web analytics

Tag Archives: porno

Bok og Film

Porno og nevekamp

dawgfight

Seems like the land of opportunity for me is just a curse, sang John Hiatt tilbake i 1988. Sida har det berre blitt verre. Skilnaden mellom dei fattige og dei rike har vorte større og større. Middelklassa skrumpar inn, og for dei fattige som vil opp og fram i verda blir mogleheitane færre og færre. Dei siste vekene har det kommet eit par dokumentarfilmar på Netflix som skildrar dette på eit ganske interessant vis. Dawg Fight var først ut. Der får vi møte ein karismatisk kar ved namn Dafhir “Dada 5000” Harris. Han har slått seg opp som ein slags bakgårdboksingens Don King. I hagen til bestemora si arrangerar han boksekampar mellom unge menn som ikkje har all verdas mykje å se frem til i livet. Dada 5000 er arrangør, promotør, og dømmer kampane. Kampane blir filma og lagt ut på YouTube, og håpet for dei unge mennene er at nokon skal sjå dei, oppdage dei, og gje dei ei karriere i kampsporten Mixed Martial Arts. Dada 5000 sjøl har ei liknande karriere, der han fekk jobb som livvakt hos ein av stjernene frå MMA-sirkuset, etter at nokon fekk sjå ei YouTube-video der han banka livsskiten ut av ein eller annen stakkar.

fightDawg Fight er ei særs underholdande film, ikkje minst takket vere at regissøren har latt tre middelaldrende lokale damer frå nabolaget til Dada 5000 vere ekspertkommentatorer. Dei spår kven som kjem til å vinne kampane, og treffer bra. Er det for tamt, eller nokon ser ut som dei har mest lyst til å gje seg, er dei på beina og hissar til kamp. Disse damene vil sjå blod!

Samtidig er det ein film som er vond å sjå på. Kampane i bakgården til bestemor Harris går utan verneutstyr, utan plagsomme reglar, valden er ekte, og det er ikkje godt å sjå på. Dette gjer dei altså for ein liten neve dollar, og eit ofte fåfengt håp om einvegsbillett ut av ghettoen. Ein av dei klarar det. Alle er ikkje like heldige.

hotgirlswanted

Medan gutta freistar å slå seg til eit betre tilvære, har jentene andre metoder. I filmen Hot Girls Wanted får vi vere med eit lite knippe unge jenter på deira reise gjennom den sydende pølen av nedverdigelse, spy, sperm og selvbedrag som er amatørporno. Fire unge jenter kastar seg avgårde til Miami for å spille inn billege pornofilmar mot penger, ikkje av di dei treng penger til dop, eller på noko anna vis verkar å ha store mentale problemer. Dei lar seg lokke av spenning, lettjente penger, og ein diffus draum om å bli pornostjerne. Røynda visar seg å vere noko annleis. Dei som produserar den so kalla amatørpornoen brukar nye jenter i to-tre filmar. Etter det er dei ikkje ferskt kjøtt lenger, og må ta stadig meir nedverdigande oppdrag om dei vil fortsette i bransjen.

Både Dawg Fight og Hot Girls Wanted er spekulative filmar, der dei veltar seg i vald og sex. Eg likte begge to, men skal eg velge ein må det bli Dawg Fight. Vi veit at pornobransjen er nasty. Hot Girls Wanted gjer oss ikkje ny innsikt utover det. Eg skulle gjerne vært tettare på jentene, for å skjøne meir av kor dei kjem i frå. Dawg Fight er mindre forutsigbar, i det at den visar ei verd eg ikkje visste så mykje om frå før. Den tek oss også nærmare menneskene enn det Hot Girls Wanted gjer. Eg har meir forståelse for korleis Tree og dei andre brusehovudene kan gå inn i ein ring og denge kvarandre vitlause, enn eg har for jentenes eventyr i pornoindustrien. Men om du vil dyrke misantropien og menneskeforakten som ligg latent inne i deg ein plass skal du sjølvsagt sjå begge.

Hummer og kanari

Porno og panikk

NSFW balloon artCreative Commons License Todd Huffman via Compfight

Det er fare på ferde. Borna våre er i risikosona. Dei er berre ein YouTube-video unna å bli traumatisert for livet. Det er panikk i Førdes gater. Eg las det i Firda denne veka. Meir om dette snart, men fyrst dette.

Det verkar å vere noko i nærleiken av ein naturlov. Alle teknologiske nyvinningar møtast med skepsis, advarslar, og moralsk panikk. Dei advara mot telefonen når den kom, og når fjernsynet dukka opp gjekk det heilt over styr. For nokon. Særleg var Kristeleg Folkeparti, og Senterpartiet innbitte motstandarar. – Kunne eg stogga fjernsynet ville eg gjera det, sa Krfs Nils Lavik, men heldigvis kunne han ikkje det. NRK starta med prøvesendingar i 1954, femten år etter BBC, og i 1960 gjekk dei på lufta på ordentleg med daglege sendingar. Ti år seinare var dei i gong igjen. Denne gongen sto kampen om fargefjernsynet, og igjen var det sentrumspartia som var mest i mot. Dei fekk støtte av Dagbladet på leiarplass. Vi trengte det ikkje, det var sløsing med ressursar, dessuten var det umoralsk. Einar Førde summerte opp kritikken slik: – Me får finne oss i at synda hev kome til jorda, men vi vil ikkje ha ho i fargar. Men Noreg fekk fjernsyn i fargar, som det siste landet i Vest-Europa, i 1972.

Sidan då har vi funnet olje, blitt steinrike, og er blant verdas fremste til å taka i bruk ny teknologi, men skepsisen og panikken er der enno. Dataspill. smarttelefonar, Facebook, og all verdas apper som ungdommen kan bruke til å mobbe andre, og/eller ta bilete av kjønnsorgana sine med. Alt er potensielt farleg, sjølv det å spela WordFeud på telefonen utgjer visst ein risiko for å bli kontakta av slibrige menn. Men farlegast av alt er det store og skumle internettet. Kor lenge skal vi fortsette å vere redde for nettet?

Det siste utslaget av moralpanikk kunne vi altså lese i Firda tidlegare denne veka. Dagleg leiar for senter mot incest og seksuelle overgrep (SMISO) her i fylket, Chatrine Elholm, gjekk ut og advarte på det sterkaste om at born som brukar internett blir bombardert med porno. – Eg er skremt over kva 11–12 – åringar kjem innom på nettet. sa ho. Dei kan spele barnespel når det dukkar opp pornobilde på skjermen, eller folk tek kontakt med dei og vil snakke. Også på nettstader som YouTube er vegen kort til hardpornosider som RedTube. I følge Elholm poppar det opp hardporno på skjermen, og det utan at ungane gjer noko som helst for å leita han opp.

Med all respekt for den viktige jobben SMISO gjer, dette er vrøvl frå ende til annan. Eg delte Firdas artikkel på Twitter og Facebook, og hånlatteren lot seg høyre frå alle kantar av landet. Sjølvsagt er vegen alltid kort til RedTube, om du veit kor du skal, og eg har ingen illusjonar om at 11-12-åringar ikkje oppsøkar porno på internett når dei har sjansen. Det er all grunn til å snakke om det, men det er ikkje nokon grunn til å ta heilt av. Internett fungerar ikkje slik at man blir automatisk omdirigert frå YouTube til RedTube midt i ein Hello Kitty-teiknefilm. Jaudå, ein finner all den pornoen ein kan tenke seg på internett, og ein heil del man ikkje kan tenke seg også, men ein må oppsøke den. Den går ikkje til angrep på deg heilt av seg sjølv.

Jaudå, ein kan risikere at porno plutseleg poppar opp på skjermen. men ikkje utan at man ein gong har vore innom ein luguber nettside som har infisert datamaskina med malware, virus og all slags skit. Om ein berre brukar datamaskina til Minecraft, nettbank og nyhende, blir ein ikkje plutseleg og ufrivilleg overfalt av nakne kropper i rare positurer. Om ein held seg unna Dagbladet og Nettavisen då. I staden for å snakke til ungdomsskuleelevane om porno burde kanskje heller SMISO snakke med foreldra deira om datatryggleik, anti-virusprogram, og korleis ein installerar ein brannmur?

Ein må nesten tru at Elhom og SMISO er i beste meining når dei går ut i media på denne måten. At dei trur det er slik. At det ikkje berre er eit utspel for å synleggjere seg i kampen om dei kommunale kronene dei treng for å utløse statleg støtte til drifta. Men alt dei gjer er å skyte seg sjølv i foten. Dei som er godt kjent med nettet berre ler, ristar på hovudet, og lurer på om SMISO er like unyanserte og kunnskapsløyse på andre område. Dei som ikkje nyttar seg av nettet i like stor grad, og kanskje er litt usikre, blir redde. Og lagar hindringar for kva borna deira kan bruke internettet til. Det er dumt, for nettet er her for å bli. Ungane treng veiledning i korleis dei skal bruke det. Ikkje hindringar. Slikt som dette kan vere med og skape digitale klasseskille.

Ein liten smekk på lanken til SMISO der altså, og eg trur vi må gje ein liten smekk på lanken til avisa Firda også, som slapp saken gjennom utan eit einaste kritisk spørsmål. Eg likar å tru at dette aldri hadde skjedd her i Firdaposten. I denne avisa har vi kompetanse på porno!

Hummer og kanari

TV2.no akkurat nå

TV2.no gjør en sak på hvordan utenlandske medier, de fælingene, alltid gjør et poeng av Aylars fortid i pornobransjen. Hun blir ikke kvitt pornostempelet stakkar. Heldigvis holder ikke norske medier på slik. Nosirree!

Hvis Jan Garbarek var en revolvermann...

Miss April 1957

… We explained that we meant to take her away only long enough to shoot a Playmate photograph, something that could be done on her lunch hour. After a brief exchange of coy dialogue which we won’t bore you with here, she consented.


Men derfra til å faktisk ta på seg disse gullbuksene?!? Miss April 1957, Gloria Windsor, hadde åpenbart ingen kritisk sans.

Hvis Jan Garbarek var en revolvermann...

Miss April 1967

Må bare beklage til alle feministvennene mine for at denne bloggen nå plutselig tippet over i pornografien. Men dette er da ganske uskyldig, er det ikke? Damen på bildet er Gwen Wong, hun var Miss April i Playboy i det herrens år 1967. Bare fire måneder før jeg kom til verden altså, men det er neppe noen sammenheng der altså.

Hvorfor dette bildet? Tja, jeg har av og til snublet over noen slike “vintage porn”-bilder, og tenkt at jeg skulle rappe et slikt til bloggen en gang. Det kan jo være kjekt for Hjorthebloggens yngre lesere å se hvordan puppemodellene så ut før de fikk silikon og Notodden-hår alle sammen. At det ble akkurat dette bildet tror jeg har mest med de tidsriktige og spitzy klærne hun har på seg. Særlig strømpene ser jo veldig gode og varme ut!

Ellers så vet jeg ikke så mye mer om den vakre Miss April, hun er født i Manilla, og hennes bakgrunn er en potent miks av Kina, Skottland, Australia. Spania, Irland og Filipinene. I hvert fall hvis vi skal tro Playboy, men så vidt jeg kan se gjøres det ikke nærmere rede for slektstreet hennes enn som så. Videre så er hun en ekspert på kjøkkenet, hun er ikke sein om å slenge sammen en boeuf Bourguignonne. Hun blir forvirret av moderne kunst, men er en jazznik og digger Morgana King og Ella Fitzgerald.

Og mer trenger du strengt tatt ikke vite om Miss April 1967, men jeg skulle gjerne visst hvor jeg fikk tak i de strømpene!

Page 1 of 3123
%d bloggers like this: