web analytics

Tag Archives: helse

Hummer og kanari

Nei så tjukk du har blitt

image

Om hoderekninga mi fortsatt held barneskulenivå er det førti år i år. Førti år sida eg troppa opp på skulen, saman med mor mi, for å starte på den lange ferda gjennom skulevesenet. Allereie som barn var eg ei lita pusling. På den tida måtte vi stille opp på lang line kvar bidige dag. Og det var ikkje plass for noko anarki. Vi måtte stille opp på to rader, jentene i ein rad, gutane i ein annan, og vi måtte stille oss opp etter høgde. Dei minste først. Dei største bakerst. Sjølvsagt var det mest prestisje knytta til å vere blant dei høgreiste gutta bakerst på rekka. Ikkje like stas å vere lenger frem i køen. Eg sto som tredjemann på rekka. Pingletynn, dødsens sjenert og pjuskete. Dårleg i gym var eg sjølvsagt også. Eg var ein klisje. Ein karakter i ein oppvekstroman av Lars Saabye Christensen.

Eg vaks jo til etterkvart eg også. Blei litt mindre dårleg i fotball. Fekk meg bullworker og benkpress i kjellaren og starta å løfte litt vekter. Nådde den svimlende høgda av 175 centimeter. Eg var ikkje nokon pusling i like stor grad lenger, men det er rart med det. Inni meg var eg fortsatt i stor grad den same lille fjæra som ikkje ville at mammaen hans skulle gå sin veg denne første skuledagen i 1974. Inni meg var eg fortsatt skinny and small. Det var det som var identiteten min. Det var slik eg var. Det endra seg ikkje, sjølv om eg sjølvsagt kunne sjå at kroppen endra seg. Først til det bedre, i ungdommen og tidleg voksen alder. Så til det verre etterkvart som middelalderen starta å presse på. Magen este ut, men eg brydde meg ikkje. Eg var jo berre ein tynn pusling. Eit beinrangel. Joda, eg hadde jo vært i bedre form ein gong, men eg var no ikkje nokon tjukkas. Ikkje eg nei!

Men tjukkas var eg, og tjukkas er eg. Eg fekk det i fleisen i fjor sumar. Her i huset hadde vi vore utan badevekt i ein årrekke. Vi er ikkje veldig opptatt av BMI og den slags. Men i fjor sumar leigde vi eit feriehus i Halden for ei veke. Der hadde dei badevekt, og ein dag var eg av ein eller annan grunn dum nok til å gå opp på den. Den klokka inn på 107.8 kilo, og eg gjekk rakt i kjellaren. Eg trudde ikkje det var så galt fatt.

Eg er ikkje så veldig opptatt av vekt eigentleg. Eg er snart femti år gamal. Eg har kjærast. Eg kan tillate meg å gje blaffen i klamme kroppskrav frå jyplingar i reklamebransjen som knapt er ferdig med ungdomsskulen. Eg er heilt på det reine med at det er viktigare at den fysiske forma er sånn nokon lunde, enn at vekta ligger rett i forhold til høgda over havet. BMI duger ikkje som mål på noko som helst. Men det går ein psykologisk grense ved 100 kilo. 99 kilo er lik velbygd og fin. 100 kilo er lik feit og fæl. 107,8 på displayet på badevekta i Halden fekk meg til å vinke farvel til min indre identitet som spinkel og spebygd. Eg var jo ein tjukkas. Eg måtte omfavne denne tjukkasmentaliteten. Vakne opp og lukte på bearnaisen. Første steg til å gjere noko med at ein er ein tjukkas er jo at man ser seg i spegelet og faktisk innser at ein er ein tjukkas. Eg tok nokon grep. Ikkje noko revolusjonerande tross alt. Eg er for feit og lat til det. Alt eg gjorde var å bytte ut sukkerbrusen med lettutgåva, og gå meg ein tur om kvelden når eg hadde tid. Det funka på et vis, eg la ikkje på meg meir. Vekta gjekk i staden nedover, men det gjekk jo treigare enn eit gjennomsnittleg bystyremøte. Det var ikkje før eg dro til Portugal og fekk med meg ein gjenstridig matforgiftning heim at det virkeleg blei fart i sakene. Bokstaveleg talt. Eg skal spare dykk for detaljane, men gå rakt til poenget. Denne veka bikka badevekta det magiske punkt. Eg er nede på tosifra igjen. 99,9 kilo. Eg synest eg har lov til å være litt stolt av meg sjølv nå. I kvart fall bittelitt. Det er utrolig kva ein kan få til med aspartam, Brandsøyåsen, og bederva pølse.

Det interessante her er imidlertid ikkje vekta. Det som er spennande er vår ekstremt velutvikla evne til selvbedrag. Korleis vi lurer oss sjølv heile tida. Er sjølvbiletet vårt i samsvar med røynda? Kven er vi eigentleg? Veit vi det? Vil vi vite det?

Ikkje eg. Eg vil berre ha ein softis. No som eg er tynn som ei høvla flis att synest eg at eg kan unne meg det.

Hummer og kanari

Faktasjekkflisespikking

screenshotutklipp fra Budstikka
screenshotutklipp fra Budstikka

Av en eller annen grunn følger jeg Budstikka på Facebook. På den måten kom jeg i dag over en sak om 21 år gamle Anita, som er plassert på eldrehjem. Skriver Budstikka da. Men er det sant? Stortinget har jo sagt at ingen unge skal plasseres på sykehjem mot sin vilje? Har Budstikka dekning for denne påstanden, eller er det nok et eksempel på at media svartmaler situasjonen innen norsk helse, pleie og omsorg? La oss ta en titt på hva de skriver:

Anita er 21 år gammel. For tre måneder siden ble hun plassert på sykehjem sammen med eldre beboere.

Det er fredag ettermiddag på Bråset bo og omsorgssenter i Røyken. Noen har limt en papp-plakat på veggen til venstre for døren. «Velkommen til rehabiliteringsavdelingen», står det på den, men ingen har skrudd ned skiltet som viser at dette egentlig er en helt vanlig sykehjemsavdeling.

– De kan kalle det hva de vil. Bråset er et sykehjem og dette er en sykehjemsavdeling, de har bare skiftet skiltet på døra. De som jobber her er kjempesøte, flotte, flinke mennesker, og fysioterapien er bra, men de har jo hverken plass eller det utstyret en rehabiliteringsavdeling burde ha.

Dette høres ikke helt bra ut, men la oss ta en sjekk på hva Bråset bo og omsorgssenter er for noe.

Nettsidene til Asker kommune er enig med Budstikka og Anita, her står det:

Bråset bo- og omsorgssenter er et sykehjem med plass til 200 beboere. Sykehjemmet ligger i Røyken kommune.
Selskapet er et interkommunalt selskap som eies av Asker og Røyken kommuner. Asker kommune eier 50% av sykehjemmet.

Men vi vet at norske kommuner ikke alltid er like flinke til å oppdatere nettsidene sine. Vi graver litt mer i materien, og da finner vi denne informasjonen.

Bråset er et av Norges største bo- og omsorgssentra, med 200 enerom. Sentret er bygget etter moderne prinsipper for drift og organisering. Asker kommune eier bo- og omsorgssentret og drifter dette sammen med Røyken kommune. Asker disponerer 100 senger, hvorav 60 korttidsplasser. Av disse er 5 senger definert til lindrende behandling og 9 senger til rehabilitering. På den måten har kommunene allerede utviklet et grunnlag for å etablere et lokalmedisinsk senter og iverksetter et arbeid med mål om å videreutvikle og etablere et lokalmedisinsk senter.

Dette er fra en rapport der man planlegger utvikling og etablering av et lokalmedisinsk senter nettopp ved Bråset bo og omsorgssenter. Rapporten ser for seg at dette skal være ferdig høsten 2012. Tidligere i sommer søkte Bråset etter ny daglig leder, og i annonsen omtaler man seg selv på denne måten:

Bråset er en av landets største bo- og omsorgssentre med 11 avdelinger. Det er organisert som et interkommunalt selskap med Asker og Røyken kommuner som eiere.
Organisatorisk er senteret delt i to seksjoner. Seksjon langtid har somatiske avdelinger og demensavdelinger. Seksjon korttid har foruten 3 avdelinger med ordinære korttidsplasser også lokalmedisinske tjenester for lindring, rehabilitering og forsterket korttid.
Bråset inngår som en viktig samarbeidspartner mellom eierkommunene og Vestre Viken Helseforetak med hensyn til samhandlingsreformen.

Hva kan vi konkludere av dette? Jo, Bråset hadde allerede mens det var et mer rendyrket sykehjem avsatt en del senger til rehabilitering. Samhandlingsreformen har så kommet inn, og Bråset er nå i ferd med å bli et sykehjem der man også har lokalmedisnske tjenester som rehabilitering i samme bygget. Dette er jo Stortinget og Arbeiderpartiets store plan, at pasientene skal ut fra sykehusene så fort som mulig, og behandles i kommunene. Bråset ER et sykehjem, men det er ikke bare et sykehjem. Aina er der på rehabilitering, hun har ikke en sykehjemsplass.

Faktasjekken vår må dermed bli at Budstikkas overskrift er Misvisende. Man kunne kanskje kritisert kommunen for at rehabiliteringstilbudet ikke er godt nok, hvis det er grunnlag for det, men koker man det ned er kritikken her hovedsaklig at rehabiliteringsplassen er i samme bygg som gamle folk, og at kommunen er like dårlige til å oppdatere skiltingen som de er til å oppdatere hjemmesidene sine.

Hummer og kanari

Når kommunikasjonen bryt saman

Jeg ble aldri fornøyd med denne ukas spalte i Firdaposten. Til slutt måtte jeg bare la de få den, men den er alt for wishy-washy på den ene og på den annen side. Jeg burde vært tøffere og tatt et klarere standpunkt antagelig, men det er ikke alltid så lett. Kanskje er det ikke alle saker som egner seg til klare standpunkt fra oss som synser fra utsiden heller? Vel. For ikke-lokale lesere er det greit med litt bakgrunn når man leser denne teksten. Den handler om en lokal sak der en familie med en funksjonshemmet sønn føler seg som kasteballer i kommunen. Bakgrunnsstoff finnes her, og her.

Death means paperwork.

Det er alltid trist når ein konflikt mellom kommune og misfornøgde innbyggarar eksploderar i media. Det er ein fallitterklæring. Eit nederlag. Terskelen for å brette ut si private misere i media er høg for dei fleste. Det er ein siste utveg. Noko ein gjer når alt anna er prøvd, når ein har stanga hovudet i veggen så lenge at det ikkje lenger er noko håp om å trenge i gjennom. Klarare teikn på at kommunikasjonen har brote fullstendig saman finner man knapt, om ein då ikkje tyr til voldsbruk. Dei fleste gjer heldigvis ikkje det.

Kommunikasjon er snodige greier, det er slettes ikkje berre enkelt. I møter med det offentlege helsevesenet der både eg og min betre halvdel har vore tilstede, har eg fleire gonger observert korleis personen vi snakkar med nærast umerkeleg endrar holdning, språk og tone når ho får vite at sambuaren min er fysioterapeut. Dei er antageleg ikkje klar over det sjølv, men for meg har det fleire gonger vore lett å se at dei har mykje større respekt for mi kjære enn dei i utgangspunktet har for meg som verken har høgskuleutdanning eller jobb i helsevesenet. Ho er ein av dei, eg er ein av “dei andre”, men eg nyt sjølvsagt godt av respekten dei har for henne. Eg blir straks litt meir interessant. Dei slappar litt meir av, dei skjønar at eg snakkar språket deira. Dei oppdagar at eg er akademikar av legning, om ikkje i studiepoeng, og alt går litt meir som smurt etter det. Vi er slik alle saman, vi kommuniserar betre med dei som er lik oss sjølv. Eg er ikkje noko annleis, og det er ikkje du heller. Sjølvsagt går det andre vegen også, det hender vi treff på folk som vi rett og slett ikkje er i stand til å snakke med. Oftast er ikkje det noko problem, ein held seg berre unna, men når ein jobbar med helse og omsorg og kommunikasjonen med ein brukar, eller brukarens pårørande, skjærer seg, då blir det sjølvsagt eit kjempeproblem. Eg er litt usikker på om dei som jobbar i helsetenesta er medvetne nok på kor viktig kommunikasjonen er for den jobben dei skal gjere. Har dei ein plan for korleis dei skal håndtere det når kommunikasjonen bryt fullstendig saman?

Det er kommunen som sit med makta. Sjølvsagt er det slik, og sjølvsagt pregar det kommunikasjonen. I det augeblikket media køyrer ein sak om nokon som er misnøgde med eit offentleg tilbod snuast alt på hovudet. Spelereglane gjeld ikkje lenger. Dei sterke blir dei svake og omvendt. Avisoppslaga gjer mykje plass til dei som snakkar om følelsar, dei som har det vondt, som er foruretta. Nyansane forsvinn. Det blir hjarte mot hjerne. Følelsar mot regelrytteri. Den lille manns kamp mot det store stygge systemet. Makt mot avmakt. Og frå sidelinja blir også vi som ikkje har investert noko i saka tvungen til å velge side. Kommentarar og lesarbrev er nådelause mot dei empatilause representantane for makta. Nokre ganger med rette, men ikkje alltid. Dei som snakkar for systemet snakkar eit anna språk. Dei er prinsipielle, formelle, seier at dei er lei seg for at det har skore seg, utan å få nokon til å klare å tru på anna enn at dei berre er lei seg for at saka har hamna i media. Dei har tapt på forhånd. Mot føleriet kjempar dei formelle forgjeves. Er det noko eg mislikar med at slke sakar hamnar i media er det dette. At alt reduserast til ein historie om det godes kamp mot det onde, og at det blir umogleg å få folk til å skjøne kor komplekst det eigentleg er å jobbe med helse og omsorg. Kor vanskeleg det nokon gonger er å få til denne livsviktige kommunikasjonen.

Ein må ikkje blande kommunikasjon med å snakke. Å fortelje nokon korleis det skal vere er ikkje å kommunisere, det er å gje ein ordre. Kommunikasjon kjem av det latinske ordet communicare. Gjere felles. Å lytte er kanskje enda viktigare enn å snakke. Nokon definerar kommunikasjon som ein prosess der målet er tankens eining. Ein freistar å finne ei felles forståing av kva som er målet, og korleis ein kjem dit. Så lett å seie, så vanskeleg å få til. La det vere heilt klart. Det treng ikkje vere kommunens skyld at kommunikasjonen bryt saman, men det er alltid kommunens ansvar å få det til å fungere igjen. Dei må svelge eventuell byrgskap. Være audmjuke, strekke ut ein hånd, og passe seg vel for å la det gå prestisje i vanskelege sakar. Utfordringa er at sjølv i rike Noreg er ressursane avgrensa. Og helse og omsorg er eit bunnlaust hol. Om ein så stappar heile oljefondet ned i det holet blir det ikkje fullt. Alle kan ikkje få det best moglege tilbodet til ein kvar tid. Nokon må definere kva som er godt nok, og den jobben må kommunen gjere. Både administrasjon og politikarar. Akkurat det er kanskje noko av det som er vanskelegast av alt å kommunisere.

Hummer og kanari

Å ringe etter pizza

Pizza delivery.... today?

Kvart år blir omlag 1000 tilfelle av valdtekt melde til politiet. Og talet er på veg oppover. Vi veit også at dei aller fleste som blir valdtekne ikkje melder dette til politiet. Regjeringas valdtektsutval vurderte i 2008 at mellom 8000 og 16000 personar blir utsette for valdtekt eller valdtektsforsøk kvart år. Det er ein god del. Det er når ein tenker på slike ting at ein kan prise seg lukkeleg for å bu her i Florø. I vår kommune er det nemleg ikkje så mange valdtekter å snakke om. Kanskje ikkje meir enn to til tre stykker i året, om ein skal tru på Arlene Vågene frå Høgre, slik ho blei referert her i avisa på torsdag. Ho meinte at det var for gale at Flora skal bruke heile 260 000 kroner på eit overgrepssenter i Førde, når det trass alt nesten ikkje er nokon i Flora som kjem til å bruke den luksusen. Vi kan gjere det billegare sjølv, om vi berre får fastlegane til å bidra litt. Og dessuten kan det skade Krisesenteret. Det kan vi sjølvsagt ikkje ha noko av!

Ja, vi snakka om dette forrige laurdag også, men siden det verkar som om ingen i HSU leste det må vi dessverre ta ein runde til i dag. Eg ber om orsak for det, eg veit at alle helst ser at eg held meg til tant og fjas, ispedd stygge ord når det minst måtte passe seg i den her spalta. Eg hadde faktisk tenkt til å bruke plassen på tull og tøys denne laurdagen også, noko om at det no gjeld å få fiska havet tomt for fisk slik at vi kan bremse takten havet stig med. Ja, vi er jo allereie godt i gang med det. Visste de at på eit eller anna tidspunkt dei seinare åra kom vi til eit punkt der det faktisk var fleire båtar enn det var fisk i havet? Ikkje i tal, men i vekt? Eg tenkte meg det. Men så las eg altså i avisa at det hadde vore møte i HSU, der dei framleis er skeptiske til nytt overgrepssenter, og da blei eg så eitrande forbanna at eg måtte la fisken segle sin eigen sjø inntil vidare.

Valdtekt altså. Det er noko svineri. Alle er samde i det. Det fins handlingsplanar og utval både her og både der, men tek vi det på alvor? Eg er fankern ikkje sikker. Som vi alle veit, ein handlingsplan er ikkje ei handling. Det er ein plan om handling. Litt som å skrive ei handleliste, men så ikkje gidde å gå i butikken allikevel, men heller ringe etter pizza. Ein stoggar svolten der og då, men når ein står opp neste morgon er det tomt for brød, melk og ost på kjøkkenet. Då må ein handle allikvel, men då er det for seint, for då står familien der og kjeftar og smell fordi blodsukkeret er i ulage, og det er di skuld. Dei roar seg ned om dei får pengar til skulebollar, men du rekk ikkje handle noko meir fordii du må skunde deg på jobb, og når du kjem heim på kvelden er det like tomt i kjøleskapet, og du rekk ikkje handle no heller. Du har trass alt ei spalte å skrive. Det seier seg sjølv at ein får ikkje løyst problemet med valdtekt på det her viset.

Av det mindretalet valdtekter som blir anmeldt til politiet, er det eit ørlite mindretal der saka til slutt endar med dom. Sjansen for å bli straffa for å valdta nokon er faktisk minimal. Kvifor er det slik? Riksadvokat Tor Aksel Busch sette ned eit utval som skulle finne ut av akkurat det. Dei fann ut at det ofte var store manglar i etterforskninga, utilstrekkelig avhøyr av mistenkte, manglande åstedsgransking og høgst varierande kvalitet på rettsmedisinsk undersøkelse av offeret. Regjeringas valdtektsutval framheva på si side at eit velfungerande overgrepsmottak kan vere heilt avgjerande for om ein får oppklart ein valdtektssak. Dei peika også på fleire utfordringar for overgrepsmottaka, mellom anna i forhold til at ein treng ein kontinuerleg kompetanseheving innan klinisk rettsmedisin, traumehandtering, og samarbeidskompetanse. Ikkje eit vondt ord om fastlegane her i kommunen, i kvart fall ikkje i dag, men trur vi verkeleg at dei er i stand til å stable på beina eit tilbod som gjev oss den kompetansehevinga regjeringas handlingsplan meiner må til for å betre tilbodet til dei som blir utsette for valdtekt? Når dei berre får to til tre tilfelle i året å bryne seg på? Sjølv vil eg nok svare eit klart nei på det spørsmålet. Flora kommune er rett og slett for liten til å drifte eit tilstrekkeleg godt tilbod aleine.

HSU landa altså på eit vedtak der dei skal innhente ei vurdering frå fastlegane om det er mogleg at den første akuttbehandlinga kan gjerast i Florø, eventuelt i samarbeid med krisesenteret. Eg meiner det er å selge dei ovegrepsutsatte på billegsal. Det er ikkje å ta valdtekne på alvor. Det er å ringe etter pizza. Det er sjølvsagt ei urettvis samanlikning; ulike utval og ulike budsjett, men politikarane våre gjev altså gladeleg 400 000 til MGP-fest, men kvir seg for å bruke 260 000 kroner for å gje betre rettstryggleik til overgrepsutsette. Det gjev i kvart fall meg ein vond smak i munnen.

Hummer og kanari

Fritt val

2013-01-03 09.21.57

På åttitalet, medan eg framleis var tenåring og vasa rundt i gatene i Skien i cowboystøvlane mine og gjorde ingenting, var der nokre andre tenåringar som gjekk rundt og klistra opp veggaviser på veggar og stolpar i sentrum. Eg hugsar ikkje eit ord av desse, men det var kommentarer til aktuelle nyhende, levert frå ein plass ute på venstresida, fulle av spit og sarkasmar. Eg forsto ikkje så mykje av det politiske, men eg elska humoren, og eg elska at dei sparka etter autoritetane. No for tida sleng folket meiningane sine ut på nettet i staden for å klistre dei opp på veggar. Trudde i alle fall eg, heilt til eg tidlegare denne veka kom over tre A4- ark som var oppklistra på toalettdøra på Amfi-senteret.

Å kalle dette oppslaget ei veggavis vil nok vere å overdrive. Men det var ein lang artikkel om farene ved stoffet bisfenol A, og så var det eit ark med gule fareteikn og sjokkerande opplysingar om at vaksiner inneheld giftige stoff. Språket i den lange artikkelen var tilsynelatande norsk, men når eg forsøkte å lese heile greia vart eg likevel litt i tvil. Eit av råda for å unngå bisfenol A var å halde seg mest mogleg unna plastprodukt, men om ein ikkje klarte det heilt, var det i alle fall viktig at ein ikkje brukte resirkulerte plastflasker. Desse måtte ein for all del “ikkje vaske med varmt vatten, eller sole seg i deres drikker”. Kva nå enn det skal bety. Eg gjettar på at artikkelen opprinneleg kjem frå utlandet, og at den har blitt oversett til norsk ved hjelp av Google Translate. Dette gjev ofte merkelege utslag, omtrent som når eg vert tvinga til å skrive nynorsk, berre endå verre. Og det må eg seie, det er ikkje heilt den same sjarmen med veggaviser som viser seg berre å vere dårleg oversett skremselspropaganda.

Nedst på det siste arket på toalettdøra sto det at om ein vil ha meir informasjon, så kan ein klikke seg inn på ei nettside som kallar seg for Fritt Helsevalg. Eit passande namn, i grunnen. Med framveksten av internett har vi jo verkeleg fått ein enorm valfridom på svært mange område. Vi kan tru på akkurat det vi vil. Eg rota meg nyleg bort i nokre sjarmtroll langt ute i internettperiferien som meiner at Holocaust er ei stor løgn, og at dette berre er ein konspirasjon som er funne på for at vi skal synast synd på jødane. Om ein har for mykje tid til overs, kan ein sjølvsagt forsøke å argumentere i mot slikt. Det kan vere gøy ei stund, men over tid så vert det trøyttande. Det er nemleg umogleg å nå fram. Dei har sine eigne forklaringar og sine eigne kjeldar, og same kva du sler i bordet med så vert det avvist som propaganda. Dei har sine eigne nettsider, reine ekko-kammer, der dei backar kvarandre opp og stort sett slepp å forhalde seg til motargument og andre syn.

Slik har det blitt med helse også. Du kan velge om du vil tru på skulemedisinen, eller om du føretrekk dei som ligg meir på den alternative sida. Uansett vil du kunne finne eit fellesskap på nett. Ikkje at eg nødvendigvis meiner at nettsida Fritt Helsevalg er samanliknbar med dei tidlegare omtala Holocaust- fornektarane, men det er ikkje tvil om at konspirasjonsteoriar gror godt i slike alterntative helsemiljø. Plutseleg vart det lett å tru av Spanskesjuka, som i 1918 tok livet av millionar av menneske over heile verda, var ein menneskeskapt og ønska epidemi. Og kanskje kan ein komme til å tru på folk som seier at at når det amerikanske senteret for smittevern, CDC, har gjenskapt viruset frå den tida, så er det ikkje fordi dei vil finne ein effektiv vaksine. Nei, dei  gjer det for å ha eit biologisk våpen i bakhand. Eller noko slikt.

Dei er ikkje så ravande galne på Fritt Helsevalg. Eg klikkar meg inn, og ser at dei prøver å framstå som seriøse. Dei har som mål at den alternative medisinen skal inn på statsbudsjettet, slik at det blir like billeg å gå til ein shaman som det er å gå til Normund Svoen. Skulemedisinen og den alternative medisinen hand i hand liksom, men dei artiklane dei har på sida si er stort sett kritiske til skulemedisin generelt, og vaksinar spesielt. Eg er ikkje imponert

I 2009 var India det landet i verda med flest tilfelle av polio. 741 registrerte tilfelle var likevel ein kraftig nedgang frå 1985, då landet hadde heile 150 000 tilfelle. No, i januar 2013, er det nøyaktig to år sidan India sist hadde eit poliotilfelle. Dei finn heller ikkje spor av svineriet i kloakken, og WHO har fjerna landet frå den stadig kortare lista over land der polio er utbredt. Det er berre Pakistan, Afghanistan og Nigeria igjen på den lista no, ei liste som hadde 125 namn i 1988. Om du leitar litt på internett finn du sikkert nokon som vil hevde at det er på trass av, og ikkje på grunn av omfattande vaksinering. Og du kan godt tru på vedkommande om du vil, det er fritt val.

Men eg, eg skal klippe ut denne spalta og henge den opp på toalettdøra på Amfi.

Page 1 of 912345...Last »
%d bloggers like this: