web analytics

Tag Archives: motivasjon

Hummer og kanari

Anti-inspirasjon

Motivasjon

Eg har levd eit langt liv, og mykje av tida har eg brukt på å lytte til foredragshaldarar med ambisjon om å motivere, inspirere og puste ny glød inn i utbrente hjerneceller. Med lite hell, må det seiast. Eg blir berre demotivert når eg tenkjer på kor lang tid eg må jobbe for å tene like mykje som det denne irriterande sprettballen på scena fakturerer for å stå der og veive med armane.

Heldigvis har eg i det minste fått med meg at det gjeld å tenkje positivt. Eg passar på å ikkje bli verande for lenge i dei negative tankebanene. Eg pensar tankane over på noko meir hyggeleg. Eg tenkjer på kor mykje øl eg skal tylle i meg når berre han derre apekatten blir ferdig på scena. Og etter kvart som den eine etter den andre imaginære halvliteren renn ned i halsen på meg, kjenner eg inspirasjonen stige.

Når eg blir inspirert, hender det at eg får idear. At eg trur eg kan gjere alt betre enn alle andre er ikkje avhengig av at eg er inspirert. Det er meir ein konstant tanke. Men når eg er inspirert startar tankane å surre omkring korleis eg ville gjort det, om eg berre fekk sjansen. Det var nettopp under et slikt motivasjonsforedrag eg fekk tanken. Eg hadde akkurat høyrt ein fyr legge ut om korleis arbeidslivet var sett saman av tre forskjellige mennesketypar. Dei grøne, dei gule og dei raude. Dei fleste er gule, nøytrale og lettpåverkelege. Så har du dei grøne. Det er dei positive folka. Dei som freistar å få ting til å skje. Dei som vil skape noko. Og til slutt har du altså dei raude. Dei skal du halde deg unna. Dei er negative. Kritiske. Vil ikkje nokon ting. Dei vil at alt skal vere slik det alltid har vore, samtidig som dei sjølv har sekken full av tankar om kva som burde vore annleis – om berre dei fekk bestemme.

Problemet var at han ikkje hadde nokon strategi for korleis ein skulle handtere desse folka, utover å halde seg unna dei. Eg kjente at eg vart raudare og raudare der eg sat og lytta. Og så slo det ned. Som ein av dei raude folka i arbeidslivet burde eg, med mine talent, snekre saman eit foredrag om korleis vi som kan kunsten å tenke negativt overlever i eit arbeidsliv fullt av grøne folk som på død og liv vil noko heile tida. Eit anti-inspirasjonsforedrag. Eg syntest det var ein knakande god ide, sjølv uten promille.

Så der sat eg og drøymde for meg sjølv. Eg skulle lage eit heidundrande foredrag. Det skulle vere foredraget som tok livet av alle andre foredrag. Eg såg føre meg at eg heldt foredraget på Temposeminaret, og etter at eg var ferdig ville Per Øyvind Helle legge ned heile seminaret og mønstre på Mercy Ships i staden. Heile denne marknaden ville bryte saman med eit stort smell, og kanskje dra kommunikasjonsbransjen med seg i same slengen. Tidlegare kommunikasjonsrådgjevarar ville takke meg gråtkvalt for at dei endeleg fekk sjansen til å gjere noko nytt og viktig med liva sine. Mellomleiarar og andre tilsette ville falle meg om halsen og takke meg med tårer i augo for at dei slapp å høyre fleire motivatorarar, og heretter ville kunne gå rett i baren. Menn ville spandere øl på meg, medan kvinnene ville ligge med meg. Med mot, energi og begeistring. Eg såg føre meg at dette var noko eg kunne fakturere store penger for å levere.

Sist helg vare eg på samling igjen. Der kom det først ei dame på scena som hadde skapt noko som ho hadde kalla for Begeistringsetaten. Ho skulle lære oss å leie med begistring. Det fungerte ikkje så bra for min del. For å halde ut, fann eg fram dei gamle godtankane. Anti-foredraget. Eg skulle starte foredraget med å vise til korleis alle andre foredragshaldarar dei hadde høyrt til no, stod der av di dei hadde oppnådd noko. Vunne noko. Medan eg, eg sto der i kraft av meg sjølv. Ein mann av folket. Eg var ein mann som ikkje hadde fått til noko som helst, og nå skulle eg fortelle dei korleis dei kunne gjere det same.

Så kom siste foredragshaldar på podiet. Han såg ut som ein shabby blanding av Fleksnes og Trond Espen Seim. «Hei», sa han. «Eg heiter Henrik Aase. I motsetning til dei som har sprunge fort på ski, gjort noko stort, eller klatra til Mount Everest-toppen berre ved å bruke tennene, dei som pleier å halde disse foredraga. I motsetning til dei, må eg innrømme, har eg eigentlig ikkje fått til noko særleg.»

Eg var bitter. Her hadde fyren rappa store deler av mitt imaginære foredrag, og det funka som berre det. Folk hylte ut i latter, og det fortsette dei med i over ein time. Medan eg drakk imaginær øl og vart raudare og raudare. Nok ein draum i dragsuget. Opnar ikkje baren snart? Og det gjorde den.

Hummer og kanari

Tempo tempo

2011Aug27PreIronman 014

Ytringsfridom er fridom til å ytre seg med økonomisk overskudd skal Kjartan Fløgstad ein gong ha sagt. Sjelden er det sitatet like aktuelt som når det årlege Temposeminaret går av stabelen her i Høljebyen. Eg sluttar aldri å undre meg over dette. Folk syntes det dyrt å betale ein hundrelapp for å gå på kino. Nokre ristar på hovudet at Riksteatret vil ha 350 kroner for å slippe deg inn på Vildanden.  Betalingsvilja for å sjå kjente artistar og kunstnarar på høgt nivå på scena i samfunnshuset er høgst variabel. Men om ein klarar å pakke det inn i eit blomstrande språk om inspirasjon og motivasjon, lager ein pakke med fleire føredragshaldarar, og pynter brura med ein liten lunsj, kanskje ein fest på kvelden. Da står næringslivet i kø for å betale tusenvis av kroner for moroa. Det er ganske interessant.

Eg seier det gjerne litt flåsete. Temposeminaret er eit einaste stort bevis på at det er rom for ein monaleg auke av skattenivået for næringslivet her i landet.

No tenker sikkert ein heil del av dykk at eg er ein grinebitar og ein gledesdrepar som berre er misunneleg av di eg ikkje har råd til å gå på dette seminaret. Det har dei sjølvsagt heilt rett i, men lat meg berre understreke. Det er ikkje Temposeminaret eg kritiserar. Tvert i mot. Eg synes det er strålande at nokon her i byen kan sko seg på næringslivets evne og vilje til å bruke mykje pengar på å høyre høgt betalte foredragsholdarar plapre i veg. Ikkje kritiserar eg næringslivet for at dei gjer det heller. Temposemniaret er ein fin møteplass. Ein god plass for relasjonsbygging som det heiter på korporativt. Nepotismen kjem ikkje av seg sjølv. Det er sikkert også nokon hyggelege timer, og om dei som er leid inn for å snakke er flinke kan ein vere heldig å lære noko. På Temposeminaret er foredragshaldarene som regel henta frå høgste hylle, så det er ein god sjanse for at det ikkje er heilt bortkasta. Det som får meg til å himle litt med augo er språket. Eg siterar frå nettsida til årets Temposeminar:

«I bedrifta di er det kvardagane som skapar resultata. Ingen føredragsholdar kan gjere jobben for dykk, og det veit du betre enn nokon. Men av og til treng vi å høyre andre stemmer som kan setje oss i ein tilstand til å prestere endå betre. Eit føredrag kan vare èin time, men verknaden kan vare evig. På Temposeminaret opplever du føredragshaldarar som inspirerer deg og fyller opp motivasjonstanken.»

Det er så fint! Det hadde ikkje vore finare om sjølveste Martha Louise hadde forfatta teksten. Det einaste problemet er at det berre er tull. Hvis ein kjekk mann i dress, eller nokon gonger ei pen dame i kjole, som seier sjølvsagte ting om livets store mysterier er nok til å motivere deg har du nok ein veldig lett jobb. Ein slik som snart blir outsourcet til India eller eit anna lavkostland. Eg las i Dagens Næringsliv for nokre år sida om nokon som hadde forska på det her, og dei hadde store problem med å spore nokon som helst effekt ut av slike inspirasjons og motivasjonssamlingar. Jau, dei som hadde vore på kurs, som jo som regel er leiinga, hevda nok at dei blei både motiverte og inspirerte av foredraga. Problemet var at dei som jobba på golvet, dei som ikkje fekk vere med på seminar, dei opplevde ikkje noko forskjel. All motivasjonen og inspirasjonen kom aldri vidare. Den blei verande inne i skallen på leiarane som hadde vore på kurs. Du blir ikkje ein betre leiar av å bruke nokre timar på Temposeminaret. Du blir ikkje eit betre menneskje heller. Og det er helt greit det. Det er lov å ha det kjekt, men føredraga er stort sett berre underhaldning. Omtrent som Anne Kat Hærland, berre dyrare.

Den ærlege teksten ville ha vore at eit føredrag kan vare ein time, bakrusen heile neste dag, og dei ansatte kjem fortsatt til å meine at du er ein dust på måndag. Men det er ein fin dag, eit hyggeleg avbrekk i kvardagen, og du kan trekke av kontigenten på skatten. Bli med da!

Her ligg sjølvsagt forklaringa på at folk meinar det er noko stivt å betale nokre hundrelappar for å sjå Riksteateret gjere Henrik Ibsen, medan tre tusen kroner for å sjå nokre føredrag i den same stolen ikkje får nokon til å heva eit augelokk. Sistnemnde kan utgiftsføre kostnaden, og på ein måte få pengane tilbake i form av lågare skatt. Ja ein kan kanskje seie det så sterkt som at heile inspirasjons og motivasjonsbransjen er subsidiert av skattepengane våre. Den norske modellen, der personinntekt skattes rimelig høgt, medan næringslivet slepp relativt billig unna, burde stått på lista over sponsorer. Det er du og eg som betalar gildet.

Men det er berre hyggeleg det altså. Eg byr gladeleg på det. Håpar dykk hadde ein fin dag i går, kanskje vi sjåast neste år?

%d bloggers like this: