web analytics

Tag Archives: kommunisme

Hummer og kanari

Opp alle jordens bundne treller

Forrige samtale med Hagbarth utviklet seg til å bli denne helgas spalte i Firdaposten. Sånn kan det gå.

... praying for deliverenceCreative Commons License James Vaughan via Compfight

Eit stykke ut på jolekvelden, etter at alle gåvene var åpna og det var på tide å komme seg heim att gjekk det opp for meg. Det var ein gåve som mangla. Boka Dyr du skulle ønske ikke fantes, som kom i posten i siste lita på julaften. Eg pakka den inn rett før vi skulle køyre inn til svigers, og var sikker på at eg hadde lagt den i posen med dei andre gåvene. Eg tok feil som vanleg. Når vi kom heim lå den på spisebordet, under noko tiloversblevent jolepapir. På merkelappen sto det Til Hagbarth, frå Julenissen.

– Kvifor står det at den er frå Jolenissen, spurde sonen min, som ikkje heiter Hagbarth til vanleg. Berre når eg skriv om ham.

– Jau, det er vel fordi den kjem frå Jolenissen det. Den låg i kvart fall i peisen når eg kom heim frå jobb i dag, så han har nok sluppet den ned pipa til deg.

– Ja, men kvifor står det at den er frå Jolenissen. Han har jo mange som hjelper til. Det er ikkje han som har laga den.

– Nei det er vel sant. Han har jo en haug med små alver som hjelper til med å få alle gåvene klare til jolafta.

– Nemlig. Det er urettvist at det berre er Jolenissen som står på lappen og at han får all æren for gåvene. Alt han gjer er jo å levere dei.

Eg veit ikkje kor disse sosialistiske tendensene, denne kimen til klassekamp kjem i frå. Eg gjettar på at det er skulen som har skulda. Alt verkar tilforlateleg nok når vi er innom klasserommet, men når vi er ute av døra kjem dei frem. Marx, Lenin og Che. Kari tek på seg bereten og fyrar opp ein diger sigar frå Cuba. Læreboka i norsk blir lagt i sekken, og fram kjem Maos lille røde. Om nokon protesterer tek Sølvi av seg eine skoa og smeller den i kateteret som ei annan manipulert Khrustsjov. Den skal tidleg krøkast som god rød-grønn sosialistdemokrat skal bli, og høgreavvikarar må lukast ut så fort som råd er. Sjølv Ikkje jolenissen er altså heilag.

Fullt så gale er det nok ikkje, men eg tek på meg oppgåva med å balansere det kollektivistiske bodskapet som sonen min altså no er så opptatt av. Eg forklarar at alvene sjølvsagt er viktige i jolegaveprosessen, men at det er jolenissen som har investert sine midlar i denne bedrifta. Det er han som har tatt risikoen, og det kunne jo ha gått galt. Kven skulle vel tru at ein forretningsidé basert på hemmeleghald, flygande reinsdyr og massiv overvakning av barn i heile verda skulle bli ein suksess? Eg hadde ikkje satsa pengane mine på det, men Jolenissen gjorde det, og han vant. Skulle berre mangle at ikkje han tek æra for det?

Men sonen min høyrer ikkje etter. Han er opptatt med å skyte armane av ein angripande zombierobot som han har fått i gåve frå besteforeldrene. Eg tenker eit sekund eller to på om eg skal gjere samanlikninga. Er det rettvist at det står frå Bestemor og Bestefar på etiketten når zombieroboten kanskje er skrudd saman av små barnehender på ein slaveliknande fabrikk ein plass i Asia?

Eg lar det ligge. Verda blir komplisert tidleg nok slik som det er. Ein gong kjem han til å oppdage at nærast alt det kule han ønsker seg er produsert for luseløn under arbeidsforhald som han sjølv aldri kjem til å kjenne på kroppen. Vil han fortsatt vere opptatt av kor urettvist det er? Nok til at det endrar noko på kva han vil ønske seg? Kva han vil bruke pengane på? Vil han freiste å endre verda, eller vil han gjere som dei fleste av oss gjer? Trekke på skuldrene og trekke kortet ein gong til? Kanskje er det like greit, for det er ikkje sikkert det blir noko enklare å være arbeidar i Kina om vi ikkje kjøper varene deira.

Verda hadde i grunnen vore mykje enklare om det verkeleg var alvane til Jolenissen som produserte varene under joletreet, og alt som skulle til for å gjere det rettvist var å la dei få namnet sitt på gåvene.

Klipp

Muren föll och jag gick sönder

Några månader senare föll Berlinmuren. Euforin som jag upplevt i Budapest förvandlades hemma till sorg när hela min världsbild rasade samman.Jag är född i en släkt där man i generationer har organiserat sig för socialismens sak. Mina förfäder demonstrerade, strejkade, avskedades, hamnade i arbetsläger, åsiktsregistrerades, satte allt de hade på spel för att gömma polska judar och kommunister på flykt undan nazismen. Det finns inte en social reform eller ett demokratiskt framsteg i det här landet som de inte stridit för. Samtidigt fanns där en blind lojalitet mot Sovjet och ett överseende med ett förtryck de aldrig skulle accepterat på hemmaplan. En berättigad stolthet över hur Röda armén besegrade fascismen parades med en förståelse för hur samma armé krossade arbetarupproret i Östberlin. Där fann den gälla antikommunistiska skräckpropagandan sin hårdnackade motsats: visst finns det problem i Öststaterna, men … Det fanns alltid ett ”men” som fick förklara och försvara allting. Till och med Berlinmuren.Å ena sidan kamp för demokrati och klassamhällets avskaffande i Sverige, och kamp mot imperiekrig och förtryck i Sydafrika, Chile, Vietnam … Å andra sidan beundran för diktaturer som kallade sig folkdemokratier. Det var en motsättning som fick vänstern att splittras med en celldelnings hastighet – hållningen till Sovjet varierade och bara i min stora släkt kunde jag registrera alla nyanser av rött – men den borde även ha sprängt sönder mig själv. I?stället imploderade jag, när det första hålet i muren slogs upp.

via Muren föll och jag gick sönder | Kultur | Aftonbladet.

Hummer og kanari

Kommer snart til en nettdebatt nær deg

story.gifDet er nok temmelig kjedelig for folk som lener seg til høyre i det politiske landskapet at de har så lite spillerom. Mens deres politiske motstandere kan gå hur långt som helst mot venstre og fortsatt bli ansett som gode mennesker, så er det klin umulig for en stakkars høyremann å argumentere for ting som bombing av andre land og lignende ubetydeligheter uten å bli stemplet som fascist. Eller eventuelt nazist da, hvis det er skikkelig ille.

Det oppleves som bittert og urettferdig at skoleelever drar til Auschwitz på skoletur, mens ingen bryr seg om Gulagmonumentet i St.Petersburg. Særlig siden alle som har lest Anne Appelbaum vet at Stalin på en måte var de slemme diktatorers svar på Elvis Presley. Why should the Devil have all the good music het det i sin tid, men i diktatorbransjen så er det slik at kommunistfaenskapet har alle de beste diktatorene, men allikevel vil kidsa bare høre om Pat Boone.

Altså Adolf Hitler da, for dere som skumleser og gikk glipp av poenget. Hitler er diktatorbransjens svar på Pat Boone.

Så hva skal man gjøre da, når man vil få flere til å forstå at det er “de andre” som har de verste diktatorene?

En ting man kan gjøre er å prøve å få avisene til å skrive om de åpenbare kunnskapshullene hos kidsa. La Civita gjøre en undersøkelse om hvor få som egentlig vet noe om Pol Pot og hva vi kan lære av Mao, og book inn time hos Viggo Johansen. Dette er den litt trygge, kjedelige og ikke minst politisk korrekte varianten.

Men er man tøff nok kan man prøve å få folk til å tro at Elvis og Pat Boone egentlig driver med det samme? En langt dristigere variant, men tenk hvis man lykkes!

Ja, hvis dere fortsatt skummer og sliter med å få med dere poengene så mener jeg altså at man kan forsøke å flytte alle diktatorene over på samme side. Nærmere bestemt venstresiden.

Hvis man lykkes i dette har høyresiden ryggen fri, og trenger ikke lenger bekymre seg over nazist/fasciststempelet. Mulig man ikke blir kvitt Pinochet på denne måten, men han er uansett bare en liten mus. Diktatorenes svar på Rune Larsen kanskje?

En kar ved navn Jonah Goldberg har lagt seg skikkelig i selen for å få flyttet Pat Boone-diktatorene over til den onde siden. I sin nye bok Liberal Fascism: The Secret History of the American Left From Mussolini to the Politics of Meaning gjør han et ærlig forsøk på å få flyttet Hitler og Mussolini over til venstresiden. Med linjer over til amerikansk historie, og amerikansk politikk, og før du aner ordet av det er både Woodrow Wilson, Franklin D Roosevelt, og sikkert også Hillary Clinton blitt til liberale fascister. Tittelen på boka skulle først være The Totalitarian Temptation From Mussolini to Hillary Clinton, og da skjønner man vel tegninga tenker jeg.

Jeg har ikke lest boka, men det kunne kanskje være interessant? Jeg har imidlertid lest et intervju med fyren i Salon, og argumentasjonen for hvorfor Mussolinis fascisme egentlig var noe som høret venstresiden til er vel ikke akkurat det spenstigste jeg har lest:

…the reason why we see fascism as a thing of the right is because fascism was originally a form of right-wing socialism. Mussolini was born a socialist, he died a socialist, he never abandoned his love of socialism, he was one of the most important socialist intellectuals in Europe and was one of the most important socialist activists in Italy, and the only reason he got dubbed a fascist and therefore a right-winger is because he supported World War I.

Originally being a fascist meant you were a right-wing socialist, and the problem is that we’ve incorporated these European understandings of things and then just dropped the socialist. In the American context fascists get called right-wingers even though there is almost no prominent fascist leader — starting with Mussolini and Hitler — who if you actually went about and looked at their economic programs, or to a certain extent their social program, where you wouldn’t locate most if not all of those ideas on the ideological left in the American context.

Goldberg har så vidt jeg har forstått det ikke bare blitt møtt med velvilje for sin politiske revisjonisme, men det skyldes sannsynligvis bare Marxistenes klamme grep på historiefaget eller noe sånt.

Uansett så er ballen nå i spill. Det er nok bare et tidsspørsmål før vi får en artikkel med lignende innhold og konklusjoner borte på Minerva.

Tidligere måtte vi vente på at trendene komtil Norge fra USA, via Sverige, men nå i IT-alderen slipper vi å blande inn svenskene. Ganske snart vil nettdebatter hos VG og Dagbladet oversvømmes av folk som vil hevde Goldbergs teorier.

Følg med følg med, nå er dere ihvrtfall forberedt.

%d bloggers like this: