web analytics

Tag Archives: dagbok

Hummer og kanari

Samtaler med Tildibopp #10

image

Tildi og jeg sitter i bilen på vei inn til Besti. Ute er det mørkt, og hun snakker som vanlig som en foss.

– Nå er det natta.

– Nja, det er snart natta, men det er vel kvelden ennå.

– Ja. På kvelden, da er det de voksne som bestemmer.

– Det stemmer, men hvem er det som bestemmer på dagen da?

– Det er ungane.

– Jaha?

– Og de voksne.

– Hvem er det som bestemmer mest da?

– Det er dere.

– Ja det er vel best.

– Ja. Men jeg har ikke fått NOE å drikke i dag.

– Ingenting?

– Bare litt saft.

– Hvis du er tørst kan du sikkert få noe å drikke når vi kommer inn til Besti.

– Ja hun har MASSE å drikke! Hun har juice…

– Har hun det ja.

– Ja, men jeg liker ikke elefantøl!

Hummer og kanari

Samtaler med Tildibopp #9

2013-10-31 16.28.07

– Sant klokka ikke er masse?

– Jo, klokka er åtte, og det betyr at det snart er leggetid.

– Leggetid, det betyr lese historie, se film på telefonen din, brele, og kose!

– Nei, leggetid, det betyr at vi skal sove det.

– Hahahahahahahahaha!

Hummer og kanari

FML

5968574439_7d62b12f0b_b

Det hender ein gong i blant at eg får innspel frå mannen i gata om kva eg bør skrive om i avisa. Nå må du snart skrive noko morosamt i avisa, du har vore så seriøs i det siste, var det nokon som sa førre helg. – Jau, svara eg, men då må nesten nokon seie eller gjere noko dumt først. Eg kan ikkje trekke vitsane mine ut av lause lufta. Eg treng nokon å kaste bløtkake på skal det bli noko gøy. Men eg kan ikkje bruke kva som helst. Ein kan ikkje gjere gull av gråstein. Som når eks-ordførar Bente Frøyen Steindal går til angrep på noverande ordfører Bengt Solheim Olsen for feil bruk av byvåpnet. Det går berre ikkje. Det blir for mykje av det gode. Det er så langt ute at det er ikkje mogleg å vere morosam på hennar vegne utan å tippe heilt over i det surrealistiske. Hadde no enda Bengten tatt til orde for å bytte ut kommunevåpenet med den smått legendariske Leeds-smileyen som dei brukte som emblem frå 1973 til 1976 (og på eit par bortedrakter i seinare år) hadde eg hatt ein viss forståelse for at ein tok opp saka, men alt han har gjort er vel å la seg ta bilde av foran eit banner som nokon andre har laga? Og dette må ein bruke tid på? Nei, eg ber om orsak til eks-ordføraren her, men dette er ikkje godt nok. Eg kan ikkje bruke heile dagens tekst på dette her. Vi må finne nokon andre å gjere narr av.

Meg sjølv til dømes. Siden ein god latter gjer livet lengre, og det allereie er så få folk her i dette fylket at vi ikkje har nokon å miste, gjer eg herved ein innsats for folkehelsa, Flora, Bremanger, Sunnfjord og Sogn og Fjordane. Ikkje takk meg, send heller penger. Og trøst. Heile familien ler av meg denne veka (meir enn vanleg må eg nesten seie), og nå er turen komt til dykk. Vi tar det heilt frå starten. Tysdag morgen. Klokka er 07.15 i hjortheheimen, og gutekoret frå Wien setter i med å hyle ut at det er ein god morgon. Ja, eg har nemleg ein mobiltelefon frå LG til testing for tida, og der har dei fått Wiener Sängerknaben til å synge inn ringetoner. Eg vaknar kvar morgen av faenskapet som synger good morning. Det er det som regel ikkje, men dei får meg i det minste opp av senga. Eg snublar inn på rommet til sonen på snart sju, får han opp av senga og ut på skoleveien, og så går eg laus på jentungen på snart tre. Ho har ikkje lyst til å starte dagen enno.

Alle som har hatt ein nesten tre-åring i hus kan den her historia. Dagen kjem skikkeleg skeivt ut. Jentungen vil ikkje stå opp, vil ikkje kle på seg, vil ikkje ha frukost, vil ikkje i barnehagen, og når ho endeleg har fått på seg klær, vintersko og boblejakke, skal ho sjølvsagt tisse. Men ho skal ikkje bli ferdig å tisse, ho skal berre sitte på potta og halvsove, og på eit eller anna tidspunkt blir det for mykje for ein snart femti-åring med litt for lite søvn bak augo. Eg hever nok stemma eit ørlite hakk, og seier eit og anna om oppførselen hennar som nok ikkje er korkje vennleg, pedagoisk eller særleg Gahr-Støre-aktig. Dialogen har brutt saman, og morgonen er øydelagt. Når eg kjem for å hente det lille monsteret i barnehagen på ettermiddagen får eg høyre av dei ansatte at ho har fortald at pappa hadde vore sint på henne i det kvite huset. Sladrehank. Eg skjønar at eg har tapt. Eg er spelt ut over sidelinja av ei jente på to år og nokre månader. Heretter må eg berre bite i meg alt som kjem.

Men dagen var ikkje over. Mi høgt elskede sambuar hadde planar om å servere karbonader av hjortekjøt denne tirsdagen, og eg hadde sjølvsagt ingen innvendingar mot det. Nam nam, eg likar hjort. Når maten er klar hentar eg meg eit digert spann med tyttebærsyltetøy i kjøleskapet, tek av lokket, og ser at det ser litt annleis ut enn tyttebærsyltetøy pleier å gjere. Men eg ser på spannet at det er eit slikt billeg merke frå Coop, så eg tenker ikkje så mykje over det. First Price og Xtra og kva det no heiter alt saman, billeg skit, det kan no vere så mangt, men det smakar sikkert godt likevel. Tenker eg, og slenger rikeleg med syltetøy på hjortekarbonadene. Og så gaflar eg det i meg, og vel synest eg nok at tyttebærsyltetøyet frå Coop ikkje er like godt som Lerum sitt, men det går no ned.

Etterpå ryddar eg ut, og setter syltetøyet i kjøleskapet. Der ser eg at det står ein boks til med billeg tyttebærsyltetøy frå Coop. Jøss, seier eg, har du kjøpt to boksar av dette her billeg-tyttebæret? Neida, svarer mitt livs ljos. Den eine boksen er tyttebær, medan den andre er heimelaga bringebærsyltetøy som vi har fått frå besti. Eg legg saman to og to, og får to streker under svaret. Eg hadde altså spist to solide porsjonar hjortekarbonade med bringebærsyltetøy, og heile familien ler av meg. Enno. Høgt. Svinepelsar!

Som ungdomen seier no til dags. FML.

Foto: AttributionNoncommercialShare Alike Some rights reserved by Carol Browne

Løgn og forbannet dikt

Femten

Har resirkulert meg selv i helgens Firdapostspalte. Dette er bare en gammel bloggpost som har blitt pusset opp en smule.

Kindness is like snow

Det var 1982. Eg var femten år. Det hadde vore ein lang og tung haust. Heime var gamlingens langvarige prosjekt med å drikke seg frå jobb, hus og heim i ferd med å bære frukter. Den lange nedoverbakken blei brattare og brattare, og langt der fremme venta stupet. Eg haika heim frå byen ein laurdag, med nokon som ikkje visste kvem eg var, og medan eg satt i baksetet og ikkje sa noko som helst satt dei eg haika med i forsetene og snakka om korleis den gamle doktoren no hadde mista heilt grepet i det siste. Det hadde dei heilt rett i.

Det hjalp ikkje på at bror min hadde blitt galnare og galnare dei siste åra. Paranoid schizofren var det nokon som sa. Far min medisinerte ham sjølv. Eg er ikkje sikker på at han visste kva han gjorde. Omtrent kvar tredje dag gjekk det over styr for bror min. Han fekk eit slags anfall. Han vart uroleg, aggressiv, og då fann eg det best å rømme huset. Eit par gonger måtte systera mi skynde seg over til naboen som var politimann for å be om hjelp. Ein gong gjekk det så langt at han skulle ta far min, og far min blei redd. Han henta frem revolveren og skaut eit varselskudd for å stoppe ham. Eg var glad eg ikkje var heime den kvelden.

Men eg syntes det var litt kult å ha eit kulehull i gulvet som eg kunne vise kameratane mine.

Som om ikkje det var ille nok hadde eg blitt dumpa for første gong den hausten. Eg tok det så hardt at eg dro rakt til byen og kjøpte meg splitter nye cowboystøvlar. Eg klarte også å stryke i graderinga til gult belte på den lokale karateklubben, sjølv om eg hadde trena hardt heile hausten. Det var slutten på min karriere som karatekar. Jau det hadde vore ein lang, tung og trist haust, men no var det jul.

Eg veit ikkje om det er slik for alle, men for meg var det omtrent på denne tida jula starta å miste sin magi. Femten år. Ein er for gamal for Donalds juleshow, ein startar å lure litt på kva alle dei vante trygge tradisjonane eigentleg er gode for. Kva er vitsen med det heile? Jau, det er nok berre meg, men jula 1982 lot julestemninga vente på seg. At det ikkje hadde komet så mykje som eit fnugg med snø var med å gjere det heile ekstra tungt og trist. Men eg sto no opp på julaften allikevel. Eg tok bussen til byen for å leie nokre julefilmar på videosjappa. Dette var på den tida ta videosjappa stengte på søn og heilagdager, slik at ein kunne leie filmane i fleire dager uten å betale noko ekstra.

Hyllene var allereie ganske utplukka når eg kom, men eg plukka no med meg fire filmar. Noko Clint Eastwood. Noko Kung Fu. Ein komedie. Ein grøssar. Eg fekk filmane i ein pose og rusla tilbake mot busshaldeplassen. Det var ennå ein god stund til julas siste buss til bygda eg budde i skulle gå. Av ein eller annan grunn var Jonas Gatekjøkken åpen denne julaftenformiddagen, så eg gjekk over gata for å kjøpe meg ein burger. Jonas Gatekjøkken var berre ein brakke, skvisa inn mellom ein bank og ein optiker. Dei serverte burgerane utan salat og dressing. Berre rett i brødet. Akkurat slik eg likte dei. Ikkje noko ost eller anna jåleri. Berre ketchup. Eg gjekk frem til disken og bestilte akkurat ein slik hamburger.

Akkurat da starta det å snø. Store feite snøflak dalte ned frå himmelen.

Det var som om noe løsna i meg. Eg retta ryggen. Løfta hovudet. Som eit lite barn som plutseleg kan få det for seg at når han kjem heim vil han få is, heilt sikkert, banna bein. Som når ein ikkje skal tråkke på strekane på fortauet, for om man gjer det vil det skje noko forferdeleg. Og man er heil sikker på at slik er det. Slik var det da også. Eg vart fylt av ein varm følelse. Snøen var eit teikn. Det var ikkje noko å være redd for. Alt kom til å ordne seg. Alt kom til å bli bra. Til slutt. Det var eg heilt sikker på.

Den gamle mannen bak disken ga meg burgeren min, og eg satte tenna i den mens eg gjekk over gata. Den smakte mykje betre enn den pleide. Snøen fortsatte å lave ned. Alt kom til å bli bra. Eg gjekk inn på bussen. Fant meg eit vindussete og satte meg ned. Så ut på snøen som så ut som om den kom til å legge seg. Gamle Nordbø slapp ein fis, fyrte opp bussen, og køyrde ut frå bussholdeplassen. Nå var det jul, og alt kom til å ordne seg. Banna bein.

På disken på Jonas Gatekjøkken sto det ein pose med fire videofilmer.

Hummer og kanari

Old man take a look at my life…

Jeg var på butikken for å kjøpe et brød, og som den oppmerksomme ektemannen jeg av og til er hadde jeg registrert at det var på det nærmeste tomt for shampoo. Jeg ble derfor stående en liten stund foran shampoohylla uten helt å klare å bestemme meg for hvilken flaske jeg skulle røske med meg hjem. Mens jeg står der og klør meg i mitt skallede hode kommer det en langhåret svenske susende med to kurver jordbær, vaniljesaus, og en gummigris i nevene.

– Du har vel ikke akkurat behov for noe shampoo, sier han til meg i forbifarta, før han går i kassa for å betale.

Og det har liksom vært den dagen i dag. Tidligere i dag hadde jeg en kunde i butikken som jeg syntes så relativt gammel ut. Ikke eldgammel som sådan, men med hvitt pantertantehår ville jeg definitivt sagt at hun var et par generasjoner eldre enn meg, omtrent rett rundt hjørnet for pensjonsalderen. Viste seg at vedkommende bare var fire år eldre enn meg.

Faen altså, her går jeg rundt og innbiller meg at jeg er en moden mann i min beste alder, ung til sinns og hurramegrundt, alle vil jo ligge med meg om de bare får tenkt seg om. Så viser det seg at jeg er en skallet gammel gubbe som snart er pensjonist. Helvete heller.

Ikke har jeg råd til sportsbil heller.

Page 1 of 512345
%d bloggers like this: