinesteik. Ost. Sjokolade. Og ein heil masse andre ting som eg ikkje hugsar lenger. Ja, det vart jo ei overrasking av det. Det gjorde det. For tidleg på føremiddagen tysdag etter påske ringde det ei hyggeleg, men desperat dame frå postkontoret og lurte på om ikkje eg kunne forte meg å hente den pakken som låg der og stinka. Eg skjøna ikkje kva ho snakka om, men eg gjorde som eg vart fortald. Ho overdreiv ikkje. Dette var verkeleg ein stinkepakke av dimensjonar. Hadde eg jobba på postkontoret hadde eg ringt sjølv. Svinesteika hadde ikkje hatt godt av opphaldet, det var den som lukta verst, men mykje av den andre maten gjekk også rakt i bosset. Kanskje burde eg ha lagt det i spesialavfallet i staden? Dette var eksplosivt materiale. God påske!

Denne hendinga hadde eg framleis friskt i minne når eg tidleg i desember tok ein råsjans og bestilte julegåve til mitt livs lys. Mi kjære er over gjennomsnittet glad i god ost, og i mi jakt på overraskande, men populære julegåver fann eg ei nettside som sa seg villege til å sende ei eske med dyr ost eg aldri hadde høyrt om før, frå Wales, og heilt heim til meg i Høljebyen. Eg var skeptisk, men dei lova at dei skulle pakke osten godt inn, legge ved kjøleelement, og at dette ville gå heilt fint. Sidan det ikkje var svinesteik inne i biletet tok eg sjansen og let det stå til.

Og det gjekk eigentleg for bra. Pakka kom fram, men alt for tidleg, for kor skulle eg gøyme den helsikes osten i tre veker? Eg la den først i kjellaren, for der er det kjøleg og kaldt til vanleg. Men etter nokre dagar vart det plutseleg kaldt. Minusgrader. Og eg vart redd for at osten skulle fryse til is. Ost toler vanlegvis ganske mykje, men den skal ikkje frysast ned. Panikken tok meg, og eg spurde ei venninne om eg aller nådigast kunne få lov til å gøyme osten hos henne i eit par veker fram til jul. Det fekk eg lov til, og eg trudde alt var i orden. Men etter nokre dagar fekk eg beskjed om at dette gjekk ikkje likevel. Den helsikes osten var i ferd med å stinke ut heile nabolaget hennar. Kunne eg vær så snill komme og hente den så fort som mogleg?

«Osten e’kje god før den luktar som ein do», heiter det jo i ein song. Det var ikkje noko gale med den. Ost skal lukte, og det gjorde denne til gangs. Eg hadde ikkje noko val. Eg måtte hente den. Så i år fekk mi kjære julegåva si nokre dagar på forskot. Eg trur den slo an, og ho var ikkje meir skuffa over dette enn at eg også fekk lov til å smake. Det vart suksess til slutt altså, men blir det ost i julegåve neste år skal eg handle hos Lille Marked på veslejulafta. Særleg hvis dei kan skaffe meg ein Perl Las Blue frå Glyneithinog Farm vest i Wales. Den var så god at eg forlengst har gløymt kva det kosta å få den sendt hit til Norge.

Nesten

Hummer og kanari

Den gang da #2

null

Den gang norsk film nærmet seg nullpunktet

Hummer og kanari

Den gang da #1

waits

Aftenposten. En gang.

Hummer og kanari

Hjorthens semi-daglige musikkpille #3 Heiskell

Hvis du var en av dem som gikk glipp av The Judybats på nittitallet er du tilgitt. Jeg fikk dem ikke med meg jeg heller, men de hadde en liten storhetstid på collegeradio borte i statene. Vokalisten deres ser slik ut:

heiskell-lick

The Judybats holdt det gående fra ca 86 til år 00, før de kastet inn årene. Vokalisten Jeff Heiskell gikk solo, ga ut to plater, men så var det slutt. Jeg har slutta med musikk, sa han. Gidder ikke mer. Han begynte å jobbe i detaljhandelen i stedet. Sånn kan det gå. Men så hadde han en tre-fire sanger liggende som skulle være begynnelsen på tredjeplata. Og han liker ikke å ha halvferdige ting liggende og slenge. Så i 2015 gjorde han den ferdig.

“I don’t know why I’m doing it. There’s no money in it. That’s why I started on it three or four years ago and quit. I just said, ?I’m done.’ But I can’t leave anything unfinished. I have to finish things that I start.”

Sånn ble det altså. Arriving heter plata, og den låter i grunnen ganske fint, selv om den vel høres ut som noe som er fanga akkurat i overgangen mellom åtti og nittitallet, og aldri kom seg videre. For mange kan det kanskje være en fin ting? Jeg koser meg i hvert fall med Faded Letters, og liker det hele godt.

Dette er såpass obskurt at det knapt finnes noe av den godeste Heiskell, som han kaller seg, på YouTube. Men albumet ligger i hvert fall ute på Spotify. Sjekk det ut hvis du gidder.

Hummer og kanari

Hjorthens semi-daglige musikkpille #2: Donnie Fritts

Å nei. Enda en gammal mann med foten i grava som har blitt “oppdaga” av en eller annen  ung hipster, og dermed må de gi ut plate med nedstrippa lydbilde med triste og/eller kloke sanger om livets uendelige melankoli?

fritts

Tja. Kanskje? Men det kan jo være fint likevel. For de som ikke kjenner ham igjen uten et keyboard foran seg, mannen til venstre der er Funky Donnie Fritts. Muscle Shoals fra starten av. Sessionmusiker i 250 millioner år. Kris Kristoffersons faste tangentmann siden det vandret dinosaurer på jorden. Han skrev The Oldest Baby In the World sammen med John Prine. Han spilte i filmer som Bring Me the Head of Alfredo Garcia og Pat Garret and Billy The Kid. Han er en legende bare de færreste har hørt om. Han er 71 år gammel, og kom ut med ny plate i år. Oh Goodness heter den.

Mannen til høyre der er John Paul White. Han er det vel ingen som har hørt om, men han har visst vunnet noe Grammys og greier som medlem i Civil Wars. Han slang innom huset til Fritts en kveld, for å sjekke om det var stemning for å lage en plate, og Donnie spilte noen sanger på wurlitzeren sin. Vet du hva, sa John Paul. Hvis vi skal lage denne plata så gjør vi det sånn. Du synger og spiller på wurlitzer-pianoet, og så bygger vi rundt det!

Og det gjorde de faen meg.

Donnie Fritts har ikke gjort så veldig mye på egenhånd. Jeg tror dette er hans fjerde plate. Kanskje den femte, jeg gidder ikke sjekke, men han ville ikke gjøre noe funky shit denne gangen. Han ville gjøre sanger han virkelig elsker, og sanger han ikke hadde fått spilt inn tidligere. Og resultatet er slettes ikke verst. Det gjør absolutt ingen ting at det slenger noen venner innom og hjelper til her og der. Jason Isbell og Amanda Shires. John Prine. Spooner Oldham, Brittany Howard, Dylan LeBlanc. Og mange mange flere. Men de gjør ikke så mye av seg. Det er Pommes Frites…sorry jeg måtte bare…jeg mener Donnie Fritts som er i sentrum hele veien.

Neida, særlig funky er det ikke, men fint er det. Høydepunktet kommer imidlertid allerede som første spor. Her kan dere se og høre selv:

%d bloggers like this: