web analytics

Tag Archives: trening

Hummer og kanari

Feigis og slappis

friskis svettis photo
Photo by ExtraStiftelsen

Du har allereie lest det i herverande avis. Friskis og Svettis starta ikkje opp att tilbodet sitt denne hausten. Hallkapasiteten i Flora kommune er sprengd, Friskis og Svettis meiner dei ikkje fekk tid og areal nok til at dei kunne oppretthalde tilbodet sitt, og dermed var det slutt for dei i denne omgang. Friskis og Svettis har halde på i elleve år, dei har vore eit billeg og populært lavterskeltilbod for folk i alle aldre som har ei ambisjon om å halde seg i form, men ikkje har hatt noe ønske om å drive organisert idrett, eller henge rundt på treningssentra. At dei ikkje startar opp at i haust ikkje berre trist. Det er ei fallitterklæring. Og det er ei tabbe. Korleis kunne dei ansvarlege la dette skje?

Sjølvsagt er det politikaranes skuld. Levekårsutvalet har slått fast at barn skal prioriterast i kjernetida mellom 17 og 20. Nye aktørar har meldt seg på, og dermed var det ikkje plass nok til alle. Nokon måtte ut. Det er ikkje vanskeleg å forstå dilemmaet. Nokon måtte bli skuffa, og det er sikkert fleire enn Friskis og Svettis som er misfornøgd med tidene dei har fått tildelt. Når kapasiteten er langt forbi bristepunktet er det slik det blir. Ein får gjere det beste ut av det. Likevel. Eg meinar Levekårsutvalet bør sjå på saka på nytt. Er det verkeleg gitt at det einaste kriteriet for tildeling av treningstider skal vere at barn skal prioriterast i kjernetida? Eg meiner at det er ei feig prioritering. Den er vag, uangripeleg, men eigentleg ganske intetsigande. Eg ville lagt fleire kriteriar til grunn.

Alle er einige om at idrett er ein fin ting. Kanskje er vi for einige i det, for ofte gløymer vi å stille dei kritiske spørsmåla. Er all idrett alltid ein fin ting? Kan vi stille større krav til den organiserte idretten? Eller bør vi stille andre krav? Kva for ei rolle vil vi at idretten skal ha i samfunnet? Kan vi organisere oss annleis? Nesten alle barn i Noreg driv med ein eller annen form for idrett i åra frå dei er seks, til dei blir tretten år gamle. Men i overgangen frå barneidrett til ungdomsidrett skjer det noko, og veldig mange gjer seg med organisert idrett. Kvifor det?

Vi veit at dei som driv med idrett har betre sjølvbilete, betre helse både psykisk og fysisk, meir overskudd, enn dei som ikkje driv med idrett. Vi veit også at dei som har mindre ressursar, anten det no er sosialt, psykologisk, kulturelt, eller økonomisk er overrepresentert blant dei som droppar ut av idretten i åra mellom tretten og nitten. Idretten er ein plass for dei vellukka og veltilpassa, medan dei som kanskje hadde hatt størst nytte av eit organisert idrettstilbod i større grad faller fra. Vi treng større variasjon og fleire tilbod til dei som synes det er gøy å drive idrett på sine eigne premissar, men ikkje har ambisjonar om a-lag, eliteserie, landslag og proffopphald i utlandet. Sjølv hadde eg gjerne tatt i mot eit tilbod om å bli knust i bordtennis på jevnleg basis.

For å vende tilbake til start. Levekårsutvalet bør se på prioriteringane for tildeling av treningstider ein gong til, og faktisk gjere ein ordentleg jobb denne gongen. Kriteria bør utvidast. Folkehelseperspektivet bør prioriterast over idrettslagas eigne ønsker, i den grad det er nokon motsetning. Barn mellom 6 og 13 har ein haug med tilbod, og dei er aktive nesten alle samen. Det er ikkje der skoen trykker. Fråfallet startar i trettenårsalderen, og held på ut ungdomstida. Dette bør det offentlege freiste å motvirke. Lag som kan dokumentere lågt frafall bør prioriterast. Tilbod retta mot grupper som har få andre tilbod bør også prioriterast. Eg dristar meg til å foreslå ei prioriteringsliste.

1. Folkehelse skal alltid ligge i bunn for prioriteringane.

2.Tilbod som rettar seg mot grupper som har få andre tilbod om organisert trening prioriterast høgt.

3. Tilbod som kan dokumentere lågt fråfall i aldersgruppe 13-19, eller er spesielt retta mot å få dei som fell i frå til å bli i idretten, skal prioriterast.

4. Barn og unge skal prioriterast i kjernetida mellom 17 og 20.

5. Nye tilbod som ikkje kjem inn under dei andre punkta i denne lista må finne seg i å stille bak allereie etablerte tilbod i starten.

Den einaste måten å løyse problemet er å bygge ut større hallkapasitet. Det hastar, men kjem til å ta tid. Inntil då må det prioriterast knallhardt. Det er politikaranes jobb. Hvis dei ikkje vil ta den på seg får dei melde seg på Feigis og Slappis i staden. Dei trenar mellom halv tolv og 23.30 kvar onsdag kveld i Florahallen.

Hummer og kanari

Zombiar! Spring!

zombies photo
Sjølv om det
fortsatt er bikkjekaldt ute vågar eg meg på å slå fast at våren er her. Det er stort sett fint. Fint at det er mogleg å sjå sola. At kvitveisen stikk hovudet fram. Greitt at jentungen klarar seg med eit lag mindre når ho skal i barnehagen. Men alle medaljar har ei bakside. Brandsøyåsen kan til dømes no erklærast fri for både snø og is. Det finst ikkje lenger nokon unnskyldning. Spegelet på veggen der avslører at status etter ein haust og vinter prega av studier, jobb og latskap, er at kroppen er feitare enn den burde. Dette heng ikkje på greip, eg må ta grep. Ut å gå, og Storåsen dug ikkje. Ja folkens, eg har vore på årets første tur på Brandsøyåsen! Eg trudde ei stund at det også skulle bli den siste.

Å karre seg opp på Brandsøyåsen, eller K3 som eg kallar den, krev ganske mykje viljestyrke for ein mann på over 100 kilo som er på full fart nedoverbakke, men kjempar i mot så godt han kan ved å gå oppoverbakke når han har tid. Ja, det er meg sjølv eg snakkar om. Om eg skal ha nokon sjanse til å nå toppen må eg overdøyve kroppens skrik om hjelp. Hjernens forsøk på å seie til meg at eg skal døy snart uansett, eg kan like gjerne kose meg den tida eg har igjen. Vonde ankler og tung pust. Skal eg lukkast må eg ha noko som distraherer meg. Får tankane vekk frå alt som er vondt og vanskeleg. Vanlegvis brukar eg musikk, høg musikk i høyretelefonar, pluss ein app som fortel meg kor langt og sakte eg har gått. Men no ville eg gjere noko nytt. Eg hadde lese om ein app ein kunne laste ned: Ei slags blanding av lydbok og treningsdagbok. Ei bok der du sjølv var helten i historia. Zombies Run! heitte den. Eg lasta den ned, og håpa den kunne hjelpe meg til topps.

Etter å ha parkert bilen tok eg på meg høyretelefonane, trykte «start» og vart kasta rett inn i handlinga: Eg sat i eit helikopter på veg til ei forskansing der nokre få menneske heldt stand mot zombiane. Vi hadde med forsyningar, men plutseleg vart vi skotne ned. Eg overlevde og på øyret hadde eg radiokontakt med forskansinga. Dei kunne sjå kor i terrenget eg var, og dei kunne sjå kvar zombiane samla seg. Dei sa kvar eg skulle gå, og når eg måtte være på alerten. I starten var det roleg og lett. Zombiane gjekk mot det styrta helikopteret, medan eg var på full fart mot forskansingas trygge portar.

Full fart er ei overdriving. Eg har berre to alternativ når eg går på Brandsøyåsen, eller Mount Føkk Off som eg kallar den: Anten går eg, eller så går eg ikkje. Når eg ikkje går står eg ofte bretta dobbelt og leitar etter pusten. Og vilje til å leve vidare. Eg frykta at mangelen på eit ekstra gir skulle bli eit problem om eg på eit eller anna tidspunkt fikk nærkontakt med zombiane, og diskuterte heftig med meg sjølv om det var ok å avbryte turen om eg faktisk vart eten opp på vegen. Eg rakk ikkje å konkludere før stemma på øyret åtvara meg om at det var ein skokk med levande døde ikkje langt unna. Eg gjorde nok lurt i å sette opp farta.

Eg gjorde eit forsøk. Eg gjorde det. Ikkje at eg trur det var synleg med det blotte auget, men eg freista å auke skrittfrekvensen. Eg krumma nakken og gjekk på, medan stemma på øyret oppmuntra meg. Men zombiane kom nærare. No kunne eg høyre dei. Dei pusta og kveste. Eg kunne høyre skritta deira bak meg. Stygge, marketne zombieføter som klaska mot asfalten. Det var då voldsomt så realistisk dette skulle vere, tenkte eg, og prøvde å la vere å snu meg. Eg gjekk på det eg klarte, men skritta kom nærare og nærare. Klask Klask. Haha, dette var nesten litt skummelt. Klask Klask. No tar dei meg, tenkte eg, og kika meg til sida. Rett i andletet på ein middelaldrande friskus med Burt Reynolds-bart og blå treningsjakke. Eg skvatt så eg heldt på å hamne i grøfta. Burt nikka med hovudet og halsa forbi. Det var ikkje nokon tvil om kven av oss som var zombien, for å seie det slik.

Like etter kunne stemma på øyret trøyste meg med at eg hadde klart å komme meg unna zombiane i denne omgang. Bra jobba. Eg var allereie halvvegs oppe, om eg la godviljen til. Kanskje kom eg til å overleve dette her likevel?

Og det gjorde eg.

Hummer og kanari

VG akkurat nå

lærålik

Hummer og kanari

If you feel faint, short of breath, or pain… Greit. Jeg går hjem igjen.

image

Hummer og kanari

Madonna-armer og mannlige bimboer

Det er enkelte ting man kan skrive om kvinner, som man ikke kan skrive om menn. Ta nå overarmene til Sarah Jessica Parker f.eks. Sånn ser de ut:

Det er åpenbart at hun har lagt ned noen timer i treningsstudioet, og det kan virke som om dette er noe som gir grunn til bekymring. Tønsberg Blad skriver f.eks:

Det ryktes at Sarah Jessica Parker har gått ned to klesstørrelser og tatt av nærmere sju kilo de siste månedene – og i forrige uke ble hun fotografert med Madonna-aktige armer.

Æsj altså. Madonna-aktige armer dere. Fysj og fysj. Og ikke nok med det. Det sies at skuespilleren er besatt av trening og kosthold. Selv så finner jeg det lite sannsynlig at Parker, som ikke akkurat var bælfeit i utgangspunktet, skal ha gått ned syv kilo samtidig som hun åpenbart har bygget muskler, men det er nå en annen sak. Poenget er vel heller at oppstandelsen hadde vært langt mindre om hun hadde nøyd seg med å gå ned syv kilo, uten å bygge muskelmasse. Og ikke minst:

Ville man noen gang skrevet om en mannlig kjendis at han var besatt av trening og kosthold om han plutselig dukket opp på paparazzibilder med vesentlig større biceps? Sykelig opptatt av å beholde et ungdommelig utseende?

Jeg tror ikke det.

På den annen side så finnes det jo ting man kan skrive om menn, som man ikke kan skrive om kvinner. Som disse mennene her f.eks:

Scandianvian Hunks
Upplev en energisk scenshow med 18 supertrimmade superhunks! De är på uppdrag att uppfylla fantasier. Deras vapen är de snyggaste tvättbrädorna på den här sidan av galaxen och dansmoves speciellt utvalda av toppkoreografer för att försätta publiken i extas.

Som Anders B.Westin skriver så er det vanskelig å se for seg en lignende tekst der man bytter ut hunks med bimbos. Ikke for det, det er vel ikke så lenge siden man prøvde å lokke folk på strippeshow på den lokale pøbben her, men allikevel. På en såpass mainstream arena som Silja Line er så ville man neppe forsøkt å lokke folk til å reise med båten for å se på bimboer mes store pupper og dansemuuves spesielt utviklet for å kåte opp tilskuerene? Protestene ville neppe latt vente på seg?

Men i disse Hjernevasktider så er det vel bare sånn det er. Kvinner har mindre muskler enn menn, derfor bør de heller ikke trene på seg muskler i tide og utide. Menn har mer muskler enn kvinner, og det er det er viktig at dette blir demonstrert for ekstatiske publikummere på Silja Line. Kvinner har ikke så mye muskler, men de har desto mer pupper. Dette kan bidra til å trigge den ekle og farlige mannlige seksualiteten. Derfor bør bimboene gjemmes bort på buler.

Eller vent….her er det noe som ikke stemmer helt?

Page 1 of 212
%d bloggers like this: