web analytics

Tag Archives: samfunn

Hummer og kanari

Kommunesamanslåing

518104349_66534339e2_o
Foto Paul Joseph. CC BY 2.0

Ta ein smak på ordet. «Kommunesammenslåing». La det rulle rundt tunga som om det var edle dråpar frå det skotske høglandet. Korleis smakar det? Ikkje spesielt godt kanskje? I alle fall ikkje fyrste gongen? Det har ein aroma av røyndomsfjernt byråkrati kanskje? Eit lite hint av konsulentselskap? Er det ein litt beisk smak av ideologi eg kjenner der? Å pfhøy, der var det ein ettersmak av eksos, storting, Oslo og Jan Tore Sanner. Det var då ikkje slik… vent litt… åja. Det var bokmålsvarianten av ordet, det der. Det er sikkert betre på nynorsk: Kommunesamanslåing. Nei, dette var ikkje all verda. Har du noko anna å by på?

Dei færreste likar whisky fyrste gongen. Ein må ta små steg. Starte med eit lite glass blended Famous Grouse med is, men så jobbar ein seg opp til dei single malte flaskene med hår på brystet og tang i skjegget. Eg skriv dette medan eg har ein ørliten Ardbeg i glaset. Eg måtte koble ut røykvarslaren før eg åpna flaska slik at ho ikkje skulle ule i veg og vekke heile familien.

Omtrent slik er det med kommunesamanslåing også. Fyrste gongen nokon seier noko om det, vil du ikkje høyre snakk om det. Men tanken modnar, og plutseleg er du på gli. Naustdal? For ein liten fillekommune. Dei burde no slå seg saman med ein av naboane. Bremanger? Kva er det for noko? Treng dei å vere eigen kommune? Og hadde det ikkje vore kjekt om Knutholmen lå i Flora kommune? Til slutt vil det ingen ende ta, og du er heilt klar for å slå saman både ni og ti kommunar. Nokon har til og med vore så harde på flaska at dei vil slå saman heile Sogn og Fjordane til ei einaste gigantkommune. Då er det på tide å ta kontakt med Blå Kors.

For berre nokre månader sida måtte du rekne med rundjuling om du gjekk på Bua og meinte det var ein god idé for Flora kommune å slå seg saman med det helsikes bystyrevedtaket inne i rundkøyringa. Men dei siste vekene har stemninga snudd. Førde har vore rause og forståelsesfulle for vår situasjon. Alle er kåte på Flora. Floras delegasjon har vore i møte både her og der, og late seg smigre. Intensjonsavtalar har vorte underteikna. Ting skjer. I desse dagar kan du gå på Bua, snakke varmt om storkommune med sjukehusstelarane i Førdebygda, og ikkje risikere anna enn å bli kasta på sjøen. Ting går framover. Det er endringsvilje i sildebyen. Kva skjer? Korleis skal dette ende? Tysdag er det folkemøte i Flora om kommunereforma, her vil dei høyre di meining. Der har ikkje eg tid til å møte opp, eg får seie mi meining her i staden. Er de klare?

Eg har lese intensjonsavtalane. Det er fine ord. Flora ser ut til å kome godt ut av det på papiret. Men det er noko eg synest er litt underkommunisert. Det verkar som ein tar det for gitt at det er ein enkel prosess å slå saman ein haug med kommunar. At det handlar om eit par pennestrøk og strekar på eit kart. Men det er jo ikkje så enkelt. Ein kommune er ikkje berre strekar på eit kart. Det er også ein stor arbeidsgjevar med sin eigen kultur, sine eigne rutinar og verdiar. Ein kompleks organisasjon med mange menneske som ein må få til å dra i same retning. Det er ikkje alltid like lett. Erfaringar frå næringslivet seier at opp mot tre firedelar av alle samanslåingar mislukkast i å nå måla dei sette seg i forkant av prosessen. Ting blir ikkje slik ein trur.

Prosessen er ikkje god nok. IKT-system fungerer ikkje slik dei skal. Budsjetta er for små. Tida er for knapp. Ein får ikkje forankra prosessen hjå dei tilsette, dei involverast ikkje nok, og dermed samarbeider dei ikkje slik dei var tenkt. Folk likar ikkje endringar. Sjukefråveret stig. Kostnadene likeså. Kanskje tek det ti år før ting fell på plass igjen. Er det verdt det? Er det naudsynt? Intensjonsavtalane seier at den nye kommunen skal opprettast frå og med 2020. Det same året som eldrebølgja slår inn for fullt. Klarar vi å få ein heilt ny kommune opp og gå samtidig som vi må rigge om eldreomsorga for fleire gamle? Utan at det går ut over tilbodet til innbyggarane? Kanskje, men eg er skeptisk.

Kommunesamanslåing. Jau, det let betre på nynorsk, men er det godt? Hald nasetippen rett over ordet og kjenn korleis det luktar. Luktar det saltvatn og sjø? Eller luktar det gylle og statlege arbeidsplassar? Smak på ordet. Ta det i munnen. Smatt og sug luft inn gjennom munnen og pust ut gjennom nesa. Smakar det slik du forventa ut i frå kva det lukta? Få ordet raskt rundt i munnen ved hjelp av tunga. To sekundar bør vere nok.

Og så spyttar du det ut att.

Hummer og kanari

Guten som ikkje ville rope ulv

werewolf photo
Photo by mooglet

Det var ein gong ein gut som fekk eit viktig oppdrag. Dra til Oslo, sa dei, der skal du vere vår mann på Stortinget. Kvar dag skal du gje deg ned på Løvebakken, saman med dei andre sauene. Gjere det dei seier du skal gjere. Mesteparten av tida kan du gjere som du vil der nede, men hugs! Du er vår mann. Sogn og Fjordanes gjetergut. Om du ser ulv, eller andre rovdyrkapitalistar på veg vestover for å rasere, sentralisere, byggje ned, eller snikfilialisere oss, då må du rope ut. Høgt. Det er alt vi ber om. Det og kanskje nokre kroner til ein Kystveg. Skjønar du? Og guten forsto. Han dro til Oslo. Kvar morgen dro han saman med dei andre sauane ut i hovudstadens gater, og inn på Stortinget. Kvar kveld gjekk han saman med dei same sauane ut i byen, og heim til sitt lille krypinn. Det var ikkje fritt for at han lengta heim av og til, men han holdt hovudet høgt. Kvar dag jobba han for Sogn og Fjordane.

Somme dager kunne det være fint der nede i hovudstaden, og tida gjekk fort. Andre dager kjeda han seg, og tida falt lang, av di han ikkje hadde anna å gjere enn å sjå på sauene som gjekk der og susa frå morgon til kveld. Det var nok av tid til å tenke, og ofte mens han satt der og stirra ut av vindauget kom han til å tenke på ei historie mora pleide å fortelle ham når han var mindre. Det var ein av Æsops fabler, om ein gjetargut som kjeda seg så mykje når han passa på sauene til landsbyen, at han ga seg til å rope “Ulv Ulv”, sjølv om det ikkje var noko ulv å sjå. Berre for å sjå landsbyfolka komme stormande med greip og børse, heilt ville i blikket. Dette gjorde han så mange gonger at til slutt var det ingen som gadd å høyre på ham lenger. Til slutt kom ulven, og før guten hadde fått henta hjelp hadde ulven spist opp alle sauene. Guten syntes det var mykje visdom i den fortellinga, og ein dag fortalde han den høgt i kantina på Stortinget. Dermed gjorde dei ham til rovdyrpolitisk talsmann.

Heime i Sogn og Fjordane var dei nøgd med at guten hadde skapa seg bra. Dei tok ham til side, og sa at han skulle få lov til å sitte i ein periode til, om han berre hugsa på hva dei sa til ham sist. Gjer kva du vil der nede i syndas pøl, men om du ser noko som trugar Sogn og Fjordane, då må du skrike ut. Jau, ikkje noko problem. Guten skulle no seie i frå om han såg noko skummelt sa han, og dermed bar det i veg til hovudstaden igjen. Men noko hadde festa seg i tankene til guten. Han tenkte på historia om ulven og gjeterguten igjen. Var det eigentleg nokon grunn til å vere så redd for den ulven? Som rovdyrpolitisk talsmann hadde han lært at Norge var forplikta av internasjonale avtaler, og at det dermed skulle kunne finnes ulv i Noreg. Det var ikkje det at han ønska seg ulv til Sogn og Fjordane, men var det eigentleg so farleg? Var det noko å skrike for? Gjaldt det ikkje heller å sjå moglegheitane? Ingen likte vel ein gut som ropte “Ulv Ulv” heile tida?

Guten dro tilbake til hovudstaden, men det var ikkje like god stemning denne gongen. Landet hadde fått nye sjefar. Folk var urolege. Nokon meinte dei hadde sett ein ulv i Naustdal, og på Stortinget var det ein del snakk i krokane. Dette her fylket, Sogn og Fjordane. Fantes det verkeleg? Budde det folk der? Kvifor blei det overført penger dit? Her måtte det være noko som kunne kuttast? Noko som kunne sentraliserast? Noko som kunne fileteres og filialiseres? Guten høyrde alt snakket, men han sa ikkje noko. Han ville ikkje vere den som skremte folk unødig. Det var berre preik. Ikkje noko å bry seg om. Det gjaldt å sjå moglegheitane. Gripe dei sjansane man fekk. Selge huset mens det fortsatt var nokon som var villege til å kjøpe. Kome seg til byen. Ikkje svartmale situasjonen. Ikkje rope på ulven. Det var sikkert berre ein jerv. Eller ein litt stor hund. Kanskje var det berre Bengt Solheim-Olsen som skulle sove i friluft?.

Men så, seint ein vinterkveld, nettopp som guten skulle til å reise heim på vinterferie kom ulven verkeleg. Han merka det fyrst på sauene i kommunal og forvaltningskomiteen, som med eit blei urolege og ga seg til å breke. Like etter kunne han skimte ein lang grå skygge som satte kursen mot trivselsfylket gjennom halvmørket. Nå var guten ordentleg redd, for ulven så stor og farleg ut, og han hadde berre ein attachekoffert å slåss med. Han ropte så høgt han kunne. “Ulven kjem! Ulven kjem”. Det er ein ulv her som vil øydelegge fylket vårt! Men det var ingen som kom for å hjelpe. Det var for seint. Han skulle ropt før. Alle i arbeidsfør alder hadde reist frå Sogn og Fjordane for lenge sida. Alt som var att var gamleheim og asylmottak.

Og når ulven var ferdig var det også borte.

Hummer og kanari

Femti nyansar av kommunegrått

sensual lips photo
Photo by linspiration01

Eg kokar av frustrasjon over speilbiletet mitt. Faen ta håret mitt – det vil berre ikkje oppføre seg, og faen ta B for at ho har PMS eller kva det no er, og ikkje vil snakke med nokon for tida. Trur ho verkeleg ho kan sleppe unna med trassen sin? Faen ta Jan Tore Sanner òg, forresten. Eg har anna å gjere. Skular å bygge. Budsjett å vedta. Likevel står eg her og freistar å få håret mitt til å underkaste seg børsten. Eg har ein avtale med F i lyskrysset om ein time. Eg må ikkje sove med vått hår. Eg må ikkje sove med vått hår. Eg freistar å få kontroll på håret nok ein gang medan eg gjentar dette mantraet. Eg himlar med augo og ser på denne bleike brunetta med blå auge, for store for fjeset, som stirar tilbake på meg. Så gjer eg opp. Eg har ikkje noko anna val enn å temme det ville håret mitt med ein hestehale og håpe at eg ser nokolunde presentabel ut.
«F tar imot deg no. Berre gå inn», seier resepsjonisten. Eg reiser meg litt skjelvande og freistar å undertrykke nervøsiteten. «Du treng ikkje å banke på – berre gå rett inn.» Ho smiler vennleg. Eg skyv opp døra, snublar i mine eigne bein på veg inn og går på trynet inn på kontoret. Faen òg – eg og mine to venstrebein! Eg står på alle fire i døropninga til Fs kontor. Eg er så flau over at eg kan vere så klønete. Eg må stålsette meg for å sjå opp. Himmel og hav – så ung han er. Han rekker fram ei hand med lange fingrar idet eg får reist meg opp. «Eg er F. ørde Kommune. Går det bra? Vil du sette deg?» Så ung – og så kjekk, veldig kjekk. Han er høg, kledd i ein flott grå dress, kvit skjorte og svart slips. Uregjerleg, koparfarga hår og eit oppmerksamt blikk som ser lurt på meg. Det tar litt tid før eg får stemma tilbake. «Eh … No er det slik at …» mumlar eg. Om denne karen er over tretti, kan du kalle meg ein krakk. Omtåka legg eg handa mi i hans, og vi helsar. Idet fingrane våre rører kvarandre, går det ei underleg skjelving gjennom kroppen min. Eg trekker raskt til meg handa, flau. Det må vere statisk elektrisitet. Eg blunkar fort, augeloka går i takt med pulsen min. «B vil ikkje snakke med oss, difor har eg bede om å få snakke med deg i staden. Eg håper det er i orden, Herr F.» «Eg skjønar», seier han. Eg synest eg ser skuggen av eit smil i andletet hans. «Du er kommen for å snakke om kommunesamanslåing.» Han spør ikkje, han konstaterer. Eg nikkar. «Kom, lat meg vise deg noko», seier han.

F viser meg vegen til eit rom, øvst oppe i rådhuset. Det første eg legg merke til er lukta. Skinn, tre og polish med ein aning sitruslukt. Vegger og tak i djup og mørk burgunder. Smakfull lyssetting gjer rommet ein intim atmosfære. På veggen tvers overfor døra heng eit kors, forma som ein X. Det er av mahogni, og har reimer i alle hjørna. Eit jerngitter heng ned frå taket, og frå gitteret heng alle moglege slags tau, kjetting, og blanke lekkjer. På eit stativ ved døra heng eit overveldande utval av paddles, piskar og rare fjørliknande instrument. I monterar på veggane heng noko som ser ut som ordførarkjeder. Men det dominerande elementet i rommet, er ei seng. Større enn ei king-size-seng, utskore i rokokko med fire stolpar og flat himmel. Under himmelen ser eg fleire skinande lekkjer og handjern. Merkeleg nok får alt treverket, dei mørke veggane og det stemningsfulle lyset rommet til å virke nærast mjukt og romantisk … Eg veit at det er alt anna enn det, men dette er F sin versjon av mjukt og romantisk. Eg snur meg, og han ser granskande på meg. Andletet røper ikkje noko. Eg går litt lenger inn i rommet, og han følgjer etter. Den fjørliknande saka gjer meg nyfiken. Eg tek nølande på den. Den er av semska skinn og har reimar med små plastperler i endane. – Det er ein nihala katt, seier F dempa og mjukt. Brukast blant anna til pryl.

«Gjer du dette med folk, eller er det dei som gjer det med deg?» spør eg hest. Det rykkjer i munnen hans. «Folk? Eg gjer dette med kommunar som vil at eg skal gjere det.» «Kvifor viser du meg dette», spør eg. Han svarar mildt. «Fordi eg har veldig lyst til å gjere dette med deg.» «Er du sadist?» «Eg er dominant.» Blikket hans brenn. Inntrengande og grått. «Det tyder at eg vil at du skal gje deg villeg hen, i alle høve, for å tilfredsstille meg.» Tilfredsstille han! Han vil at eg skal tilfredsstille han. Eg får hakeslepp. Tilfredsstille Førde Kommune! Eg! Og i det augeblikket ser eg at det er akkurat det eg vil. Eg vil at han skal vere faen så tilfreds med meg. Det er ei openberring. Eg vil at han skal omslutte meg. Fylle meg heilt opp. Eg gjer frå meg eit lite gisp.

«Du er veldig mottakeleg,» sukkar F. «Det må du lære å kontrollere, og det skal bli så morosamt å lære deg korleis.»

Hummer og kanari

Redd barnetillegget

poverty photo
Photo by ImNotQuiteJack

No er dei ute etter dei uføretrygda igjen. Dei blåblå. I statsbudsjettet vil dei endre barnetillegget deira. I dag er det slik at dei uføretrygda som har lite pengar får eit relativt sjenerøst barnetillegg. Om regjeringa får det slik dei vil blir dette endra. I staden for at dei som treng det mest får ein sum med pengar som faktisk monar litt, rundt 35.000 i året, skal alle som har uføretrygd og barn få eit flatt tillegg på 7000 kroner i året. Dette sparar dei 590 millionar på, og dette gjer dei for at det skal løne seg å jobbe. Om ein er uføretrygda er det jo berre å produsere nok barn, så kjem du til slutt opp i ei løn i nærleiken til dei som vaskar kontora til statsministeren. Da blir dei heller heime og skifter bleier. Om ein ikkje gjer noko med barnetillegget er det ei viss fare for at Erna snart må vaske kontoret sitt sjølv, og slik kan vi sjølvsagt ikkje ha det i verdas rikaste land.

Dei freistar å pynte brura. Det blir visst meir rettvist på denne måten. Barnetillegget er meint å kompensere for kostnadane ved å ha barn. Då er det ikkje rettvist at nokon får 35.000 kroner, og andre ikkje får noko. Det høyrest jo tilforlateleg ut, men om eg hugsar rett var barnetillegget meint som eit tiltak for å motverke fattigdom blant borna av dei uføretrygda. Det imponerer uansett ikkje vår smurferegjering. Ein får ikkje færre fattige barn ved å gje pengar til foreldra deira. Det beste ein kan gjere for å få folk ut av fattigdom er å få dei over i jobb, seier dei, og har på ein måte rett i det. Spørsmålet er kor mange av dei 21.660 foreldra dette gjeld som no kjem til å karre seg opp av sofaen og ut i arbeidslivet? Eg vil tru at 10 prosent er ei svært optimistisk gjetting. I så fall er det framleis snautt 19.500 foreldre, over 32.000 born, som vil få ei merkbart tøffare kvardag. Er det verdt det?

Eg har ikkje oppdaterte tal, men i 2006 kom det ein rapport frå Frischsenteret for samfunnsøkonomisk forsking. Elisabeth Fevang og Knut Røed stod bak den. Dei slo fast at av alle dei som gjekk på uføretrygd var det 7 prosent som hadde ein høgare utbetaling på trygd, enn dei hadde som yrkesaktiv. Sju av hundre menneske på uføretrygd hadde i 2006 så mange barn at dei fekk meir pengar inn, enn dei hadde når dei var i jobb. Sjølv klarar eg ikkje å hisse meg så veldig opp over dette, barnetillegget vil jo falle bort når barna veks opp, det er ein mellombels stønad. Men om ein absolutt ikkje vil finne seg i at det er slik, finst det andre måtar å gjere det. Ei øvre grense for kor mykje det er mogleg å få i barnetillegg ville løyse problemet på ein straks. Slappe journalistar, og slumsete omgang med forskingsresultat har etablert eit inntrykk av at uføretrygd går i arv. Det er riktig at born av uføretrygda har større sjanse for å ende opp som trygda sjølv. Sjølvsagt er det eit element av læring i korleis du veks opp. Men når 94 til 96 prosent av born av uføretrygda ikkje sjølv ender opp som uføretrygda, då burde vi heller spørje kvifor læringseffekten er så lav. Kvifor hamnar ikkje fleire av dei på Nav? Kan det ha noko med at vi har gode system, som utjamner skilnader og gjer trygda ein sjanse til eit verdig liv? Kan det hende at fjerning av barnetillegget vil endre dette, og sende fleire barn under fattigdomsgrensa? Vil det då stimulere dei til å jobbe hardare for å komme seg opp og fram i verda, eller vil det føre til at fleire av dei endar som uføretrygda? Eg veit ikkje svaret, men vi veit at fattigdom verkar nedbrytande og isolerande. Eg vil i alle fall ikkje sjå bort frå at resultatet blir fleire på trygd, ikkje færre.

Regjeringa har varsla at ein handlingsplan mot barnefattigdom vil vere klar til våren. Det naturlege ville vel ha vore å vente med å endre barnetillegget til den var klar, slik at eventuelle nye tiltak kan kome inn og skjerme dei barna som treng det mest. Eg håpar, og trur, at Kristeleg Folkeparti og Venstre vil setje foten ned i budsjettforhandlingane. Barnetillegget bør i alle fall fredast i si noverande form til regjeringa har ein klar plan for korleis ein kan møte utfordringane med barnefattigdommen i framtida.

Hummer og kanari

Til kamp

PRC---1971 James Vaughan via Compfight

Sogn og Fjordane slik vi kjenner det kjem snart til å vere ein saga blott. I den blåblå regjeringas framlegg til nytt inntektssystem for fylka i landet kjem fylket vårt ekstremt dårleg ut. 234 millionar må kuttast på berre fem år. Det kjem til å endre alt. Skulestruktur. Samferdsle. Næringsutvikling. Kultur. Vegutbygging. Her må det kuttast. Knutepunkt som Florø, Førde og Sogndal vil kanskje komme nokolunde greitt ut av det, men utkantane vil blø. Sjølv om Stortinget nok kjem til å gjere nokre justeringar, og regjeringa kanskje let seg overtale til å gje oss nokre kroner i ein utvida overgangsordning, er det ikkje nokon grunn til vere naiv i dette spørsmålet. Sogn og Fjordane kjem til å endrast, og det drastisk.

Det bur ikkje så mange folk her i fylket, og dei som bur her er stort sett ueinige i det meste, men eg vil tru du skal leite lenge etter nokon som meiner det er ein god ide å kutte inntektene våre med ein snau kvart milliard. Legg ein til at pengane skal sendast til hovudstaden kan ein nok risikere at nokon og ein kvar auser seg opp. Det einaste vi hatar meir enn Oslo her omkring er jo som kjent Førde. Og ause oss opp må vi nok. Våre lokale Høgre- og Frp-politikarar freistar å sitje heilt stille i båten, for ikkje å lage bølgjer, medan Frank Willy Djuvik ror for harde livet, men eigentleg er ikkje dei heller særleg nøgde med framlegget til nytt inntektssystem. Dei skjønar sjølvsagt kor dramatisk dette er, men dei veit at saka allereie er tapt. Dei kan ikkje gjere noko anna enn å halde maska og skulde på Navarsete.

Om ein skal vere realistisk må ein vel innrømme at landet var overmodent for eit nytt inntektssystem. Særleg har nok Oslo vore underfinansiert lenge. Eg ser heller ikkje bort ifrå at fylkeskommunen har hatt ein litt for romsleg økonomi, samanlikna med kor stramt det er i dei fleste kommunar. Ei omfordeling er nok naudsynt. Noko må gjerast. Men det er ein viss skilnad på å ta ei skei tran kvar dag, og å ta heile flaska på styrten. Dette framlegget er altfor mykje, altfor fort. Det kjem til å svi skikkeleg.

Sogn og Fjordane er annleisfylket. På godt og vondt. Mest godt kanskje, fylket kjem jo alltid godt ut på dei fleste parameter i SSB sine levekårsundersøkingar. Når dei kallar det for «trivselsfylket» er det eit slag-ord med eit visst hald i seg. Vi lever gode liv her ute i provinsen, men kanskje vil kutta i overføringane tvinge oss til å bli meir like resten av landet? Auka sentralisering vil tvinge seg fram. Både linjer og heile vidaregåande skuler vil forsvinne. Fleire ungdommar må på hybel. Bussar vil slutte å gå. Kystvegen kjem aldri til å bli realisert. Men Oslohatet vil auke, og det kan ta nokre år før Høgre og Frp får representantar frå dette fylket inn på Stortinget igjen.

Spørsmålet er om vi berre stillteiande skal godta at regjeringa legg ned Sogn og Fjordane, eller om vi skal gjere noko. Søke andre alternativ. Når alle andre gjer blaffen i oss, kan ikkje vi gje blaffen i dei? I Skottland kjempar dei for å lausrive seg frå Storbritannia og politikarane i London. Dei har vind i segla. Vi kan gjere det same. Vi kan lage ein eiga union av annleisstatar saman med Orknøyane, Shetland, Færøyane og altså Skottland. Espen Lothe må utvide bryggeriet sitt endå ein gong om han får ølet sitt inn på pubane i Glasgow. Florø kan få spela mot Celtic. Per Øyvind Helle kan få arrangere Melodi Grand Prix kvart einaste år. Vinmonopolet vil plutseleg få meir enn ei flaske whisky frå Islay å velje mellom, og tar vi ein tur til Bergen kan vi handle taxfree på vegen heim att. Eg ser berre fordelar ved eit slikt grep.

Det er kanskje ikkje eit heilt realistisk alternativ. Eg innser det, men vi må tenkje litt på kva vi skal gjere for noko. Bør vi ikkje i det minste dra i gang eit protesttog eller noko slikt? Dra til Oslo og protestere? Sette fyr på skjegget til Fritjov Urdal framfor Stortinget slik at dei skjønar at vi meiner alvor? Det er i så fall no det må reagerast. Når Stortinget har fatta sitt vedtak er det for seint å sutre.

Leiaren i Stortingets kommunalkomite tok turen til Florø tidlegare i veka for å få innspel frå fylket. Han hadde ikkje mykje trøyst å by på, i staden åtvara han oss mot stakkarsleggjering. Som ein draum frå Disneyland slo han fast at det fylket nå først og fremst treng er driv og positivitet. Om dei får viljen sin, var det ein ting han gløymde. Det vi treng er driv, positivitet, og ein skikkeleg svær flyttebil.

%d bloggers like this: