web analytics

Tag Archives: donald duck

Hummer og kanari

Jul i Blakkegata

shacktown

Er det nokon som hugsar Jul i Blakkegata? Ein av dei klassiske Donald Duck-forteljingane som Carl Barks teikna på femtitalet. Finare julehistorie finn du ikkje på denne sida av juleevangeliet. Den startar med at Ole, Dole og Doffen tek ein uvant veg heim frå skulen ein dag. Den går gjennom Blakkegata, der Andebys fattige bur. Det blir eit sjokk for dei unge gakk-gaukane å sjå born på deira eiga alder, kledd i filler, med triste andlet. Dei har ikkje nokon jul å glede seg til. Do they know it’s christmas time at all? Ole, Dole og Doffen føler seg som feite grisar i samanlikning, og blir meir og meir deprimerte. Når dei er tilbake i dei trygge middelklassegatene støttar dei på Dolly Duck. Hun lurar på kvifor gutane ser så lei seg ut, no som det snart er jul, og alle må vere glade. Dei fortel at dei akkurat har gått gjennom Blakkegata, og Dolly får ein idé. Dei kan jo samle saman pengar til ein heidundrande feiring for dei stakkars fattige. Dolly får med seg kvinneklubben sin på prosjektet, og dei får dratt inn nokon kroner, men ikkje nok. Dei treng 50 dollar til. Dolly ber difor Donald om hjelp.

Donald sjølv er ikkje akkurat stinn av pengar, men han har jo ein rik onkel. Han spør Onkel Skrue om hjelp. Dei treng 25 dollar til kalkun, og dei treng 25 dollar til eit leiketog som dei allereie har lova ungane i Blakkegata at dei skal få. Skrue syntest det er ein skikkeleg dårleg ide å bruke pengane sine på slikt tull. Han har sine eigne ting å vere uroa over. Pengane hans utvidar seg i det fuktige vêret, og pengebingen er på brestepunktet. Han seier til Donald at han kan gje dei 25 dollar til kalkun, men berre om Donald sjølv klarar å skaffe dei resterande slantane. Donald gjer seg i kast med oppgåva, men det er lettare sagt enn gjort. Folk flest har meir enn nok med å få si eiga jul i orden. Til slutt er det berre Fetter Anton som kan hjelpe. Han finn ein lommebok full av setlar, og deler sjenerøst av finnarlønna med Donald. Det blir fest! Men når dei kjem til Skrue for å hente resten av pengane har pengebingen blitt så full at botnen har falt ut. Pengane ligg no langt under jorda, og er umogleg å få tak i. Skrue er blakk, og må flytte inn til Donald og leve på havregraut. På mirakuløst vis ordnar det seg likevel, takket vere Ole, Dole Doffen, Hakkespettane og eit leiketog. Det blir tidenes jul i Blakkegata, og Skrue får tilbake pengane sine. Forteljinga tek slutt, og alt vender tilbake til normalen. Akkurat slik vi likar det.

Om Carl Barks hadde teikna og fortalt denne historia i dag hadde den kanskje vore litt annleis? Kanskje Ole, Dole og Doffen ikkje hadde gått gjennom Blakkegata på veg heim i den nye versjonen, men støtte på Dolly medan dei så ut som om dei gleda seg veldig til jul. Då hadde Dolly garantert gjett dei ein oppstrammar. Veit dei ikkje at det er folk som har det tungt i jula? Folk som slit? Dei eldre og einsame. Dei små borna som må sjå på at foreldra drikk raudvin. Innvandrarane, som blir ekskludert av den massive norske feiringa. Rusmisbrukarane. Dei deprimerte og psykisk sjuke. Og sjølvsagt borna i Blakkegata. Det er så mange som slit i jula at det er rart det finst folk igjen som faktisk har det kjekt. Det er viktig at dei få dette gjeld i det minste kan tenke litt på dei som har det vondt der dei sit med ribba, akevitten, og julegåvefjellet som snart har vakse seg så stort at det ikkje er plass til noko juletre. Dette har blitt ein del av joleritualet vårt, i ein slik grad at det berre er eit tidsspørsmål før vi får vår første støttegruppe for dei som har fått øydelagt jola av alt for mykje dårleg samvit.

Jul i Blakkegata sluttar medan dei fattige er i full gong med festen, og alle har det fint. Men kva skjer når festen er over? Har nokon fått det noko betre? Har nokon lært ein lekse? Nei. Alt er som før. Onkel Skrue er akkurat like pengegrisk. Dei fattige har fått understreka at det som skal til for å få ein verdig jol er å kaste seg på forbruksfesten, men når januar kjem er dei nøyaktig like fattige. Kanskje er dei til og med dårlegare stilt, no som dei har fått smake på det som resten av Andeby tek som ein sjølvfølge. Dei einaste som kjem styrka ut av det heile er middelklasseendene som i det minste har vist for all verda kva for slags gode menneskje dei er. Sjølv om dei altså ikkje har fått endra noko som helst. Jul i Blakkegata er ein konservativ hyllest av det beståande. Om ein verkeleg vil hjelpe dei fattige må det skarpare lut til. Blakkegata treng ikkje almisser i jola. Blakkegata treng ein revolusjon.

Eller i det minste ein skattereform.

%d bloggers like this: