web analytics

Tag Archives: muslimer

Hummer og kanari

Gje dei moské

Jeg kom på at jeg har glemt å dele forrige ukes, eller uka før forrige uke blir det vel egentlig, spalte her på bloggen. Kom på det fordi det kom en fyr bort til meg i butikken ene og alene for å fortelle meg at moské i Florø, det ville han ikke se. Og så gikk han igjen. Ble ikke noen debatt av det akkurat. Nå er det ikke sånn at jeg heller brenner etter å se en moské i Florø, men muslimene er her, de har kommet for å bli, og religionsfrihet er nå fortsatt en menneskerett. Spørsmålet er hvor mye det offentlige skal legge til rette for å hjelpe dem til å få et hensiktsmessig hus å utøve religionsfriheten sin i. I denne saken er det pragmatikern i meg som vinner over prinsipprytteren. Men her er det delte meninger i heimen altså.

rp_104994870_ff3ee82227.jpg

Tysdag denne veka kunne vi lese i herverande avis at muslimane i Florø vil bygge moské med golf-støtte. Med hjelp frå folk i Dubai og der omkring altså, golfklubben har ikkje noko med saka å gjere. Eigentleg var det ikkje mykje til sak, for om ein las meir enn overskrifta fann ein fort ut at det var lite kjøt på beina. Det var ikkje noko finansiering på plass. Ingen konkrete planar. Det var eit hjartesukk om at dei hadde for lite plass, resten var berre ønsketenking, i alle fall på det noverande stadiet. Men det er jo sesong for julenissen, så kvifor ikkje? Men lat oss ta dei på alvor. Dei treng eit forsamlingshus. Kan vi ikkje hjelpe dei med å få det på plass? Ordførar Teigen seier at kommunen ikkje skal stikke kjeppar i hjula for dei, men kunne han ikkje vore litt meir offensiv på kommunens vegne?

At religiøse freistar å påverke folk i andre land er ikkje noko nytt. Vi har ei lang tradisjon for å sende norske misjonærar rundt om i verda for å fortelje om Jesus. Kristne koko-folk på høgresida i USA har brukt ei god slump med pengar på å påverke Irland til å halde på si alt for strenge abortlov, og å få folket til å seie nei til å tillate homofile ekteskap. Sjølvsagt er det ikkje berre kristne som driv med dette. The Independent i England hadde ei sak for nokre år sida, der dei såg litt på korleis det stod til i moskéane der i landet, og dei likte ikkje det dei fann. I så mykje som ein av fire moskéar fann dei tekstar og DVD-ar der det vart hevda at homofile burde bli brent. Eller steina. Eventuelt kunne ein kaste dei ned frå fjell eller høge bygningar, og så steine dei der dei landa, berre for å vere på den sikre sida. Omtrent same skjebne fortente du om du forlét islam, eller var utru. Hatefulle ytringar om kristne og jødar var ikkje uvanleg. Dei fordømde demokrati, og oppfordra til jihad. Ein meinte å kunne knytte mykje av dette materialet til Saudi-Arabia og kongefamilien som styrer. Det er ein kjent sak at Saudi-Arabia og andre private velgjerarar har brukt mykje pengar på å spreie wahabisme rundt om kring i verda. Dette skal ha vore trappa ned ein del etter angrepet på USA og World Trade Center i 2001, men heilt borte er det ikkje.

Korleis det står til i norske moskéar veit vi ikkje veldig mykje om. Eg er ikkje veldig uroleg, men det kan vere greitt å ta det innover seg. Islam er her. Muslimane har komne for å bli. Dei kjem ikkje til å bli sekulære over natta. Dei vil ha sin religion. Dei vil trenge plassar å utøve den. Eg trur vi gjer lurt i å gje dei rom til å gjere det. Hjelp til å finne ein plass å vere. Støtte til at dei kan betale det det kostar å få det på plass. Vi vil at islam skal utvikle seg, vekse saman med, og finne si plass innanfor dei vestlege verdiane som vi er så stolte av. Eit godt verktyg for å få til dette må vere å sørge for ordningar som gjer det mogleg å få tilfredsstillande forsamlingshus på plass, med hjelp av det offentlege, slik at vi får innlemma dei i den sosialdemokratiske folden. På den måten sikrar vi kanskje ei større lojalitet til det norske samfunn, samtidig som vi stikk kjeppar i hjula for innblanding og innverknad frå meir reaksjonære krefter. Vi må sikre oss kontroll på moskéane våre. At land som Saudi-Arabia skal finansiere religiøse forsamlingslokale her i Noreg. Det trur eg er ein skikkeleg dårleg ide.

No bør det vere ein kjent sak etter kvart at eg ikkje er heilt på godfot med dei høgare makter. At det offentlege skal bruke pengar på å legge til rette for religionsutøving stikk meg i hjartet. Men vi lever i interessante tider. Eg er sjølvsagt klar over at pengar ikkje veks på tre, og at Flora kommune har eit trongt budsjett. Å sette grupper opp mot kvarandre er dessutan billeg retorikk, og sjeldsynt eit pent syn. Likevel. Når vi kan ta oss råd til å løyve 3,5 millionar kroner til ein skatepark slik at ungdommen kan brekke handledd og anklar under ordna tilhøve. Kvifor er det da heilt uaktuelt å hjelpe muslimane i kommunen med å få seg eit egna forsamlingslokale? Ikkje at eg vil ta frå ungdommen skateparken sin, men har vi råd til den bør vi også kunne diskutere om det er mogleg å hjelpe muslimane med å få ein plass å vere i overskodeleg framtid.

I ei tid der norsk ungdom radikaliserast og dreg til Syria for å krige, trur eg det kan vere ei vel så god investering.

Hummer og kanari

Religion og sånn

Dette er min nye plan for å revitalisere Strandgata og Florø Sentrum. Riv Trovikbygget og bygg denne her i stedet. Bro til Rota i bakgrunnen.
Dette er min nye plan for å revitalisere Strandgata og Florø Sentrum. Riv Trovikbygget og bygg denne her i stedet. Bro til Rota i bakgrunnen.

La oss starte spalta etter ferien med ein påstand med smell i. Islam i Noreg er komen for å bli. Ein kan like det eller late vere, men det er slik det er. Det er noko meir enn 100 000 muslimar i Noreg i dag, og dei dreg ikkje nokon plass med det første. Ikkje kjem dei til å slutte å tru på Allah, og heldigvis er det langt mellom små Hitlerbartar som meinar at tvangsdeportering er ein god ide. Tida for jødeparagrafar er forbi, grunnloven gjev oss religions og tankefridom, og sjølv om dei mest radikale innvandringsmotstandarane skulle vinne frem ved stortingsvalet og få stengt grensene er det altså ein kjensgjerning. Islam er her, og det får vi ikkje gjort noko med. Korleis skal vi stelle oss til det? Forhåpentlegvis litt meir offensivt enn slik reaksjonane frå dei lokale politikarane våre var når muslimane i Florø ba om hjelp til å få bygge ein moske her i Høljebyen vår.

Muslimane i Florø vil gjerne ha ein moske der dei kan samlast utan at det blir for trongt. Dei har ikkje bede om penger til å bygge sjølve moskeen, men dei treng hjelp frå kommunen til å skaffe seg ein tomt. Firdaposten spurde sentrale politikarar om korleis dei ville stille seg til å hjelpe muslimane med å få på plass ein moske, og det må eg seie, det var ikkje mykje futt over svara. Dei minna i grunnen mykje om slik eg sjølv svarar når guttungen vil ha meg med og leike, medan eg sjølv ikkje har det minste lyst til å reise meg frå sofaen. Eg latar som eg ikkje høyrer. Eg svarar vagt, dreg på det. Kanskje etterpå, seier eg, og håper at han gløymer heile greia om fem minutt. Setter på Disney XD, og lukker augo. Byrjar å snorke. Slik var det med politikarane også. Jau, me får nå sjå. Kanskje i morgon. dei får nå kjøpe seg ein tomt, så skal vi se kva vi får til. Eg skal berre kvile augo litt. Håper problemet forsvinn av seg sjølv føyr neste episode av Phineas og Ferb. Zzzzzz.

Eg seier ikkje at kommunen skal gje muslimane ein  tomt dei kan bygge på gratis, men kjenner eg det norske byråkratiet rett er det ikkje berre å kjøpe ein tomt og sette spaden i jorda. Her er det reguleringsplanar, parkeringsplassar og naboklager å ta høgde for. Å seie at dei får kjøpe seg ein tomt, så skal vi se på saka, er alt for passivt. Dei kan ikkje kjøpe ein tomt uten å vere rimeleg sikre på at kommunen gjer deg løyve til å bygge der. Her må kommunen vere med i planlegginga. Her må ein gå i dialog. Det burde vere sjølvsagt.

Dei som har lest denne spalta ein stund vil kanskje ha fått med seg at underteikna og Vår Herre ikkje er heilt på talefot. Vi freistar å ignorere kvarandre som best vi kan, og det blir ikkje noko betre om han kaller seg Allah i staden. Om eg berre skal bruke mitt eige snevre ståstad som grunnlag for kva eg meinar, så ville eg ikkje brukt ein einaste offentleg krone på religion. Med eit mogleg unntak for eit livssynsfleksibelt hus, men det er ein annan diskusjon. Men eg er også ein fanatisk pragmatikar. Eg gjer blaffen i ideologi og slikt berre resultatet er bra. Og det er pragmatikaren i meg som spør korleis vi best møter det uomtvistelege faktum at islam har komen til Norge for å bli. Møter vi dem med åpne armer og freistar å hjelpe dem som best vi kan, eller gjer vi som Gustav Johan Nydal frå KrF gjer når Firdaposten spør? Passar på at dei skjønar at vi helst ikkje vil ha dei her?

Islam kan vere så mangt. Med ein stad mellom 1.3 og 1.7 milliardar tilhengarar seier det seg sjølv at det er mange ulike retningar. Nokon av dei er dypt problematiske, til dømes i sitt syn på kvinner og homofile. Men dette gjeld ikkje alle. Muslimane i Noreg har for ein stor del skikka seg bra. Med nokre ganske medieprofilerte unntak er dei er relativt liberale. Dei har ikkje noko stort ønske om å steine homofile. Dei vil ikkje bo i en ny versjon av Iran her i Noreg. Det er fint. Eg vil gjerne at dei skal fortsette slik, og gjerne bli enda meir liberale og sekulære også med tida. Ein måte å få til det på kan vere å hjelpe dem med å bygge moskeene sine. Gje dei hjelp til å finne passande tomter. Gje dei gjerne rimelege lån til å kjøpe tomt, og bygge sjølve huset. Kvifor? Fordi det skapar tilhøyrsle til den norske modellen. Eg vil heller at dei går rundt og er takksame for sosialdemokratiet, velferdsstaten og dei norske oljepengane, enn at dei skal måtte ta i mot pengar fra ultrakonservative wahabistar frå Saudi Arabia for å få bygd moskeen sin.

Eg reknar med at det er lite sannsynleg at kommunen tilbyr muslimane Trovikbygget, men for ein klekkeleg sum skal eg vurdere å la dei få overta huset og tomta vår her i Markegata. Gje bud!

Mer lesestoff? Mitt lille webunivers skriver om samme saken. 

Hummer og kanari

Eventyret om den lille kaninen som bare kunne si en ting

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Hummer og kanari

Grisen står og hyler

Tidlegare denne veka var det nokre luringar som plasserte eit blodig, eller i alle fall raudmåla, grisehovud utanfor bønehuset til det muslimske trussamfunnet i Kristiansand. Saman med grisehovudet låg det ei melding skriven på ein bit av papp, pynta med ei lita 17.mai- sløyfe. Meldinga laud slik: “Hei muslim. Gi oss tilbake grisen dere tok ifra oss (barneavdelingen på sykehuset). Slutt å hån norsk mat og kultur. This is Norway, love it or leave it! Russ 2012». Nederst på pappen hadde dei også lagt til eit “fuck jihad”.

Eg veit ikkje eg, men å kaste raudmåling på hovudet til ein gris er vel ikkje akkurat å heidre norsk mat og kultur det heller, og når det gjeld russen er no dei etter mitt syn oftast til større plage enn muslimane. Men det får vere ei sak for seg sjølv. Denne lite hyggelege meldinga går uansett inn i ein lang tradisjon der gris har blitt bruk mot muslimar på ulikt vis. For nokre år sidan truga Kenneth Rasmussen, som var bystyrerepresentant for partiet Demokratane i Bergen, med å henge opp syltelabbar i lyktestolpane og spele grisehyl over høgtalarane i Hansabyen. Alt dette for å hindre muslimane i å bruke Torgalmenningen til fredagsbøn. Som om grisekjøt skulle fungere som ein slags kryptonitt på muslimar, noko det sjølvsagt ikkje gjer. Effekten ville truleg ha blitt minst like god om ein droppa grisehyla og heller sette på ei tidleg Jan Eggum- plate.

I Israel har det også vore mykje snakk om bruk av gris mot muslimar. Gideon Ezra frå høgrepartiet Likud tok i 2001 til orde for at palestinske sjølvmordsbombarar skulle begravast innpakka i grisehud. Seinare foreslo politiet i landet at det skulle utplasserast grisefett på bussar, kjøpesenter og andre naturlege mål for terroråtak. Og då ein sjølvmordsbombar i Gush Efrat sprengde seg sjølv i lufta på eit kjøpesenter, heldigvis utan å ta livet av andre enn seg sjølv, skal nokre av innbyggarane i området ha kasta eit griseskinn over liket hans. Bakgrunnen for dette er at det har festa seg ei forestiling om at muslimar trur at at dei vert nekta inngong i paradis dersom dei kjem i kontakt med ein gris før dei døyr. Og utan paradis, ingen busslast med jomfruar. Kvifor skulle ein då orke å sprenge seg sjølv i lufta?

No er i grunnen ikkje jødane så særleg meir glade i grisar enn det muslimane er, og ideen om at muslimar kan skremmast med syltelabbar og grisehovud stammar då heller ikkje frå Israel. I 1939 spelte nemleg den amerikanske filmstjerna Gary Cooper hovudrolla i filmen “The Real Glory”. Handlinga i filmen var henta frå Filipinene i 1906, der amerikanarane trakk heim det meste av hæren sin, og berre lot nokre få offiserar vere igjen for å lære lokalbefolkninga å forsvare seg sjølve mot muslimske opprørarar. Dette går berre sånn måteleg bra, heilt til Cooper kler ein daud opprørar i grisehud før han vert begravd. Han gjev så klar melding til opprørarane om at dette er noko som kjem til å bli gjort med alle som døyr framover. Problem løyst, opprør over, happy ending, og Cooper rir på sedvanleg vis inn i solnedgongen.

Filmen er fiksjon, men den er inspirert av det såkalla Moro- opprøret på Filipinene; eit opprør som følgde i etterdønningane av den spansk- amerikanske krigen i 1898. Moro var namnet på muslimane sør på Filipinene, ei folkegruppe som kjempa for sjølvstende, men som etter langvarig strid måtte gje tapt. Det vert sagt at det som til slutt fekk stansa striden var at den amerikanske guvernøren i provinsen, den legendariske general John J. “Black Jack” Pershing, tok 50 opprørarar til fange, tvang dei til å grave sine eigne graver, og deretter bandt dei fast til stolpar. Grisar vart så henta inn og slakta, og deretter vart 49 av muslimane skotne med kuler dyppa i griseblod. Lika vart så kasta i gravene, og deretter vart grisekadavra lagt opp på dei døde muslimane før gravene vart attfylte. Den siste muslimen vart så sleppen fri, for å fortelle historien til dei andre opprørarane. Dette skal ha sett ein stoppar for det meste av stridslysta, og dermed for det vidare opprøret.

Det er ei skikkeleg god historie. Problemet med den er berre det at det er lite som tyder på at den er sann. Den er nok ei vandrehistorie, som også eksisterer i ulike andre variantar. Dr. Frank E. Vandiver er professor i historie, og har skrive boka “Black Jack, the life and times of John J.Pershing”. Han har forska mykje på Moro-opprøret utan å finne noko som talar for at denne historia stemmer. Vandiver seier at dette ville ha vore heilt i strid med Pershings natur. Det kan sjølvsagt vere at einkvan har rulla ein Moro- opprørar inn i grisehud, men dette var i så fall neppe på Pershings ordre, og det skal ikkje ha noko av æra for at opprøret tok slutt. Hadde historia med dei 50 opprørarane vore sann, er det meir truleg at den ville ha forlenga opprøret heller enn å avslutta det.

Det er heller ingen grunn til å tru at Al Quaida vil la seg stoppe av at dei kan risikere å bli gravlagde i grisehud. Trua deira tilseier heller at martyrar er så reine i sjela at det ikkje ein gong er nødvendig å vaske dei før dei vert gravlagde. Å tru at muslimar kan skremmast med syltelabbar og grisehovud er såleis eigentleg eit teikn på kunnskapsløyse og fordommar. Og dersom det er russ som driv med slikt, vil eg råde dei til å tone ned russefeiringa til fordel for utdjupa historielesing.

Men oppfatningane lever vidare, og dei kan også ha bakgrunn frå Sepoy-opprøret i India frå 1857 til 1859, kor innfødde soldatar gjorde opprør mot britisk herredømme etter at dei vart tvinga til å bruke nye rifler der dei frykta at ammunisjonen var innsmørd med fett frå gris og ku. Men den historia får vi spare til ein anna gong.

Hummer og kanari

Dagbladet akkurat nå

Link til saken i Dagbladet

Page 1 of 41234
%d bloggers like this: