web analytics

Tag Archives: politikk

Hummer og kanari

Dødens posisjon

Asterix-Ludwigshafen-Gartenstadt-01

Kommunesamanslåing er ikkje noko teselskap. Det er ein fyllefest. Debatten er framleis på stigande rus. Hittil har det berre vore moro, slik det er når ein berre så vidt har starta på andre glaset for kvelden, men det kjem til å bli verre. Alle toler ikkje drikke like godt. Nokon kjem til å bli aggressive. Skjellsord vil hagle. Nokre kjem trekkande med gamle historier om vondt blod. Mannfolka slåst. Kvinnfolka gret. Nokre ringer politiet, men dei kjem ikkje for dei har flytta til Bergen.

Det kjem til å bli skikkeleg utriveleg. Når vi endeleg kjem til folkeavrøystingautpå nyåret er vi alle så mette og leie av debatten at vi ikkje orkar ei drope til. Utslitne ramlar vi om på badegolvet, med ketchup på skjorta og sennep i ræva, og blir liggande der til sambuaren vekker oss med hardt blikk og oppgitte sukk utpå morrakvisten ein gong. Eigentleg burde ein vel berre rømme landet. Men vi som skriv i avisa har eit samfunnsansvar. Vi kan ikkje berre rømme. Vi må bli på post og rydde opp i alt det tåpelege andre folk får seg til å meine. Det er nesten som å vere edru på fest. Men berre nesten.

Denne gongen må eg først og fremst rydde opp i alt det tåpelege eg sjølv har gjett uttrykk for i herverande spalte. For eit par veker sida stod fram eg som ihuga motstandar av kommunesamanslåing. Der må eg ta sjølvkritikk. Eg tok i for hardt. Det vart for mykje tran. Eg vart for forelska i mi eiga formuleringsemne. Slikt skjer. Den er jo fortryllande. Men her trengst det altså ei klargjering. Lat det vere klart. Eg delar ikkje sentrale politikarars klokkartru på at kommunesamanslåing i stor skala er rett medisin for dei utfordringane kommunane står ovanfor. Røynda er likevel at framtida kjem, anten vi liker det eller ei. Kommunereforma er i gong, og det hjelper ikkje å late som noko anna. Det er heilt naudsynt at vi utforskar alle tilgjengelege alternativ. Nokre meiner at vi allereie no skal konkludere med at eit kvart alternativ som inneber samanslåing med Førde er uaktuelt. Det er ei håplaus haldning. Ein ting er at det er direkte dumt å avvise eit alternativ før det er heilt greia ut. Verre er det at det ville vere håplaust udemokratisk. Det er folket som skal avgjere dette i ei folkerøysting. Då skal ikkje politikarane fjerne alternativ dei ikkje vil at vi skal stemme på i forkant. Det burde seie seg sjølv.

All den tid Bremanger hittil sit på gjerdet og nektar å klatre ned, er den so kalla sterke kystkommunen foreløpig heilt i det blå. Akkurat no er det ei eller anna variant med Førde som verkar mest sannsynleg. Det får mange til å sjå raudt og klikke i vinkel. All fornuft forsvinn. Kva er det eigentleg dei er redde for? Ei kommune er jo ikkje noko anna enn meir eller mindre tilfeldige strekar på eit kart, og ein organisasjon som skal gje innbyggarane best mogleg tjenestar. Det vil framleis vere full anledning til å gå med skipperlue og dyrke førdeparanoiaen sjølv om vi plutseleg skulle vere i same kommune. Pust roleg og tel til ti.

Fakta er, slik eg ser det, at Flora har hamna i det som på travspråket heiter dødens posisjon. Utvendig for lederhesten med høg luftmotstand og lange yttersvingar. Hester i dødens vinn sjeldan løpet. I ei storkommune med Førde som naturleg senter kjem Flora til å tape. Det er ikkje nokon tvil om det. Vil det bli noko betre med ei eventuell kystkommune? Eg har ikkje større tru på det. Det er ikkje så mykje draghjelp å få frå dei aktuelle samarbeidspartnarane. Konkurransen mot eit større Førde vil framleis vere der. Eg trur at vi vil tape mindre om vi knyter oss til ei storkommune med Førde, der det vil komme folk frå Flora inn i styre og stell. Noko omsyn blir dei naudt til å ta til oss.

Men vi kan stå åleine seier nokon. Vi treng ikkje slå oss saman med nokon. Jau då. Eg ser for meg Florø som ei siste enklave, omslutta av storsamfunnet, litt som landsbyen til Asterix. Dei som nektar å bøye nakken for det mektige romerske imperiet. Espen Lothe er vår Miraculix, som bryggar styrkedropar som gjer oss uovervinnelege. Jacob Nødseth kan vere vår Majestetix, bore rundt på eit stort skjold av undersåttane på samlingslista si. Martin Malkenes er Idefix, den treelskande økologiske hunden. Edvin Helgheim er Asterix, Bjarte Sindre er Obelix. Sjølv kan eg vere Trubadurix, han fyren som dei bind fast til eit tre kvar gong det skal vere fest, slik at han ikkje øydelegg den gode stemninga. Jau, det er ei vakker og romantisk tanke. Tape gjer vi uansett, men vi tapar i alle fall som oss sjølv. Ikkje ulikt dinosaurane.

Kommunesamanslåing er ikkje min kopp med te, men vi slepp nok ikkje unna. Skål.

Hummer og kanari

Syriatesten

Syrian boys, whose family fled their home in Idlib, walk to their tent, at a camp for displaced Syrians, in the village of Atmeh, Syria, Monday, Dec. 10, 2012
Syrian boys, whose family fled their home in Idlib, walk to their tent, at a camp for displaced Syrians, in the village of Atmeh, Syria, Monday, Dec. 10, 2012

Det har vore ei hektisk veke. Partia våre har samla seg for å bli einige om kva vi skal gjere med appellen frå FNs høgkommissær for flyktningar om å ta i mot fleire hjelpetrengande frå Syria. Det vart sjølvsagt eit sirkus. Framstegspartiet forlét forhandlingane før dei var komne skikkeleg i gang. Dei vil nemleg ikkje ta i mot ein einaste ein. SV heldt ut ei stund til, før dei også kasta korta. Dei vil ha inn mange, og det fort, men skjønte vel at dei ikkje kom til å få særleg gjennomslag.

Dei andre partia heldt ut. Jonas Gahr Støre kom rett frå Arbeidarpartiet sitt landsmøte med eit vedtak i ryggen om 10.000 syrarar over to år. Det skulle ein tru var grei skuring, all den tid det såg ut til å vere fleirtal på Stortinget for å ta imot nettopp det talet. Likevel klarte tåkefyrsten frå verste vestkant å forhandle talet ned til 8000 over tre år. Lat oss håpe det ordnar seg med politikken for Støre framover, nokon karriere som bilseljar har han nok ikkje å falle tilbake på.

Sjølvsagt er det Per Sandberg og Framstegspartiet som lagar mest moro for pengane. Før helga gjekk dei frå dissens i regjeringa, til kabinettspørsmål, og over til eit krav om folkeavstemming for å avgjere syriaflyktninganes skjebne. Dette gjorde dei i ein slik fart, at om dei held dette tempoet framover, har vi vore gjennom både riksrett og nyval innan helga er omme, og litt ute i neste veke er truleg statskuppet gjennomført, monarkiet avskaffa og Carl I. Hagen innsett som president. Her blir det liv (rai rai). Men eigentleg var det jo berre Sandberg som snakka før andre hadde tenkt for han. Som vanleg.

Sandberg raste også mot eit «vaffelmøte» mellom Høgres Trond Helleland og den mislykka bilseljaren Jonas Gahr Støre. Her skal dei ha snikra saman Syria-avtalen medan dei åt vaflar og såg Noreg og Sverige spele fotball. – Å invitere folk på vaflar, og så lage vaflar på pulver, det er dårleg handverk. Når ein skal lage vaffelrøre, så må ein gjere det frå botnen av. Og når du nyttar pulver for å lage vaflar, så er det fordi du har hastverk. Hastverk kombinert med dårleg handverk gir dårleg resultat, seier Per Sandberg til VG. Han gløymde å nemne at det er vanskeleg å lage vaflar utan å knuse nokre egg. Harmen over dei dårlege vaflane var stor, og vaflar er då også det einaste fagområdet der eg finn det verdt å høyre på Sandbergs refleksjonar. Er det noko han kan, er det vaflar. Vaflar og akevitt. Der er han god.

Frp har vore sure og sinte, slamra med dører og styra på, men særleg konstruktive har dei ikkje vore. Vi har fått det diffuse «hjelpe dei der dei er»-mantraet, men dei har ikkje følgt det opp med konkrete tal. Hadde dei banke friske milliardar i bordet hadde det vore lettare å ta dei på alvor. Slik dei har heldt på blir det berre til at dei forsterkar inntrykket av at dei som vil hjelpe dei der dei er, helst ikkje vil hjelpe nokon, nokon plass. Dei har ikkje passert syriatesten. Men sutringa går kanskje heim hos grunnfjellet.

Det er ikkje berre politikarane som har hatt ei travel veke. På internett har Norges tapre tekstkrigarar verkeleg fått opp dampen. Landets siste skanse mot den muslimske invasjonen meiner det no er på tide å ta til våpen. At landssvikarane i Arbeidarpartiet må stillast for retten. Dei ville ikkje ha kjøpt ein bruktbil av Støre, men meiner at han burde ha vore skoten. Massemordaren frå Utøya og regjeringskvartalet var ein varslar, synd han ikkje fekk tatt Brundtland i staden for alle ungdommane. Men heldigvis var visst halvparten av ungdommane muslimar. Både på Facebook og Twitter finst det folk som samlar desse kommentarane, til glede for PST og alle oss andre som likar å bli skremde skikkeleg før vi skal legge oss om kvelden. Eg les til auget blir stort og vått, og det er to ting som slår meg.

Det eine er at fleirtalet av dei tapre tekstkrigarane har ein temmeleg slapp omgang med det norske språket. Det andre er at det er påfallande få av dei som skriv på nynorsk. Kan nynorsken vere ei vaksine mot ekstremisme? Eller er det berre slik at nynorskbrukarar flest er for opptatt med å skrive kronikkar mot kommunesamanslåing til å bry seg med innvandring?

Det forklarer uansett kvifor bystyret vårt denne veka fekk lov til å seie «ja» til syriske flyktningar, tilsynelatande utan at nokon vart truga på livet. Det kan vi kanskje vere litt stolte av? Vi har passert syriatesten. Velkomne skal dei vere.

Hummer og kanari

Søndagsope

rema 1000 photo
Photo by aslakr

Hugsar de korleis det var i gamle dagar? Den gong då alt faktisk var stengt på søndagane? Det var eit helvete. Eg skjønar ikkje korleis vi kom oss gjennom det. Det hjelpte ikkje at butikkane stengde så tidleg på laurdagane at fleire av dei ikkje ein gong hadde fått tid å opne. Om ein var så uheldig å sove litt lenge på laurdagen kunne det fort hende ein måtte klare seg utan både mat og cola den helga.

Då var det berre å hive to skeier med pulverkaffi rett i gapet for å døyve den verste koffeinabstinensen, og gå å legge seg igjen. Heldigvis var far min redd for atomkrig, og hadde eit lager av hermetikk i kjellaren vi kunne tære på, men Spaghetti ala Capri på boks på laurdagskvelden gjer noko med ein. Eg skjønar ikkje at vi fann oss i det. Vi burde teke til gatene. Kravd ein revolusjon. Kanskje hadde vi gjort det også, men videobølgja kom i staden, vi leigde oss ein moviebox og såg Dirty Harry ordne opp med skurkane i San Francisco. Do You Feel Lucky, punk? Vi kjende oss i allfall heldige. Heilt i starten var sjølv videosjappa stengd på søndagen, men ganske kjapt skjøna videobutikkane at dei kunne selje oss snacks og sukkervatn til filmen også på søndagar. Livet vart straks mykje betre.

Willoch kom til makta, og sakte opna landet seg opp. Men det gjekk for sakte. Døgnopne bensinstsjonar til dømes, dei kom ikkje til Skien før eit godt stykke utpå åttitalet. Men ute på E18 fanst det ein. Ein gong køyrde eg mopeden min heile vegen frå Skotfoss og ut til dette døgnåpne himmelriket, berre for ei flaske cola og ei pose med chips. Potta var laus, og mopeden bråka som ein flokk med Hells Angels, susande i 45 kilometer i timen langs riksveg 357. Høyrselen min vart aldri den same igjen. Min konklusjon må bli denne: Folk vil gå, eller i det minste køyre moped, gjennom eld og vatn for å kjøpe det dei har lyst på der og då. Butikkar må være opne. Cola må være tilgjengeleg. Noko anna medfører fare for liv og helse.

Regjeringa har eit forslag ute til høyring, dei vil opne for søndagsopne butikkar. Her i byen er Karianne Torvanger veldig i mot, og vil at bystyret skal ta klart avstand frå slik styggedom. Ho viser til at NHO Handel er i mot, det same er sju av ti butikksjefar, og etter alt å døme store deler av folket. Paradokset er at store deler av folket, i tillegg til å vere i mot søndagsope, heilt sikkert vil at det skal være mogleg å få kjøpt seg eit brød og ein liter melk på ein søndag om det knip. Slik det jo er i dag. Problemet er at dagens regelverk er heilt hol i hovudet. Kvifor skal det vere lov å handle blomar på Rognaldsen på ein søndag, men ikkje på Rema på Amfi? Kvifor er det lov å kjøpe karbonader på Coopen ved rutebilstasjonen, men ikkje på den på Evja? Kvifor kan butikkane på Ål halde ope på søndagar, men ikkje dei i Bergen sentrum? Rett svar på det siste dømet er at Ål, i motsetnad til Bergen, er definert som ein turiststad. Forstå det den som kan. Regelverket er like holete som den sveitsarosten du ikkje får kjøpt før på måndag. Det trengs ein skikkeleg omgang med vaskekluten. Tida er faktisk overmoden for det.

Nesten ingen er for søndagsopne butikkar, seiest det. Det er sikkert rett. Men kanskje har dei stilt spørsmålet feil? Eg trur dei fått eit anna svar om dei hadde spurt folket om dei meiner det er rett at staten bestemmer kor tid i veka butikkane skal vere opne? For det er det som er det eigentlege spørsmålet. Regjeringa skal ikkje pålegge butikkane å halde ope. Det må butikkane vurdere sjølve. Er det ikkje lønsamt å halde ope, neivel, så er det berre å stenge. Viss nokon skal bestemme når og kor det kan vere ope på søndagane er det ei mykje betre løysing å overlate det til politikarane i dei einskilde kommunane. Å la kvadratmeteren avgjere om ein butikk skal få vere open eller ikkje er ei håplaus ordning. Brustadbua bør stengast for godt.

Ein kar eg jobba saman med på papirfabrikken sat i stummande mørke ei heil påske ein gong. Sikringen hadde gått på skjærtorsdag, og han fekk ikkje skrudd inn ein ny sikring før påska var over og butikkane opna igjen. Kjenner eg han rett, drukna han sorgene i vodka og bannskap. Stengde butikkar gjer folk til alkoholikarar og fjernar dei frå Gud. Lat oss ikkje vende tilbake til den mørke tida før automatsikringar og åpne bensinstasjonar. Lat oss gå saman inn i ljoset. Inn i framtida. Ikkje la Arbeidarpartiet skremme deg med sikringsskapet sitt.

Men ikkje pokker om eg tek den søndagsvakta sjølv. Er det nokon som kan jobbe?

Hummer og kanari

Kommunesamanslåing

518104349_66534339e2_o
Foto Paul Joseph. CC BY 2.0

Ta ein smak på ordet. «Kommunesammenslåing». La det rulle rundt tunga som om det var edle dråpar frå det skotske høglandet. Korleis smakar det? Ikkje spesielt godt kanskje? I alle fall ikkje fyrste gongen? Det har ein aroma av røyndomsfjernt byråkrati kanskje? Eit lite hint av konsulentselskap? Er det ein litt beisk smak av ideologi eg kjenner der? Å pfhøy, der var det ein ettersmak av eksos, storting, Oslo og Jan Tore Sanner. Det var då ikkje slik… vent litt… åja. Det var bokmålsvarianten av ordet, det der. Det er sikkert betre på nynorsk: Kommunesamanslåing. Nei, dette var ikkje all verda. Har du noko anna å by på?

Dei færreste likar whisky fyrste gongen. Ein må ta små steg. Starte med eit lite glass blended Famous Grouse med is, men så jobbar ein seg opp til dei single malte flaskene med hår på brystet og tang i skjegget. Eg skriv dette medan eg har ein ørliten Ardbeg i glaset. Eg måtte koble ut røykvarslaren før eg åpna flaska slik at ho ikkje skulle ule i veg og vekke heile familien.

Omtrent slik er det med kommunesamanslåing også. Fyrste gongen nokon seier noko om det, vil du ikkje høyre snakk om det. Men tanken modnar, og plutseleg er du på gli. Naustdal? For ein liten fillekommune. Dei burde no slå seg saman med ein av naboane. Bremanger? Kva er det for noko? Treng dei å vere eigen kommune? Og hadde det ikkje vore kjekt om Knutholmen lå i Flora kommune? Til slutt vil det ingen ende ta, og du er heilt klar for å slå saman både ni og ti kommunar. Nokon har til og med vore så harde på flaska at dei vil slå saman heile Sogn og Fjordane til ei einaste gigantkommune. Då er det på tide å ta kontakt med Blå Kors.

For berre nokre månader sida måtte du rekne med rundjuling om du gjekk på Bua og meinte det var ein god idé for Flora kommune å slå seg saman med det helsikes bystyrevedtaket inne i rundkøyringa. Men dei siste vekene har stemninga snudd. Førde har vore rause og forståelsesfulle for vår situasjon. Alle er kåte på Flora. Floras delegasjon har vore i møte både her og der, og late seg smigre. Intensjonsavtalar har vorte underteikna. Ting skjer. I desse dagar kan du gå på Bua, snakke varmt om storkommune med sjukehusstelarane i Førdebygda, og ikkje risikere anna enn å bli kasta på sjøen. Ting går framover. Det er endringsvilje i sildebyen. Kva skjer? Korleis skal dette ende? Tysdag er det folkemøte i Flora om kommunereforma, her vil dei høyre di meining. Der har ikkje eg tid til å møte opp, eg får seie mi meining her i staden. Er de klare?

Eg har lese intensjonsavtalane. Det er fine ord. Flora ser ut til å kome godt ut av det på papiret. Men det er noko eg synest er litt underkommunisert. Det verkar som ein tar det for gitt at det er ein enkel prosess å slå saman ein haug med kommunar. At det handlar om eit par pennestrøk og strekar på eit kart. Men det er jo ikkje så enkelt. Ein kommune er ikkje berre strekar på eit kart. Det er også ein stor arbeidsgjevar med sin eigen kultur, sine eigne rutinar og verdiar. Ein kompleks organisasjon med mange menneske som ein må få til å dra i same retning. Det er ikkje alltid like lett. Erfaringar frå næringslivet seier at opp mot tre firedelar av alle samanslåingar mislukkast i å nå måla dei sette seg i forkant av prosessen. Ting blir ikkje slik ein trur.

Prosessen er ikkje god nok. IKT-system fungerer ikkje slik dei skal. Budsjetta er for små. Tida er for knapp. Ein får ikkje forankra prosessen hjå dei tilsette, dei involverast ikkje nok, og dermed samarbeider dei ikkje slik dei var tenkt. Folk likar ikkje endringar. Sjukefråveret stig. Kostnadene likeså. Kanskje tek det ti år før ting fell på plass igjen. Er det verdt det? Er det naudsynt? Intensjonsavtalane seier at den nye kommunen skal opprettast frå og med 2020. Det same året som eldrebølgja slår inn for fullt. Klarar vi å få ein heilt ny kommune opp og gå samtidig som vi må rigge om eldreomsorga for fleire gamle? Utan at det går ut over tilbodet til innbyggarane? Kanskje, men eg er skeptisk.

Kommunesamanslåing. Jau, det let betre på nynorsk, men er det godt? Hald nasetippen rett over ordet og kjenn korleis det luktar. Luktar det saltvatn og sjø? Eller luktar det gylle og statlege arbeidsplassar? Smak på ordet. Ta det i munnen. Smatt og sug luft inn gjennom munnen og pust ut gjennom nesa. Smakar det slik du forventa ut i frå kva det lukta? Få ordet raskt rundt i munnen ved hjelp av tunga. To sekundar bør vere nok.

Og så spyttar du det ut att.

Hummer og kanari

Mørkt på kino

Foto: Andreas S (CC BY-".0) - At the abandoned cinema)
Foto: Andreas S (CC BY-“.0) – At the abandoned cinema)

For nokre veker sida var eg, i eigenskap av å vere nestleiar i vår lokale filmklubb, på årsmøte i Noregs Filmklubbforbund. For å vere nøyaktig var det snakk om både årsmøte OG seminar. Vi såg tung og trist film frå Ukraina der dialogar gjekk føre seg på teiknspråk. Utan undertekstar. Vi fekk eit føredrag om tysk ekspresjonisme. Vi fekk ein kviss der svara var slikt som Agnes Varda.

Har du høyrd om Agnes Varda før? Ikkje eg heller. Eg må tilstå at Florøs delegasjon fall totalt gjennom. Sjølv klarte eg berre å svare på eit einaste spørsmål, nemleg namnet på kona til Peter Jackson. Eg burde sjølvsagt også ha hugsa at det var Rupert Grint som spelte rolla som Harry Potters sidekick, Ronny Wiltersen. Men eg tilgjer meg sjølv for å ikkje «kome på» at nemnte Varda var gift med Jaques Demy, kjend som regissør av filmen «Paraplyene i Cherbourg». Lat meg legge til at spørsmåla om Jacksons kone, og Rupert Grint var dei einaste i ein relativt omfattande kviss som eg ville plassert i kategorien «populærkultur». Oss som aldri har sett ein einaste film av Pasolini burde eigentleg blitt avviste i døra. Filmklubbforbundets nye motto av året er Film for alle, men filmkvissene deira er framleis meint for nerdar, filmstudenter og intellektuelle.

Ikkje at det er noko gale i det. Tvert i mot. Eg elskar desse folka. Deira utrøyttelege kamp for filmformidling, mot historieløyse. I ei tid der korttidsminnet blir kortare og kortare. Ein film er gamal og gløymd fjorten dagar etter premieren, og ikkje så lenge etter kjem det kanskje ein remake. Vi treng desse håplaust utrendy hipsterbrille-Jesusane. Eldsjelane. Dei som brenn for god film, kva no det er for noko. Kven skal ta seg av å formidle filmarven om ikkje dei gjer det?

Det er mørkt på kino, bruka vi å seie då vi var små. Og så trekte vi lua til kompisen ned over trynet hans slik at han ikkje såg nokon ting. No trugar mørke skyer i horisonten. Om ikkje staten kjem med lovnad om pengar til drift, i filmmeldinga som skal presenterast før ferien, kan Filmklubbforbundet bli tvinga til å legge ned. Det kjem til å få konsekvensar for alle landets filmklubbar. 12.000 medlemmer rundt om i landet held difor pusten i desse dagar. Siste skanse i kampen mot einsretting av filmtilbod og full Hollywoodifisering står for fall. Nokon må tenke på filmformidling også, alt kan ikkje vere popcorn.

Sjølv ser eg gjerne dei store Hollywood-lokomotiva om det passar seg slik. Eg held nok ein knapp på John Carpenters gullrekke frå åttitalet, heller enn ein gamal nybølgefilm frå Claude Chabrol. Aller helst ser eg ein skitten og mørk B-film. Meir enn noko anna er eg oppteken av at film kan vere så mykje rart. Om ein ser etter langs bakken rundt dei enorme furufilmane som alle ser, kan ein finne ein underskog av vakker, vidunderleg, sjuk, spesiell og ikkje minst deilig merkelege filmar. Dei finaste filmopplevingane har eg hatt når eg har dumpa innom ein film som eg ikkje visst noko om på førehand. Noko annleis. Noko ukjent. Noko eg ikkje har sett gjort akkurat på den måten før. Noko som dreg tankane ut av sine vande mønster, og får meg til å sjå ting med nye auge. Eg trur dette er noko eg har felles med dei fleste andre som engasjerer seg i filmklubbar rundt om i landet. Det, og eit ønske om å formidle desse sjeldne augeblikka vidare til andre når vi kjem over dei. For i den fragmenterte røyndomen vi lever i, der det er algoritmane til Netflix som styrer kva vi skal sjå på, og gjer at vi ender opp med å sjå same typen film heile tida, blir disse augneblinkane vanskelegare å finne på eiga hand. Vi treng vegvisarar i den mangfaldige filmjungelen. Vi treng ein ven med god smak og overblikk. Filmklubbane vil gjerne vere den venen!

Ikkje lenge etter at eg kom heim igjen frå årsmøtet oppdaga eg at ein av filmane til denne hersens Agnes Varda var tilgjengeleg på ei av dei tenestane for klikkefilm som eg abonnerer på til dagleg. «Sans toit li noi» var namnet, Vagabond på engelsk, og eg sette meg til for å sjå filmen. Den handla om ei ung kvinne utan nokon plass å bu, som vandra rundt på den franske landsbygda om vinteren, berre for å ende opp daud i ei grøft ein kald morgon. Ein av desse filmane som av og til opplevest gudsjammerleg kjedeleg medan du sit og ser på, men som blir sittande fast i hovudet ditt i lang tid etterpå. Eg vil kanskje ikkje tilrå den til alle, men eg er glad eg så filmen.

Det er ein skitten jobb, men nokon må hugse på Agnes Varda også i framtida. Ellers blir det verkeleg mørkt på kino.

%d bloggers like this: