web analytics

Tag Archives: politikk

Hummer og kanari

Norge dømt for menneskerettighetsbrudd

Dette kan vise seg å være gode nyheter. Norge er i Borgarting lagmannsrett dømt for å ha brutt menneskerettighetene til en kvinne som gjennom en årrekke ble utsatt for vold og forfølgelse fra en ekskjæreste. Dagbladet skriver:

I en oppsiktsvekkende dom står flertallet i Borgarting lagmannsrett fast at myndighetene ikke gjorde nok for å beskytte kvinnen. I 2010 gikk hun til erstatningssak mot staten for brudd på Den europeiske menneskerettighetskommisjonen (EMK).

Kvinnen tapte i Oslo tingrett. I lagmannsretten har kvinnen vunnet saken mot justisminister Grete Faremo og staten med saksomkostninger. De to kvinnelige lagdommerne, som utgjorde flertallet, mener at justismyndighetene ikke har gjort nok for å sikre rammene rundt kvinnens liv.

Firebarnsmoren måtte flytte to ganger, og skiftet navn som følge av saken.

Kvinnen mener at det ble gjort alt for lite for å hindre mannen i å plage henne. Hun mener tiltak innen psykiatrien burde vært vurdert. At enhver anmeldelse av brudd på besøksforbudet burde ført til varetektsfengsling og tiltale. Det er ikke sikkert hun har rett i dette, for Norge har tidligere fått kritikk for sin bruk av varetektsfengsling, men det bør jo være slik at om man har blitt ilagt et besøksforbud må det også få konsekvenser om man bryter det. Her skulle det ikke forundre meg om det er rom for betydelig skjerping.

Nå pleier ikke jeg være den som roper høyest om strengere straffer. Folk som har gjort kriminelle ting har også menneskerettigheter. Men uten at jeg har satt meg så veldig detaljert inn i dette virker det på meg som om det i saker som gjelder vold fra partner/ekspartner, der det ender med besøksforbud dulles alt for mye med gjerningsmannen. Ta nå 37-åringen som nå sitter som siktet i Sigrid-saken. På rullebladet har han, i tillegg til en hel masse småtteri, en utrolig stygg voldssak. Han er ilagt besøksforbud mot to søstre, en fetter, en tante og faren. Fem personer som har fryktet denne mannen, og som et resultat av dette sannsynligvis har fått sin livskvalitet begrenset.

Jeg mener jo at vi skal ha en temmelig høy terskel for å tvangsinnlegge folk, eller bure dem inne på ubestemt tid, men samtidig må det da gå en grense for hvor mye faenskap en person kan få lov til å lage for andre mennesker før noe blir gjort.

Om vi nå kan få en debatt om hva vi kan gjøre for å hindre at det alltid er den uskyldige part som må ta belastningen, ved å flytte på hemmelig adresse, ved å gå med voldsalarm, ved å måtte leve et liv der man ser seg over skulderen, så hadde det vært svært velkomment.

Hummer og kanari

En tung tid

Denne ukas Firdapostspalte. En liten disclaimer aller først. Enhver likhet denne teksten måtte ha med saker som verserer i lokalpressen i disse dager er helt tilfeldig, og slett ikke tilsiktet fra min side.

Dei siste månadane har vore ei tung tid for familien og meg. Det har vore vanskeleg, særleg for sambuaren. Eg har vore krass, ufin, sagt ting eg ikkje burde, i alle fall ikkje foran barna, og alt dette beklagar eg. Eg burde ikkje ha sagt det eg sa på Twitter den dagen, og eg burde ikkje ha gjeve uttrykk for frustrasjonane mine på Facebook slik eg gjorde. Eg har beklaga det før, og i dag beklagar eg det igjen. Eg blanda det personlege og det private på ein måte som eg ikkje skulle ha gjort. Når det er sagt, fekk eg aldri høve til å fortelle mi side av saka. Når ein først har plumpa uti vatnet og er våt på begge beina, er det ikkje alltid like lett å holde hovudet kaldt. Det er mogleg eg overreagerte noko, men det vil eg hevde er beint ut menneskeleg. Og eg er jo trass alt berre eit menneske eg og.

I fotballverda er det gjerne slik at når dei som sit med makta i klubben går ut og seier at dei har tillit til trenaren, er det som oftast ikkje lenge før nokon kjem til å miste jobben. Som fotballtrenar er det vanleg å seie at ein har tillit, heilt til ein ikkje lenger har akkurat det. Og det er ikkje berre på fotballbana det er slik. Det same gjeld også for til dømes kjøleskap. Det må vere lov å seie det med reine ord. Eg kan rett og slett ikkje leve med eit kjøleskap eg ikkje har full tillit til.

Dette er sjølvsagt eit visst nederlag for meg, sidan det jo var eg sjølv som i si tid tok initiativet til å gi kjøleskapet stillinga som kjøleteknisk rådgjevar i familien Hjorthen AS. Eg hadde trua på at skapet frå Siemens ville meistre oppgåva, og sørge for kald melk og frossen is til alle i hushaldninga. Det gjekk tåleleg bra i starten, men etter kvart viste det seg at denne oppgåva vart for krevande. Eg har sett mellom fingrane ved fleire tilfeller med vasslekkasjer frå det avskilta kjøleskapet, i håp om at det ein gong skulle vakse opp og forstå at det ikkje var kjøleteknisk rådgjevar si oppgåve å vaske kjøkkengolvet. At skapet var sjukmeld ein kort periode forrige vinter, medan vi venta på reparatør, tok vi med godt humør. Men ei stad går grensa. Når kjøleteknisk rådgjevar ikkje lenger klarer å halde ein viss stabilitet over tid, men derimot insisterer på å veksle frå kaldt til varmt og tilbake igjen like ofte og like uforutseieleg som kjerringa, er ikkje situasjonen haldbar lenger. Kjøleskapet måtte gå, og det på dagen.

Eg vil på det sterkaste dementere at oppseinga har noko å gjere med den mykje omtala konfliken mellom kjøleteknisk rådgjevar og den varmeansvarlege på kjøkkenet. Den saka har vi for lengst lagt bak oss. Eg må også seie at eg er skuffa og vonbroten over reaksjonane eg har fått dei siste månadane. Spelereglane har ikkje blitt følgt i denne saka. Den førre kjøletekniske rådgjevaren her på bruket sto i stillinga si i mange år, og før det fekk jobben hos oss hadde det vore kjøleansvarleg hos far min i ei årrekke. Då det til slutt gjekk av med pensjon, og vi måtte til å tilsette i stillinga på nytt, hadde eg eit visst håp om at den vi valgte til erstattar ville kunne stå i jobben meir enn i nokre får år. Det vart ikkje slik eg trudde det skulle bli.

No kjenner eg meg dolka i ryggen over at dei som selgde meg dette skapet gjekk konkurs og stakk frå ansvaret sitt. Eg er lei meg over at enkelte har brukt denne saka til å dra i gong noko som minnar om ei svertekampanje mot meg. Eg byttar ikkje ut kjøleskapet fordi eg fekk auge på ei yngre og penare modell. Bruk og kast ligg ikkje for meg, eg er for lat til det. Eg byttar ut kjøleskapet fordi det ikkje har fungert slik som intensjonen var, og eg kan rett og slett ikkje skrive spalter for Firdaposten utan å ha tilgong på kald drikke. Eg får heller ikkje ungane til å halde fred utan å ha ein frysedel med innhald frå Isbilen. Raknar kjølinga, så raknar alt.

Eg vil nok ein gong beklage for at eg brukte unødvendig sterke ord den siste gongen kjøleteknisk rådgjevar stakk kjeppar i hjula for meg. Då eg sto der med klissvåte sokkar, glovarm cola og ei spalte å skrive. Det var ikkje meininga å bli så sint. Eg skulle ikkje ha trua og smelt hardt med kjøleskapsdøra slik eg gjorde. Eg burde ha haldt hovudet kaldt sjølv om skapet var varmt. Men eg står for det eg har sagt her. Eg kan ikkje leve med eit kjøleskap som eg ikkje lenger har tillit til. Slik er det berre med den saka. Eg vel å stå fram med denne saka no, slik at andre folk kan lære av mine feil. Budskapet er klart: Ikkje kjøp kjøleskap på internett!

Hummer og kanari

Hva betyr Higgs bosonet for DEG?

Forskerne er visstnok i ekstase etter at det her forleden ble kunngjort at forskningsenteret CERN hadde funnet et nytt partikkel som med all sannsynlighet vil vise seg å være det såkalte Gudspartikkelet. Eller Higgs boson som det heter blant dem som tror de vet hva de snakker om. VG brukte mye plass i går på å prøve å forklare oss hvorfor oppdagelsen er sensasjonell, uten helt å lykkes. Det mest sensasjonelle var at Harry Potter plutselig dukket opp i artikkelen for å fortelle oss at dette er slutten på en æra, og begynnelsen på en ny. Det er godt å se at Potter har funnet et meningsfyllt liv etter alt det slitet han hadde med Voldemort og dødseterene for noen år siden. Jeg hadde jo alltid trua på den gutten.

Nå er det jo gøy med nerding og forskning og alt sånt, og yay for nye partikler, men hva betyr det egentlig for folk flest at man nå har fått bekreftet Higgs bosonets eksistens? Vil det også for oss bety at vi går inn i en ny æra, eller vil det stort sett fortsette som før? Vil Higgs bosonet fjerne tidsklemma, utrydde flåtten og gjøre at norske elever skårer høyere på PISA-testene? Vil den ha noen innvirkning på finanskrisa? Hva med restskatten min? Kan det tenkes at det nå faktisk blir sol og varme om sommeren igjen? Jeg vet ikke, men jeg har tatt meg en rundtur ut for å snakke med folk, for å finne ut om hvorvidt de er opptatt av dette Higgs bosonet, og hva oppdagelsen egentlig vil bety for dem. Så dermed over til Folk Flest:

Grim Grevling (58)
Rørlegger, Jessheim

Hva betyr Higgs bosonet for deg?

Svindel og bedrageri er det rette ordene på dette, jeg er stygt redd for at det er i samme kategori som jens’ kreftgaranti og andre fagre løfter for at folk skal glemme, dessverre glemmer folk så altfor fort alt styret AP har holdt på meg oppigjennom åra. Får lyst til å dra ut av landet. IKKE EN GANG FÅ KOMME HIT OG FEIRE JUL MED TANTE OG ONKELEN SIN!!! Rart en blir forbanna på prostituerte som er i oslo på ferie visum!!!???OG rumenske tiggere som tjener opp mot 1 MILLION på tigging!!! FY FAN FOR ETT STYRE. Er Ap et liberalistisk eller sosialdemokratisk parti ?? Hamsun burde vært skutt i 1945… !!

Higgs bosonet?

Det er for meg å skjende flagget! Men AP ser jo ut til å ville både avsette kongehus og kaste flagget på bakken, så om det blir slik forundrer meg ikke. Men jeg missliker slikt til de grader, det strider mot alt jeg har blitt lært opp til via skolegang og for ikke å nevne det Norske Forsvar!

Så Higgs bosonet vil ikke egentlig bety så mye for deg i hverdagen?

De lurer ikke meg!

 

 

Johan Kvakkestad (68)
Sykkelekspert

Hva tenker du om oppdagelsen av Higgs bosonet?

Oppdagelse? Han har da vært kjent lenge?

Jo, men tidligere har det vært en teori, nå er den visstnok bekreftet.

Jeg vet ikke om jeg kan stille meg helt bak dette, jeg synes han bekreftet at han er å regne med allerede i fjor, men jeg synes i hvert fall vi har lov til å håpe på Edvald i gul trøye. Det er elleve små sekunder opp, og det er en meget krevende avslutning i morgen. Cancellara har en tendens til å stivne når bakkene blir veldig bratte, og det blir de i morgen. Den er teknisk krevende, og slik jeg leser Edvald nå så er han i strålende form. Avslutningen i morgen burde passe ham bra.

Edvald?

Ja, vi får se Edvald i gult og hvitt. Fy søren så spennende det blir!

Higgs bosonet?

Wiggins? Ja han er selvfølgelig en favoritt sammenlagt.

Hva i all verden er det egentlig du snakker om?

Sykkel! Det er jo Tour de France! Nå krysser vi alt vi har for Edvald Boasson Hagen dere, tenk om vi fikk se ham i gult på en etappe eller to! Fy søren så spennende!

Jeg spurte om Higgs boson-partikkelet, men det har du kanskje ikke noen mening om nå under Touren?

Partikkel? Wiggins og Boasson? Nei er du gal, de gutta der driver ikke med doping, det kan du være sikker på!

 

 

Pål Kula Lønneseg (42)
Jurist og statssekretær

Hva tenker du om at de har funnet Higgs boson?

Det synes jeg er veldig bra. Det har jeg venta på. Godt jobba!

Du var klar over at de lette?

Jeg forventer da at de leter kontinuerlig!

Jojo, det gjør de vel forsåvidt, men du visste at det var Higgs boson de lette etter denne gangen?

Jeg kan jo ikke uttale meg om denne konkrete saken, men på generelt grunnlag kan jeg si at det selvfølgelig er viktig at de som har fått avslag på opphold her i landet reiser hjem. Aller helst frivillig, men skjer ikke det må vi bruke makt. Det gjelder også Higgs boson, uansett om de har lett etter ham siden 1964, 2004, eller for den saksk skyld 2014.

2014 er vel strengt tatt ennå litt inn i fremtiden.

Jojo, men innen utgangen av året håper vi å være der hvor vi kan få deport…unnskyld, returnert dem som vil få avslag i 2014.

Du er klar over at vi nå snakker om et partikkel?

I den store strømmen av lykkejegere som kommer hit til landet er jeg klar over at Higgs boson bare er et partikkel ja, men du har vel hørt den historien om jenta på stranda og alle sjøstjernene? Hun kunne ikke redde alle, men det betydde jo alt for de sjøstjernen hun faktisk reddet at hun gjorde den innsatsen hun gjorde. Sånn er det med asylsøkerene også, vi klarer ikke å deport…unnskyld, returnere alle, men for dem vi faktisk får sendt ut betyr det jo alt.

Så i den store sammenhengen betyr det ikke all verden for deg at Higgs boson er funnet altså?

Det er et bevis på at regjeringens politikk fungerer!

 

Bok og Film

Film er best på kino

Eg hugsar ikkje nøyaktig kva for eit år det var eg såg Alien på kino. Filmen hadde premiere i 1979, men skal eg gjette kom den nok ikkje til Skotfoss, kor eg vaks opp, før året etter. Omlag 1980 altså. Då var eg 13 år, og hadde ikkje noko å gjere på ein av filmhistorias aller skumlaste filmar. Men han som stod i døra på Skotfoss kino våga aldri å stoppe nokon. Han kjefta og bar seg til køa, ga beskjed om at dei som ikkje var gamle nok berre hadde å pelle seg heim att, for inn på kino slapp dei ikkje. Kvar gong. Men inn slapp dei. Alle saman. Eg også, så der sat eg på første rad og lot meg rive med i alle utfordringane mannskapet på lasteskipet Nostromo vart utsette for i møtet med ein morderisk og dritskummel alien. Eg hugsar ikkje lenger kva som gjorde størst inntrykk, romvesenet som kjempar seg ut gjennom brystet til John Hurt, eller Sigourney Weaver i berre undertøyet. Men at filmen sette djupe spor i ein ung mann er det ikkje noko grunn til å tvile på.

Forrige fredag hadde filmen Prometheus norgespremiere. Den er regissør Ridley Scotts retur til universet han skapte med nettopp Alien i 1979. Forventningane blant fansen var høge, og enkelte snakka om at dette var den største hendinga på filmfronten sidan premieren på Ringenes Herre. Kritikken av filmen var stort sett positiv. Femmarar og seksarar på terningen lova godt, og det norske folk lot seg lokke på kino. Over 44 000 mennesker såg filmen første helga. På landsbasis altså. I Florø kom det 18 stykk på premieren.

Kva er det som er gale med folk i denne byen?, spurde eg då på Twitter. Og fekk som svar at 140 teikn neppe var nok til å gje noko utfyllande svar på det spørsmålet. Så kom det 100 stykk på neste forestilling og retta opp litt av inntrykket, men eg let spørsmålet stå der. Kva er gale med folka i denne byen? Eg trur eg har svaret. Folk i Florø manglar kinokultur. Jau då, dei likar kinounderhaldning, og kan godt gå mann av huse for å sjå Harry Potter og Ringenes Herre. Eller kvinne av huse for å sjå Mamma Mia. Barna tek ein med seg for å sjå Istid 4 (snart klar for premiere) eller siste film frå Disney. Men det er liten eller ingen interesse for å sjå film som ikkje befinn seg midt på den gode gamle motorvegen Hollywood. Film som ein sjølvstendig kunstnerisk uttrykksform, film som freistar å fortelle oss noko, film som vil noko anna enn berre å selge billettar og popcorn, det er det ikkje mange som bryr seg særleg om. Det er synd, men eg kan vel ikke klandre dei.

Når det kjem til kulturkonsum er filmen overlegen det meste i Norge. Det er fleire som går på kino enn det er som brukar biblioteka våre, og i tillegg kjem all den filmen vi ikkje ser på kino, men på TV og DVD, eller ulovleg lasta ned på PC’en. Staten har auka bevillingane til norsk filmproduksjon dei siste åra, og etter at Wam & Vennerød og Vibeke Løkkeberg ga norsk film eit fortent dårleg rykte på åttitalet, har publikum returnert. Det er bra. Filmen har eit potensiale utan sidestykke når det kjem til å nå fram til folk. Det som ikkje er bra er at det gjerast så alt for lite for å løfte dei smalare filmane ut av skuggen til dei amerikanske (eller amerikaniserte) publikumsmagnetane. På skulen får elevane ein gjennomgong av norsk litteraturhistorie, dei lærer å analysere dikt og å sette ein roman inn i ein samanheng. I kvar kommune fins det folkebibliotek der det arbeider folk som kan hjelpe deg i å finne frem i bokjungelen. Lurar du på kven Gunnar Staalesen er inspirert av, kan dei hjelpe deg å finne svar på det, og desse bøkene kan du låne med deg heim med ein gong. I Alien finn vi spor av Mario Bavas Planet of the Vampires, og Scott var også inspirert av The Texas Chainsaw Massacre. Filmen heng saman med tidlegare filmar, og den har inspirert seinare filmar. Men akkurat korleis er ikkje noko den gjengse kinoarbeidar kan fortelle deg på ståande fot når du kjem for å sjå film. Om ikkje det er eg som er på jobb då, men eg har nok uansett ikkje tid til å snakke film med deg, sidan du alltid kjem hastande rett før filmen skal starte.

For å sette det heile på spissen, så er det slik at om biblioteka våre skulle ha drive kulturformidling etter modell av kinoane i landet, hadde dei berre hatt Jo Nesbø i hyllene sine.

Hadde det vore opp til meg, så skulle kinoen vår hatt ein klar visjon om å bidra til ei vidare forståing av filmen som kunstnerisk uttrykk. Med regelmessige visingar av gamle klassikarar, smale kultfilmar og ikkje minst film frå andre delar av verda enn USA og Norge. Gjerne med eit lite foredrag i forkant av filmen. Eg innser jo at eg for det meste hadde blitt sittande aleine i salen, og at dette hadde vore eit bomsikkert underskotsforetak. Men kanskje kunne det ha auka filminteressa til enkelte Florø-sjeler av mottakeleg art? Og kanskje klarer vi å få besøkstalet heilt opp til 30 når oppfølgaren til Promotheus ein gong skal ha premiere i kystbyen vår?

Det gjeld å ha ambisjonane i orden om ein skal drive med kulturformidling i skugga av MGP her i byen.

Hummer og kanari

Hasj og sigaretter

Det er mange ting eg framleis har til gode å freiste her i livet. Ein av desse tinga er sigarettar. Ein gong i ungdommen fann eg rett nok ut at eg skulle begynne å røyke. Ti-pakning med Prince vart innkjøpt og synleg plassert i brystlomma saman med ein lighter. Eg skulle nok helst tøffe meg. Det einaste problemet med planen min var at eg ikkje våga å putte sigaretten i munnen og fyre opp. Eg hadde høyrd eit hopetal av historier om korleis folk hadde blitt kjempedårlege når dei fyrte opp sin første sigarett. Grøne i ansiktet hadde dei spydd magen opp gjennom kjeften. Og er det noko eg verkeleg hatar så er det å spy.

Så eg gjekk inn på toalettet på skulen der eg gjekk, låste døra, og fyrte opp sigaretten min utan å putte den i munnen. Då eg hadde brent opp omlag halvparten av den, sløkte eg den og la den tilbake i røykpakka. Resten av veka brukte eg til å vise den fram til medelevar og lærarar, i eit forsøk på å overtyde dei om at eg hadde starta å røyke. Det gjekk ikkje så bra. Eg vart for det meste ignorert. Det var i alle fall ingen som trudde særleg hardt på at eg hadde slutta meg til røykarane sine rekker. Eg valde derfor å legge røykeprosjektet mitt på is, og freista i staden å juge på meg eit aktivt sexliv, utan at det fungerte så mykje betre. Å vere ung er for jævleg.

Karriera mi som røykar vart altså kort og særdeles lite ærefull, men det er heldigvis eg som ler sist. Røyking er ikkje kult lenger. Det er ikkje tøft. Røyking er for taparar. Dagfinn Høybråten kasta røykarane ut i kulda, og det er vel ingen som har sakna dei sidan. Men dette er visst ikkje nok. Det er aldri nok. Jakta på røykarane held fram, og no er det politikarane i Flora kommune som er på krigsstien. Røykarane skal framover nektast å forpeste lufta framfor inngangsdøra til Flora Samfunnshus.

Ikkje for det, eg er eigentleg like positiv til å avrette røykarar med nakkeskot som det folk flest er, men er det ikkje litt mykje no? Kan vi ikkje heller freiste å tenke litt nytt ein gong i blant? I staden for å lage endå eit forbod kunne det til dømes tilretteleggast betre, slik at røykarane heller ville stå ein annan stad enn framfor inngangsdøra med desse likspikarane sine. Kvifor ikkje flytte askebegera litt unna, til ein eller anna triveleg krok litt unna hovedinngangen? No som vi lever i høgteknologiske tider kunne vi kanskje til og med gjeve dei nokre stolar, og ikkje minst ein stor tv-skjerm og eit par høgtalarar. Så kunne vi hatt tv- overføring til røykekroken, slik at dei som sit ute og røyker også kunne fått med seg kva som foregjekk inne på Samfunnshuset. På dette viset unngår ein å sleppe røykarane inn i huset. For som alle veit, så stinkar det røyk av dei, sjølv etter at røyken er stumpa. Eg vil påstå at dette hadde vore den beste løysinga for alle partar, og det heilt utan å forby noko som helst! Ein kunne til og med ha eit kamera i røykekroken, og overføre røykaranes aktivitetar og samtaler på storskjerm inn i Samfunnshuset. Det seiast jo gjerne at det er røykarane som har det gøyast, så da kan ikkje-røykarane følge md på det røykarane gjer, utan å risikere kols, kreft og kuldesjokk. Knallbra!

Eg forstår at det må vere ein viss orden på ting i samfunnet vårt. Noko må vere forbode, og eg har ikkje ein gong noko problem med at ganske mykje er forbode, med det går likevel ei grense. Og denne grensa synes eg vi tek til å nærme oss ganske kraftig. Eg synes derfor at Stortinget burde innføre eit forbod mot å lage nye forbod. Men sjølvsagt med eit lite smutthol. Dersom Jacob Nødseth vil forby noko, så må han få lov til det, men ikkje utan at han samtidig gjer ei vurdering og opphevar eit anna forbod. Lat oss til dømes seie at Nødseth er så oppteken av å forby røyking framfor inngangsdøra til Samfunnshuset at han vel å gå for dette. Greit nok, men i bytte må det då til dømes bli lov til å røyke hasj inne på Samfunnshuset.

Ja, eg skrev hasj der. Ikkje få moralsk panikk, folkens. Eg berre lurar litt. Eg las nemleg eit intervju med Kjartan Kristiansen frå Dum Dum Boys nyleg, og der kjem dei inn på Kjartans historie som heroinist. Journalisten spør om korleis dette kunne ha seg, og Kjartan spør tilbake om ikkje journalisten har røykt hasj nokon gong. Kjartan spør som om hasj er det naturlegaste i verda, på linje med filter-kaffi og kneippbrød. Og sjølvsagt har journalisten røykt hasj. Han har ingen problem med å innrømme det heller. Slik det også i filmar frå Hollywood, eller for den del frå det norske filmmiljøet. Den siste revejakta, Tomme tønner. Hasj er mainstream. Det er ingen som syntes det er noko spesielt ved det. Og då må det jo vere lov til å spørre om det er noko vits i å ha eit forbod?

Eg forstår at det er eit poeng at ein av og til lagar lovar som skal vere haldningsskapande, men når det gjeld hasj så virkar det jo ikkje dette noko større. Med unntak av nokre gamle tanter, ein og annan politimann og den fysioterapeuten eg delar hus med, så er det ingen som synes hasj er noko særleg å snakke om. Det er ikkje sett på som noko verre enn spritfylla. Og det er som vi alle veit ikkje forbod mot å overdrive inntaket av spiritus. Ikkje at det er så viktig for meg altså, eg vågar jo ikkje ein gong å forsøke meg på vanlege sigarettar. Hasjen held eg meg langt unna, eg berre tenker høgt.

Norsk narkotikapolitikk har aldri fungert særleg bra, så her bør det vere rom for nytenking. Og dersom en gjev folk lov til å røyke hasj på Samfunnshuset, vil dette i det minste gjere underverk for besøkstala på forestillingane til Sogn og Fjordane Teater. Og tenk så morosame bystyremøta hadde blitt! Det er då alltids noko, er det ikkje? Eg meinar det er verdt eit forsøk.

%d bloggers like this: