web analytics

Tag Archives: politikk

Hummer og kanari

Tilfellet Sylvi Listhaug

listhaug photo
Photo by Sámediggi – Sametinget

Alt handlar om Sylvi Listhaug no for tida. Medan finansdepartementet i stor grad har dratt kampen og livsgleda ut av Siv Jensen, blomstrar Listhaug som aldri før i rolla som integreringsminister. I namnet, om ikkje i gamnet. Ho klarar stadig å hisse på seg sånne som meg. Politisk korrekte idiotar som ikkje skjønar at vi allereie ligg bak på lasteplanet på bilen, i full fart mot tipperampa på historiens skraphaug. Vi er hjelpelause. Samma kva vi gjer blir det feil. Vi har ikkje våpen som bit. Det er som om ho absorberar alt vi måtte kaste på ho. Ho blir sterkare for kvar einaste storm ho klarar å pådra seg. Av alle ting eg ikkje har svar på, er det dette spørsmålet som plagar meg mest. Kva skal vi gjere med tilfellet Sylvi Listhaug?

No har ho tatt Fabian Stang som gissel. På Facebook har dei eit juleønske. Lat oss stå saman, seier dei, om å gjere jula litt betre for kristne forfulgte verda over som blir mishandla, undertrykt og drept. Korleis skal vi gjere det? Jo, ved å sende ei slant til organisasjonen Åpne dører.

Det er fint om vi får vite meir om korleis det står til med kristne i andre delar av verda. Det er rett at dei blir både mishandla, undertrykt og drept nokre plassar. Det er berre nokre få dagar sida 25 mennesker vart drept i ei eksplosjon rett ved den koptisk kristne Sankt Markus-katedralen i Egypt. Dette treng vi å vite meir om. Kvifor skal vi no bli sinte på Listhaug igjen? Er vi blitt gale alle saman?

Ja, ein kan jo lure. Problemet er at Listhaug ikkje kan gjere noko utan å framstå polariserande. Ho kan ikkje seie noko om forfulgte kristne utan å legge inn eit stikk til motstandarane sine. Dere veit, den der innsamlingsaksjonen Kristoffer Joner ba oss om å gje litt penger til NOAS i Sylvi Listhaugs namn. I følge Sylvi og Fabians julehilsen var dette penger som gjekk til å løne byråkratar i Noreg. I motsetnad til deira innsamlingsaksjon der pengane går til å hjelpe folk som treng det. Der dei er. Som om ikkje regjeringa Solberg har satt ny rekord i avlønning av byråkratar dei siste åra?

Ho kunne ha sagt at pengene gjekk til å sikre rettstryggleiken for asylsøkere etter at hennar regjering kutta støtta til NOAS. Det hadde vært mer rett. Ho kunne også ha latt være å nemne den aksjonen med eit einaste ord, og framstått raus og inkluderande Men Listhaug er ikkje opptatt av å være raus. Ho er ikkje mi minister. Ho er minister for fansen. Ikkje resten av oss.

Det andre problemet er organisajonen ho velger å gje pengane til. Åpne dører er ein religiøs organisajon. I årsmeldinga deira for 2015 kan vi lese at arbeidet deira internasjonalt har vore å “distribuere bibler og anna kristen litteratur, gi traumebehandling, yte mikrokreditt, og gi humanitær hjelp til menigheter og kristne som ber om det”. I 2015 var det 80 norske kristne som dro i felten for å oppmuntre og styrke forfulgte kristne, be, og i noen tilfeller levere bibler og kristen litteratur. Mange blir velsignet og forandret av dette, skriver dei. Heimearbeidet dreier seg ellers om å engasjere til bøn og personleg innsats.

Vi er altså i ei situasjon der Aleppo i Syria er den verste krisa hittil i vårt århundre. Vi er alle rysta av bilete og forteljingar som kjem ut derfra no. Men vår integreringsminister ber oss om å støtte ei organisasjon som rettar seg kun mot kristne. Som er i opposisjon til islam. Som verkar å være minst like opptatt av misjonering som av bistand. Om ein verkeleg vil hjelpe folk i naud er det fleire organisasjonar det hadde vore meir naturleg å velge.

Vi har ein integreringsminister som gjer alt ho kan for å skaffe seg fiender, av di det er politisk smart og styrkar eiga posisjon. Ho driv opposisjonspolitikk i posisjon. Ho skitnar til alt ho kjem borti. Gjer integrering vanskelegare. Ho syner ei total mangel på rolleforståelse, men ho veit akkurat kva ho gjer. Om nokon PK-idiotar, som meg, skulle finne på å ta til motmæle er det berre eit pluss. Det hjelper på. Gir meir misnøye til dei flammande hjarta som livnærar seg på slikt. Jo meir vi protesterar, jo sterkare blir ho. Jo meir vi hever røsta, jo sintare blir dei som heier på ho. Jo meir vi tek bladet frå munnen, jo større blir avstanden. Og for kvar gong blir kløfta litt større. Men kva anna kan vi gjere? Skal vi berre halde kjeft?

Eg kan ikkje gjere anna enn å appellere til den heiderlege delen av Høgre som eg ein gong satte stor pris på. Om dykk vil ha min stemme ved stortingsvalet neste år må noko gjerast med tilfellet Listhaug. Fire år til med dette er uaktuelt. Med venleg hilsen Hylekoret

Hummer og kanari

Feigis og slappis

friskis svettis photo
Photo by ExtraStiftelsen

Du har allereie lest det i herverande avis. Friskis og Svettis starta ikkje opp att tilbodet sitt denne hausten. Hallkapasiteten i Flora kommune er sprengd, Friskis og Svettis meiner dei ikkje fekk tid og areal nok til at dei kunne oppretthalde tilbodet sitt, og dermed var det slutt for dei i denne omgang. Friskis og Svettis har halde på i elleve år, dei har vore eit billeg og populært lavterskeltilbod for folk i alle aldre som har ei ambisjon om å halde seg i form, men ikkje har hatt noe ønske om å drive organisert idrett, eller henge rundt på treningssentra. At dei ikkje startar opp at i haust ikkje berre trist. Det er ei fallitterklæring. Og det er ei tabbe. Korleis kunne dei ansvarlege la dette skje?

Sjølvsagt er det politikaranes skuld. Levekårsutvalet har slått fast at barn skal prioriterast i kjernetida mellom 17 og 20. Nye aktørar har meldt seg på, og dermed var det ikkje plass nok til alle. Nokon måtte ut. Det er ikkje vanskeleg å forstå dilemmaet. Nokon måtte bli skuffa, og det er sikkert fleire enn Friskis og Svettis som er misfornøgd med tidene dei har fått tildelt. Når kapasiteten er langt forbi bristepunktet er det slik det blir. Ein får gjere det beste ut av det. Likevel. Eg meinar Levekårsutvalet bør sjå på saka på nytt. Er det verkeleg gitt at det einaste kriteriet for tildeling av treningstider skal vere at barn skal prioriterast i kjernetida? Eg meiner at det er ei feig prioritering. Den er vag, uangripeleg, men eigentleg ganske intetsigande. Eg ville lagt fleire kriteriar til grunn.

Alle er einige om at idrett er ein fin ting. Kanskje er vi for einige i det, for ofte gløymer vi å stille dei kritiske spørsmåla. Er all idrett alltid ein fin ting? Kan vi stille større krav til den organiserte idretten? Eller bør vi stille andre krav? Kva for ei rolle vil vi at idretten skal ha i samfunnet? Kan vi organisere oss annleis? Nesten alle barn i Noreg driv med ein eller annen form for idrett i åra frå dei er seks, til dei blir tretten år gamle. Men i overgangen frå barneidrett til ungdomsidrett skjer det noko, og veldig mange gjer seg med organisert idrett. Kvifor det?

Vi veit at dei som driv med idrett har betre sjølvbilete, betre helse både psykisk og fysisk, meir overskudd, enn dei som ikkje driv med idrett. Vi veit også at dei som har mindre ressursar, anten det no er sosialt, psykologisk, kulturelt, eller økonomisk er overrepresentert blant dei som droppar ut av idretten i åra mellom tretten og nitten. Idretten er ein plass for dei vellukka og veltilpassa, medan dei som kanskje hadde hatt størst nytte av eit organisert idrettstilbod i større grad faller fra. Vi treng større variasjon og fleire tilbod til dei som synes det er gøy å drive idrett på sine eigne premissar, men ikkje har ambisjonar om a-lag, eliteserie, landslag og proffopphald i utlandet. Sjølv hadde eg gjerne tatt i mot eit tilbod om å bli knust i bordtennis på jevnleg basis.

For å vende tilbake til start. Levekårsutvalet bør se på prioriteringane for tildeling av treningstider ein gong til, og faktisk gjere ein ordentleg jobb denne gongen. Kriteria bør utvidast. Folkehelseperspektivet bør prioriterast over idrettslagas eigne ønsker, i den grad det er nokon motsetning. Barn mellom 6 og 13 har ein haug med tilbod, og dei er aktive nesten alle samen. Det er ikkje der skoen trykker. Fråfallet startar i trettenårsalderen, og held på ut ungdomstida. Dette bør det offentlege freiste å motvirke. Lag som kan dokumentere lågt frafall bør prioriterast. Tilbod retta mot grupper som har få andre tilbod bør også prioriterast. Eg dristar meg til å foreslå ei prioriteringsliste.

1. Folkehelse skal alltid ligge i bunn for prioriteringane.

2.Tilbod som rettar seg mot grupper som har få andre tilbod om organisert trening prioriterast høgt.

3. Tilbod som kan dokumentere lågt fråfall i aldersgruppe 13-19, eller er spesielt retta mot å få dei som fell i frå til å bli i idretten, skal prioriterast.

4. Barn og unge skal prioriterast i kjernetida mellom 17 og 20.

5. Nye tilbod som ikkje kjem inn under dei andre punkta i denne lista må finne seg i å stille bak allereie etablerte tilbod i starten.

Den einaste måten å løyse problemet er å bygge ut større hallkapasitet. Det hastar, men kjem til å ta tid. Inntil då må det prioriterast knallhardt. Det er politikaranes jobb. Hvis dei ikkje vil ta den på seg får dei melde seg på Feigis og Slappis i staden. Dei trenar mellom halv tolv og 23.30 kvar onsdag kveld i Florahallen.

Hummer og kanari

Du er ikkje særleg smart

stupid photo
Photo by araña702

Om du er som meg, er du møkk lei av å lese om kommunesamanslåing. Dei siste vekene har eg nådd maks dose og må seponere. Eg orkar ikkje lese eit einaste argument til. Det er det same om det er ja eller nei, eg vil ikkje ha det. Du kan stappe alle argumenta i eit par svarte søppelsekkar og kaste dei på storbosset om eit par veker. Hei, kva skjer forresten med storbosset om vi går inn for samanslåing med indre? Har nokon tenkt på det? Hæ? Frank Willy? Jacob? Har de tenkt på det? Må vi køyre storbosset til Førde heretter? Alt skal jo til Førde, seier dei. Gjeld det storbosset også? I så fall skal eg fakerten døtte meg køyre all skiten eg har i kjellaren inn i lyskrysset og sette det frå meg på trappa til Olve Grotle. Dei kan ta flyplassen og kystvegen for alt eg bryr meg, men storbosset skal dei halde seg langt unna. Jævlane!

Sorry. Der glapp det for meg igjen. Eg hadde verkeleg ikkje tenkt å skrive meir om denne saka. Det siste nokon trenger er fire tusen teikn til med bla-bla om kvifor eg seier ja eller nei til kommunesamanslåing. Kven høyrer på ein innflyttar uansett? Kva veit vel eg om tidlegare tapte slag og bitre gamle historier? Ikkje ein døyt, eg kan berre dra meg tilbake dit eg kom frå og slå saman nokre kommunar der i staden. Tinn og Hjartdal til dømes, men det er det vel ingen som veit kor er. Nei, eg hadde verkeleg ikkje tenkt å skrive om kommunesamanslåing i dag. Eg gjekk faktisk til det skritt at eg kjøpte meg ei bok som eg håpa skulle gje meg inspirasjon til å skrive om noko anna denne gongen. Eg kjøpte boka You are not so smart, og håpa at den skulle få dytta Stor-Førde inn i gløymsla, saman med det steindaude kystalternativet. Det gjekk ikkje heilt etter planen.

Boka handlar om korleis det er å vere menneske. Gjennom å vise til eit stadig aukande berg av forsking fortel forfattaren David McRaney oss at vi går rundt og trur at vi er rasjonelle, logiske og intelligente menneske som ser verda slik ho verkeleg er, men eigentleg har vi stort sett ikkje peiling. Vi lurer oss sjølve. Vi handlar først, og etterpå diktar vi opp ei historie om kvifor vi handlar som vi gjer. Men sanninga er at vi størsteparten av tida ikkje har peiling på kvifor vi handlar som vi gjer, tek dei vala vi tek, eller tenker dei tankane vi tenker. Vi er lette å manipulere, og stort sett dumme som brød. Alle saman. Eller, som eg tenkte då eg las dei første kapitla i boka: Dette forklarar mykje, dette gjeld jo særleg dei tullebukkane som vel å seie nei til ei stor Sunnfjord-kommune. Haha, dei er korka, og dei veit det ikkje ein gong! For sjølv er eg sjølvsagt godt over middels intelligent, ser verda akkurat slik som ho er, og har dei skarpaste argumenta i debatten. Eg er smart. Det er dei andre som er idiotar. Alltid.

Sanninga er at vi er like blinde for motstandarens argument, alle saman. Både vi som har rett, og dei som tek feil. Det er difor ein stadig ser at folk skriv at dei verkeleg ikkje har sett nokon gode argument for det standpunktet om kommunesamanslåinga dei ikkje er einige i, sjølv om lokalavisa og Facebook har vore fulle av argument frå begge sider i vekevis. Nokon av dei gode, nokon av dei ganske dårlege, sant nok, men vi tek berre omsyn til dei som passar vårt eiga syn. Folk som driv og forskar på dette, kallar det for kognitiv bias. Vi har alle eit predisponert perspektiv, ei innarbeidd oppfatning av korleis ting heng saman. Eit bias. Alt som ikkje stemmer med vår oppfatning av røynda, vil virke negativt. Kanskje til og med truande. Det kognitive biaset oppstår når vi ikkje klarar å ta eit steg tilbake, ta til oss ny informasjon og sjå på våre eigne oppfatningar i eit rasjonelt lys.Vi trur som regel at vi er gode på det, men i røynda har dei fleste av oss ein god del å gå på.

Nei, boka hjelpte meg ikkje til å skrive om noko anna enn kommunesamanslåing, men den fekk meg til å innsjå at argument ikkje er så viktig. Eg kan skrive kva eg vil. Dei fleste har no ei aning om kva side av gjerdet dei kjem til å falle ned på når dei går til urnene. Det finst ikkje argument igjen som kan endre på noko særleg nå. Eg kan like gjerne berre skrive at eg kjem til å stemme JA på måndag, og det bør du også gjere. Ikkje lytt til ditt kognitive bias, berre gjer som eg seier. For eg veit trass alt best, og du veit det er sant. Om du berre tenker etter. Godt val.

Hummer og kanari

Refleksjonstid

rolf
Foto: Unge Dag Frøyen/ Firdaposten

Dette har verkeleg vore veka for dumme utsegn. Dei har hagla inn på løpande band. Eit nytt forsøk på å uthule abortlova frå Kristeleg Folkeparti, som no vil ha obligatorisk refleksjonstid for kvinner som vil ta abort. Som om kvinner som ber om abort ikkje allereie har tenkt seg om både to og tre gonger. Eg trur kanskje nokon må forklare for partiet at spontanabort ikkje er det dei trur det er. I ei rettssak i Skien blir det å ete Fjordland til middag to dagar på rad samanlikna med tortur, det å like Paradise Hotel er eit teikn på isolasjonsskade, og det går an å få gode råd og rettleiing hos Odin. Koko, seier eg berre. Koko. Koko. Mange meiner at vi ikkje bør snakke eller skrive om Anders Behring Breivik, og at det er absurd at vi brukar store ressursar på å halde ei rettssak som ganske openbert berre er eit sirkus, skapt for å gje mannen eit avbrekk i fengselskvardagen, og næring til det pompøse sjølvbildet hans. Sjølv lurer eg på om ikkje det eigentleg er bra at vi dreg han ut av cella og paraderer ham fram og tilbake nokre rundar av og til. For å minne oss på at mannen er sprøyte gal, og gjere det litt vanskelegare for andre galningar å skape eit heltebilde av fyren.

Men Breivik er ikkje mentalt frisk, vi kan ikkje vente at noko av det han seier skal henge saman. Større von burde ein kanskje ha til folk som har sitte på Stortinget. Eg tenkjer på Mette Hanekamhaug, som på bloggen sin denne veka ytra ein slags hyllest til diktaturet. I noko som skulle vere ein raljering over det nye bystyret, eller er det byregjeringa, nede i provinshovudstaden Oslo. Problemet er ikkje diktatur som prinsipp, problemet er menneska som skal forvalte styreforma, skreiv ho. Og greidde ut om at ideen bak kommunisme og diktatur var god. Ei effektiv styreform, føreseieleg, fri for slitsamt samarbeid, som gjer det lettare å tenke langsiktig. Problemet er eigentleg berre at makta er plassert hos feil personar. Eg skal ikkje spekulere i om Hanekamhaug hadde vore meir velvillig innstilt til eit campingplassdiktatur med grilldressførar frå Framstegspartiet. Eg nøyer meg med å seie at det er ei hårreisande dum utsegn frå ei kvinne som altså har representert oss nordmenn i vår høgaste folkevalde forsamling.

Hanekamhaug får likevel ei slags støtte frå Rita Karlsen, dagleg leiar i den statsstøtta bloggen Human Rights Service, som seier til Trønder-Avisa at koalisjonsregjeringar burde vore forbode. Det burde ikkje vere mogleg å stemme Frp, og så få Venstre på kjøpet, seier ho. Vel, hjartet mitt blør for Rita Karlsen, men eg kan forsikre om at det er enda verre for oss som stemte Venstre, og fekk Frp på kjøpet. Den svir! Om vi hadde eit forbod mot koalisjonsregjeringar ville vi nok aldri fått sett ein statsråd frå Framstegspartiet med sine 15 prosent av stemmene, men slik faktajustering forkludrar berre debatten.

Sjølv er eg stor fan av koalisjonsregjeringar. Særleg mindretalsregjeringar, helst med base i sentrum i politikken. Om ein synest demokrati er ein fin ting, finst det ikkje noko betre enn den løysinga. Då ligg makta i Stortinget, der det faktisk sit folk vi har stemt på. Alle blir høyrde, alle har ein sjanse til å påverke retninga politikken går i. Vi lever i eit av dei beste landa som finst på denne planeten. Om det norske partisystemet gjer det vanskeleg å få til reell endring av politikken ved val, skulle eg meine at det nærast utelukkande er ein god ting. Dei fleste av oss er godt nøgd med små justeringar av kursen, anten til høgre eller venstre.

Eg har ei viss forståing for Hanekamhaugs omfamning av diktaturet. Demokrati er eit forbanna slit. Klart at ein av og til skulle ønske at ein kunn sleppe å høyre på meiningsmotstandarar. Som på folkemøtet om kommunesamanslåing på Samfunnshuset på torsdag. Der vart det også sagt mykje dumt. Det vart fort klart at ja-sida hadde argumenta, medan nei-sida hadde emosjonane. Dei utviste imponerande stor kreativitet i verste fall-tenking. Til stor irritasjon for underteikna. På eit tidspunkt var det så ille at eg vurderte å storme scena og gjere kommunekupp. Heldigvis hadde eg lagt igjen maskinpistolen heime.

Demokratiet har sine avgrensingar. Folkerøystinga kjem til å gje fleirtal for at Flora skal halde fram som eiga kommune i skugganes dal. Ja-sidas einaste håp er at KrF og Gustav Johan Nydal får inn noko om obligatorisk refleksjonstid, innan vi skriv 4. april.

Hummer og kanari

Djevelen og det djupe blå hav

see no evil photo
Photo by allyaubry

Denne veka vart det klart at Bremanger kommune ikkje vil høyre meir snakk om kommunesamanslåing. Ikkje eit ord. Dei vil ikkje høyre, dei vil ikkje sjå, og dei vil ikkje snakke meir om saka. Omtrent som dei tre velkjende apekattane, veit du. Dei tre der ein held seg for munnen, ein for augo, og den siste held seg for øyra. Der har du Bremanger kommune. No more monkey business. Fleirtalet såg ikkje at det var nokon fordel for Bremanger å gå vidare med å greie ut alternativet, seier Audun Åge Røys (H) som er ordførar i Bremanger til NRK Sogn og Fjordane, men sjølv var han del av mindretalet som framleis ville greie ut alternativ til å stå åleine.

Bremanger, eller i alle fall dei frå Arbeidarpartiet, Senterpartiet og Kristeleg Folkeparti som representerer Bremanger i kommunestyret, har altså gjort kommunen til fylkets svar på Prinsesse Vil Ikke, og det gjer dei sannsynlegvis heilt rett i. Kommunens eiga utgreiing, samt PWCs rapport om kommunesamanslåing gir eit godt grunnlag for å seie at Bremanger ikkje har noko å tene på å slå seg saman med Flora og Vågsøy. Det er heller ikkje noko som tyder på at det er eit stort ønske blant innbyggarane om å få bli ein del av det sagnomsuste kystalternativet. Å gå vidare med samtaler om ei intensjonsavtale ville berre vere spel for galleriet. Då er det like greitt å sette foten ned, og seie nei.

Dette får ikkje direkte konsekvensar for folkeavstemminga vi skal ha i Flora kommune i april. Det er vedtatt at vi skal stemme over tre alternativ, der det eine vil vere kystalternativet. Bremangers nei forandrar ikkje noko på det. Men der det nok var forventa, eller i det minste ønska, at det skulle ligge føre ei intensjonsavtale ein kunne stemme over, er det no eit spørsmål om ein skal stemme på eit kystalternativ som baserer seg på at vi koloniserer Bremanger med stortingets velsigning. Nokon ser på seg sjølv som koloniherrar. Andre vil tenke tilbake på korleis Hitler og Stalin delte Polen mellom seg, berre for å ende opp som bitre motstandarar få år etter, og seie nei. Bremangers nei gjer kystalternativet mindre sannsynleg, og godt er det, spør du meg. Bremanger og Vågsøy er blant dei kommunane i fylket som slit mest med å halde på folketalet. Det går berre ein veg, og det er nedover. Eg har vanskeleg for å sjå at dette vil snu med det første, uansett kva for slags kommunekonstellasjonar vi ender opp med etter kvart. Eg har ikkje noko tru på at kystalternativet vil vere ei god løysing for Flora, så takk for den Bremanger.

Eg har lyst til å gjere som apekattane frå Bremanger. Eg er lei av heile kommunereforma. Eg vil ikkje høyre, sjå, eller snakke noko meir om det. Det er nesten like usexy som pensjonssparing eller fylkesstyret i Sogn og Fjordane Høgre. Vi veit alle korleis dette endar. Engelskmennene har eit uttrykk som passar her «Don’t get caught between the devil and the deep blue sea». Det er viktig å unngå å hamne i ei situasjon der ein må velje mellom å brenne i helvete hos djevelen, eller å drukne i det djupe blå hav. Men der vi har hamna. Vi må velje mellom Førdedjevelen i aust, eller å stå åleine mot havets lunefulle bølger. Som dei sta og irriterande etterkommarane av sildefiskande lykkejegerar florafolket er, kjem dei til å velje å stå åleine. Det har vi visst heile tida. Alt har vore eit spel for Kommunaldepartementet. Den politikar som kan overtale florafolket til noko som helst er enno ikkje fødd. Hadde Jesus verka på desse kantar, og freista å mette 5000 med fem brød og to fiskar, hadde florafolket klaga på at fisken ikkje var fersk nok, at brødet kom frå Naustdal dampbakeri, og korfor i helvete får vi ikkje majones til? Har Førde tatt den?

Vi burde sagt nei frå starten av. Hei-hei Staten, kunne vi sagt. Vi veit korleis dette kjem til å gå, og vi gidd ikkje kaste bort tid på dette. Vil du ha kommunereform får du lage han sjølv. Vi har viktigare ting å gjere. Så kunne vi slengt på røret og tatt langhelg. Med alle pengane vi hadde spart på dette kunne vi reist på Carolas Buaspa i Bremanger alle saman, og i det minste fått noko ut av det.

Page 1 of 2812345...1020...Last »
%d bloggers like this: