web analytics

Tag Archives: satire

Hummer og kanari

Og nå: Et ord fra våre sponsorer:

XXL

Hummer og kanari

Guten som ikkje ville rope ulv

werewolf photo
Photo by mooglet

Det var ein gong ein gut som fekk eit viktig oppdrag. Dra til Oslo, sa dei, der skal du vere vår mann på Stortinget. Kvar dag skal du gje deg ned på Løvebakken, saman med dei andre sauene. Gjere det dei seier du skal gjere. Mesteparten av tida kan du gjere som du vil der nede, men hugs! Du er vår mann. Sogn og Fjordanes gjetergut. Om du ser ulv, eller andre rovdyrkapitalistar på veg vestover for å rasere, sentralisere, byggje ned, eller snikfilialisere oss, då må du rope ut. Høgt. Det er alt vi ber om. Det og kanskje nokre kroner til ein Kystveg. Skjønar du? Og guten forsto. Han dro til Oslo. Kvar morgen dro han saman med dei andre sauane ut i hovudstadens gater, og inn på Stortinget. Kvar kveld gjekk han saman med dei same sauane ut i byen, og heim til sitt lille krypinn. Det var ikkje fritt for at han lengta heim av og til, men han holdt hovudet høgt. Kvar dag jobba han for Sogn og Fjordane.

Somme dager kunne det være fint der nede i hovudstaden, og tida gjekk fort. Andre dager kjeda han seg, og tida falt lang, av di han ikkje hadde anna å gjere enn å sjå på sauene som gjekk der og susa frå morgon til kveld. Det var nok av tid til å tenke, og ofte mens han satt der og stirra ut av vindauget kom han til å tenke på ei historie mora pleide å fortelle ham når han var mindre. Det var ein av Æsops fabler, om ein gjetargut som kjeda seg så mykje når han passa på sauene til landsbyen, at han ga seg til å rope “Ulv Ulv”, sjølv om det ikkje var noko ulv å sjå. Berre for å sjå landsbyfolka komme stormande med greip og børse, heilt ville i blikket. Dette gjorde han så mange gonger at til slutt var det ingen som gadd å høyre på ham lenger. Til slutt kom ulven, og før guten hadde fått henta hjelp hadde ulven spist opp alle sauene. Guten syntes det var mykje visdom i den fortellinga, og ein dag fortalde han den høgt i kantina på Stortinget. Dermed gjorde dei ham til rovdyrpolitisk talsmann.

Heime i Sogn og Fjordane var dei nøgd med at guten hadde skapa seg bra. Dei tok ham til side, og sa at han skulle få lov til å sitte i ein periode til, om han berre hugsa på hva dei sa til ham sist. Gjer kva du vil der nede i syndas pøl, men om du ser noko som trugar Sogn og Fjordane, då må du skrike ut. Jau, ikkje noko problem. Guten skulle no seie i frå om han såg noko skummelt sa han, og dermed bar det i veg til hovudstaden igjen. Men noko hadde festa seg i tankene til guten. Han tenkte på historia om ulven og gjeterguten igjen. Var det eigentleg nokon grunn til å vere så redd for den ulven? Som rovdyrpolitisk talsmann hadde han lært at Norge var forplikta av internasjonale avtaler, og at det dermed skulle kunne finnes ulv i Noreg. Det var ikkje det at han ønska seg ulv til Sogn og Fjordane, men var det eigentleg so farleg? Var det noko å skrike for? Gjaldt det ikkje heller å sjå moglegheitane? Ingen likte vel ein gut som ropte “Ulv Ulv” heile tida?

Guten dro tilbake til hovudstaden, men det var ikkje like god stemning denne gongen. Landet hadde fått nye sjefar. Folk var urolege. Nokon meinte dei hadde sett ein ulv i Naustdal, og på Stortinget var det ein del snakk i krokane. Dette her fylket, Sogn og Fjordane. Fantes det verkeleg? Budde det folk der? Kvifor blei det overført penger dit? Her måtte det være noko som kunne kuttast? Noko som kunne sentraliserast? Noko som kunne fileteres og filialiseres? Guten høyrde alt snakket, men han sa ikkje noko. Han ville ikkje vere den som skremte folk unødig. Det var berre preik. Ikkje noko å bry seg om. Det gjaldt å sjå moglegheitane. Gripe dei sjansane man fekk. Selge huset mens det fortsatt var nokon som var villege til å kjøpe. Kome seg til byen. Ikkje svartmale situasjonen. Ikkje rope på ulven. Det var sikkert berre ein jerv. Eller ein litt stor hund. Kanskje var det berre Bengt Solheim-Olsen som skulle sove i friluft?.

Men så, seint ein vinterkveld, nettopp som guten skulle til å reise heim på vinterferie kom ulven verkeleg. Han merka det fyrst på sauene i kommunal og forvaltningskomiteen, som med eit blei urolege og ga seg til å breke. Like etter kunne han skimte ein lang grå skygge som satte kursen mot trivselsfylket gjennom halvmørket. Nå var guten ordentleg redd, for ulven så stor og farleg ut, og han hadde berre ein attachekoffert å slåss med. Han ropte så høgt han kunne. “Ulven kjem! Ulven kjem”. Det er ein ulv her som vil øydelegge fylket vårt! Men det var ingen som kom for å hjelpe. Det var for seint. Han skulle ropt før. Alle i arbeidsfør alder hadde reist frå Sogn og Fjordane for lenge sida. Alt som var att var gamleheim og asylmottak.

Og når ulven var ferdig var det også borte.

Hummer og kanari

Femti nyansar av kommunegrått

sensual lips photo
Photo by linspiration01

Eg kokar av frustrasjon over speilbiletet mitt. Faen ta håret mitt – det vil berre ikkje oppføre seg, og faen ta B for at ho har PMS eller kva det no er, og ikkje vil snakke med nokon for tida. Trur ho verkeleg ho kan sleppe unna med trassen sin? Faen ta Jan Tore Sanner òg, forresten. Eg har anna å gjere. Skular å bygge. Budsjett å vedta. Likevel står eg her og freistar å få håret mitt til å underkaste seg børsten. Eg har ein avtale med F i lyskrysset om ein time. Eg må ikkje sove med vått hår. Eg må ikkje sove med vått hår. Eg freistar å få kontroll på håret nok ein gang medan eg gjentar dette mantraet. Eg himlar med augo og ser på denne bleike brunetta med blå auge, for store for fjeset, som stirar tilbake på meg. Så gjer eg opp. Eg har ikkje noko anna val enn å temme det ville håret mitt med ein hestehale og håpe at eg ser nokolunde presentabel ut.
«F tar imot deg no. Berre gå inn», seier resepsjonisten. Eg reiser meg litt skjelvande og freistar å undertrykke nervøsiteten. «Du treng ikkje å banke på – berre gå rett inn.» Ho smiler vennleg. Eg skyv opp døra, snublar i mine eigne bein på veg inn og går på trynet inn på kontoret. Faen òg – eg og mine to venstrebein! Eg står på alle fire i døropninga til Fs kontor. Eg er så flau over at eg kan vere så klønete. Eg må stålsette meg for å sjå opp. Himmel og hav – så ung han er. Han rekker fram ei hand med lange fingrar idet eg får reist meg opp. «Eg er F. ørde Kommune. Går det bra? Vil du sette deg?» Så ung – og så kjekk, veldig kjekk. Han er høg, kledd i ein flott grå dress, kvit skjorte og svart slips. Uregjerleg, koparfarga hår og eit oppmerksamt blikk som ser lurt på meg. Det tar litt tid før eg får stemma tilbake. «Eh … No er det slik at …» mumlar eg. Om denne karen er over tretti, kan du kalle meg ein krakk. Omtåka legg eg handa mi i hans, og vi helsar. Idet fingrane våre rører kvarandre, går det ei underleg skjelving gjennom kroppen min. Eg trekker raskt til meg handa, flau. Det må vere statisk elektrisitet. Eg blunkar fort, augeloka går i takt med pulsen min. «B vil ikkje snakke med oss, difor har eg bede om å få snakke med deg i staden. Eg håper det er i orden, Herr F.» «Eg skjønar», seier han. Eg synest eg ser skuggen av eit smil i andletet hans. «Du er kommen for å snakke om kommunesamanslåing.» Han spør ikkje, han konstaterer. Eg nikkar. «Kom, lat meg vise deg noko», seier han.

F viser meg vegen til eit rom, øvst oppe i rådhuset. Det første eg legg merke til er lukta. Skinn, tre og polish med ein aning sitruslukt. Vegger og tak i djup og mørk burgunder. Smakfull lyssetting gjer rommet ein intim atmosfære. På veggen tvers overfor døra heng eit kors, forma som ein X. Det er av mahogni, og har reimer i alle hjørna. Eit jerngitter heng ned frå taket, og frå gitteret heng alle moglege slags tau, kjetting, og blanke lekkjer. På eit stativ ved døra heng eit overveldande utval av paddles, piskar og rare fjørliknande instrument. I monterar på veggane heng noko som ser ut som ordførarkjeder. Men det dominerande elementet i rommet, er ei seng. Større enn ei king-size-seng, utskore i rokokko med fire stolpar og flat himmel. Under himmelen ser eg fleire skinande lekkjer og handjern. Merkeleg nok får alt treverket, dei mørke veggane og det stemningsfulle lyset rommet til å virke nærast mjukt og romantisk … Eg veit at det er alt anna enn det, men dette er F sin versjon av mjukt og romantisk. Eg snur meg, og han ser granskande på meg. Andletet røper ikkje noko. Eg går litt lenger inn i rommet, og han følgjer etter. Den fjørliknande saka gjer meg nyfiken. Eg tek nølande på den. Den er av semska skinn og har reimar med små plastperler i endane. – Det er ein nihala katt, seier F dempa og mjukt. Brukast blant anna til pryl.

«Gjer du dette med folk, eller er det dei som gjer det med deg?» spør eg hest. Det rykkjer i munnen hans. «Folk? Eg gjer dette med kommunar som vil at eg skal gjere det.» «Kvifor viser du meg dette», spør eg. Han svarar mildt. «Fordi eg har veldig lyst til å gjere dette med deg.» «Er du sadist?» «Eg er dominant.» Blikket hans brenn. Inntrengande og grått. «Det tyder at eg vil at du skal gje deg villeg hen, i alle høve, for å tilfredsstille meg.» Tilfredsstille han! Han vil at eg skal tilfredsstille han. Eg får hakeslepp. Tilfredsstille Førde Kommune! Eg! Og i det augeblikket ser eg at det er akkurat det eg vil. Eg vil at han skal vere faen så tilfreds med meg. Det er ei openberring. Eg vil at han skal omslutte meg. Fylle meg heilt opp. Eg gjer frå meg eit lite gisp.

«Du er veldig mottakeleg,» sukkar F. «Det må du lære å kontrollere, og det skal bli så morosamt å lære deg korleis.»

Hummer og kanari

Kjeltring-reality

Rune Øygard

Det var før stortingsvalet i 2009 at Aftenposten fekk dei tre statsministerkandidatane, Stoltenberg, Solberg og Jensen til å seie noko om kven dei hadde som idealer. Solberg valde å fremheve Kåre Willoch og Marco Elsafadi, medan Jensen hadde Maggie Thatcher og Ronald Reagan som sine idol. Statsminister Jens Stoltenberg valde å trekke frem Nelson Mandela og ein på det tidspunktet temmeleg ukjend ordførar frå utkant-Noreg. Rune Øygard var namnet, og no, fire år seinare, veit nok alle kven han er. Han er ikkje ordførar lenger, for å seie det slik. I september 2011 blei han sikta for seksuell omgang med ein mindreårig, så blei han tiltalt, dømd i to rettsinstansar, før høgsterett denne veka satte ein forløpig strek for det heile ved å gje karen ein strengare straff enn han fekk i lagmannsretten. Etter ein litt slapp start fekk media etter kvart opp dampen på dekninga av saken, og det siste året har det omtrent vore vegg til vegg-dekning. Når dommen i høgsterett falt var NRK på plass på hytta til Øygard i Vågsøy for å spørje om kva han føler no. Øygard var ikkje nøgd med høgsterett, og han var uroa for om det kunne være monge uskuldeg dømte i norske fengsel. Av omsyn til rettsystemet, jenta han er dømt for å forgrepet seg på, og alle oss andre ville han no bruke alle ressursar for å få sanninga fram. Takk skal han fankern meg ha.

Det hender tanken kjem snikande. Er det eit justismord? Kva om Øygard faktisk er uskyldig? Kvar gong det skjer hentar eg frem dei sagnomsuste Skype-samtalane mellom ham og jenta, og da forsvinn den tanken som dugg for sola. Det er mogleg at det er eit rituale fleire no burde taka til seg. NRK til dømes. Mannen er ein dømd overgripar, det må no bli ein slutt på at nokon gjev ham ein mikrofon slik at han kan kalle jenta for ein løgnar enno ein gong. Vi veit kva det går i. Ja, eg vart nesten litt provosert av torsdagens NRK-innslag frå Øygard. Greit at dei har hatt stor suksess med sakte-TV dei siste åra, Hurtigruta og alt det der, men treng dei verkeleg ta det konseptet med seg inn i Dagsrevyen og gje oss Øygard, minutt for minutt?*

NRK er ikkje aleine om å rydde plass til den dømte eks-ordføraren. Det kan virke som om deler av media har utvikla ein slags avart av Stockholm-syndromet. Kan vi kalle det for Vågå-syndromet? Aldri tidligare har ein sikta, tiltalt, og etter kvart dømt person fått så stor plass til å snakke om einsidig etterforsking, at folk støttar ham og gråter, at alt berre er løgn, og at sanninga nok ein dag skal kome fram. Eg er litt uroa for korleis det vil gå med dei som har jobba med saka det siste året no som det er over. Vil dei måtte kjenne på ein tomheit? Går dei inn i ein djup depresjon? Livet mister meining? Nei, eg trur det skal gå bra. Eg trur dei har planane klare for korleis dei skal halde mannen på skjermen fremover. Reality TV! Øygard går i fengsel vil naturleg nok kome først, så blir det vel intervju hos Skavlan eller Lindmo når han kjem ut igjen, deretter er det berre fantasien som set grenser. Eg ser for meg at NRK kan lage ein ny runde med Typen til, der Øygard tek over etter Leo Ajkic og dreg rundt i landet for å være kjæresten til ein rekke kjende kvinner. Fortrinnsvis over den seksuelle lavalder. Eller han kan være programleiar for ein ny type interiør-program. Øygard ryddar opp, heime. Der kjem Øygard susande i bilen sin og går berserk heime hos folk, dreg senger og andre møblar ut på tunet og sett fyr på dei, slik at ein får rydda opp skikkeleg. Så pyntar ein opp heimen etterpå så klart. Øygard har brent senger før, så her har han kompetanse. Kanskje kan dei lage eit slags Gutta på tur-konsept for ham**. Ein litt sånn mandig blanding av jakt, reise og røvarhistoriar. Dette kan vere ein fin moglegheit til å få Arne Hjeltnes og Arne Brimi tilbake på skjermen. Første tur blir å taka med seg Morten Krogvold til Pluto, seinare kan dei til dømes ta med seg Bård Hoksrud på tur til Riga. Det kjem til å bli knallbra!

Eller dei kan lage kjeltringversjonen av Paradise Hotel. Det har eg trua på. Eg ser for meg alle dei kjente og kjære forbrytarane våre. Bankranaren Martin Pedersen. Munchtyven Pål Enger. Dei godslege Orderudmordarane. Mesterhjernen David Toska. Spion Arne Treholt. Sleggemann Erling Havnå. Skjeggemann Bhatti. Og Øygard så klart. Sleng dei inn på eit luksushotell saman med nokre lettkledde rosabloggarar, gje dei fri tilgang på rusbrus og sprit, og lat kamera rulle. Kven vil finne seg ein partner denne veka, og kven må reise heim? Spanande!

Det er ikkje sikkert siste ord i denne saken er sagt, sa eks-ordføraren til VG på torsdag. Eg trur han har rett. Det er berre å stålette seg, vi har ikkje sett den mannen på TV for siste gong. Dessverre.

*Rett skal vere rett, eg har rappa denne vitsen frå Arnfinn Pettersen
**Litt meir rett skal vere rett, Gutta på tur-konseptet var Anjas ide.

Hummer og kanari

Regjeringsforhandlingene er i gang

VG skriver at de første samtalene om en borgerlig regjering begynner mandag. Hjortheblogg kan imidlertid avsløre at Erna Solberg og Siv Jensen allerede har satt i gang med forhandlingene.

UPDATE: Hareide og Trine Skei Grande er også i gang!

Page 1 of 1212345...10...Last »
%d bloggers like this: