web analytics

Tag Archives: islam

Hummer og kanari

Kleskampen

burkini photo
Photo by brunosan

Kvar einaste morgon pågår det ein hard kamp i heimen for å finne klede som den ferske førsteklassingen vår kan ha på seg på skulen. Det er ikkje enkelt. Den vesle stretehøna har bastante meiningar på området, og lar seg ikkje vippe av pinna av argumenta til fossila. Når ho er sint er eg ein oksetulling. Noko som ikkje er så gale – min betre halvdel ved fleire høve har fått melding om ho har sparken, og blir kasta ut av huset om ho ikkje skjerpar seg. Kleskampen er ikkje for sarte sjeler.

Jentungen er oppteken av at det ho har på seg skal vere fint. Helst kjole. Ikkje under nokon omstende regnbukse. Regnjakke kan til nød gå om det drar seg mot 20 mm nedbør, men helst ikkje. Aller viktigst er det at det er komfortabelt, og her fins det ikkje slingringsmonn. Sokker og strømpebukse må sitte heilt nøyaktig, utan irriterande trådar. Genser må ikkje vere for trong å få over hovudet, og buksa verken vere for kort eller for lang, helst av typen tights. Å få jenta på skulen i ei tilfredsstillande grad av påkledning, før klokka ringer inn til første time, er rett og slett ei oppgåve som krever sitt ytste av ein sliten pappa. Og det hjelper ikkje at klokka på Florø Barneskole ringer inn tre minutt for tidleg.

Det er ikkje berre vi som slit med kleskampen. Denne veka har fleire slite mykje meir enn oss. Politiet på den franske rivieraen har tvinga ei dame kledd i det latterlege plagget burkini til å ta den av. Burkini er nemleg forbode på stranda i det strengt sekulære landet Frankrike for tida. Plagg som sender signal om at kvinna som har dei på kan vere undertrykt vil dei ikkje ha noko av. Skal kvinna fyrst undertrykkast, klarar vi det på eiga hand, takk som spør.

Men der kvinner på strendene i Frankrike risikerar bot for å ha for lite klede på seg, er situasjonen en heilt annan på Facebook. Der må ein for ein kvar pris unngå at nokon ser ein naken kropp. Det gjer seg nokre absurde utslag, slik som denne veka. Forfattaren Tom Egeland la ut det kjente biletet av den såkalla napalm-jenta, frå Vietnam-krigen. Ei ni år gamal jente som spring langs vegen med andletet forvridd i smerte. Det er eit forferdeleg, men viktig bilete som skildrar den brutale røynda krig fører med seg. Men Facebook syntes ikkje noko om at Egeland la det ut, og fjerna det. Den stakkars brannskadde jenta er naken, må vite. Slikt vil ikkje Facebook ha noko av. Som ein reaksjon på Facebooks sensur er det etter kvart mange som har delt biletet av jenta, men Facebook har fjerna dei så fort dei har oppdaga dei. Den amerikanske internett-giganten bryr seg lite om hatprat og trakassering sånn i det daglege, men dukker det opp eit ammande bryst, eller ei brannskadd ni år gamal jente utan klede på kroppen, då slår dei til med dei klamme sensurfingrane sine. Jenta skulle nok hatt på seg ein burkini, i staden for å springe rundt i jungelen i Vietnam utan ein tråd på kroppen på det viset der. Det går verkeleg ikkje an!

Burkinien er ei heit potet. I utgangspunktet et latterleg plagg, som lik hijaben har utvikla seg til å symbolisere forskjellige ting, avhengig av kven ein spør, og korleis ein ser på den. Frankrikes burkini-forbod, som enkelte i Frp no applauderer, har forutseieleg nok gjort sjølve burkinien til eit symbol på fridom. Noko som er heilt absurd når ein veit kor plagget kjem frå. Som Maajid Navez skrev i The Daily Beast: Burkinien er eit trist symbol på at islam går baklengs i spørsmål om kjønn. Frankrikes burkiniforbod er eit like trist symbol på at vestlig liberalisme går baklengs i eit forsøk på å svare.

Uansett er det kvinna som kjem i skvis. Det er alltid nokon andre som gjerne vil styre kva, og kor mykje tøy ho har på seg. Her er ein radikal ide: Kva om vi rett og slett let kvinna bestemme sjølv kva ho vil ha på seg? Lang erfaring med illsinte jentunger har lært meg at det alt i alt er den løysinga som fungerar best. Mødre, religiøse skjeggebusar og andre betrevitarar får heller berre lære seg å leve med at påkledninga ikkje alltid lever opp til deira standard, og fargeval ikkje alltid er heilt optimalt. Ta dykk ei bolle, eg seier ja til sjølvbestemt burkini, våtdrakt, motorsykkeldress, tights, strømpebukse og kjole. Kva som helst, berre vi rekk første time!

Hummer og kanari

Gje dei moské

Jeg kom på at jeg har glemt å dele forrige ukes, eller uka før forrige uke blir det vel egentlig, spalte her på bloggen. Kom på det fordi det kom en fyr bort til meg i butikken ene og alene for å fortelle meg at moské i Florø, det ville han ikke se. Og så gikk han igjen. Ble ikke noen debatt av det akkurat. Nå er det ikke sånn at jeg heller brenner etter å se en moské i Florø, men muslimene er her, de har kommet for å bli, og religionsfrihet er nå fortsatt en menneskerett. Spørsmålet er hvor mye det offentlige skal legge til rette for å hjelpe dem til å få et hensiktsmessig hus å utøve religionsfriheten sin i. I denne saken er det pragmatikern i meg som vinner over prinsipprytteren. Men her er det delte meninger i heimen altså.

rp_104994870_ff3ee82227.jpg

Tysdag denne veka kunne vi lese i herverande avis at muslimane i Florø vil bygge moské med golf-støtte. Med hjelp frå folk i Dubai og der omkring altså, golfklubben har ikkje noko med saka å gjere. Eigentleg var det ikkje mykje til sak, for om ein las meir enn overskrifta fann ein fort ut at det var lite kjøt på beina. Det var ikkje noko finansiering på plass. Ingen konkrete planar. Det var eit hjartesukk om at dei hadde for lite plass, resten var berre ønsketenking, i alle fall på det noverande stadiet. Men det er jo sesong for julenissen, så kvifor ikkje? Men lat oss ta dei på alvor. Dei treng eit forsamlingshus. Kan vi ikkje hjelpe dei med å få det på plass? Ordførar Teigen seier at kommunen ikkje skal stikke kjeppar i hjula for dei, men kunne han ikkje vore litt meir offensiv på kommunens vegne?

At religiøse freistar å påverke folk i andre land er ikkje noko nytt. Vi har ei lang tradisjon for å sende norske misjonærar rundt om i verda for å fortelje om Jesus. Kristne koko-folk på høgresida i USA har brukt ei god slump med pengar på å påverke Irland til å halde på si alt for strenge abortlov, og å få folket til å seie nei til å tillate homofile ekteskap. Sjølvsagt er det ikkje berre kristne som driv med dette. The Independent i England hadde ei sak for nokre år sida, der dei såg litt på korleis det stod til i moskéane der i landet, og dei likte ikkje det dei fann. I så mykje som ein av fire moskéar fann dei tekstar og DVD-ar der det vart hevda at homofile burde bli brent. Eller steina. Eventuelt kunne ein kaste dei ned frå fjell eller høge bygningar, og så steine dei der dei landa, berre for å vere på den sikre sida. Omtrent same skjebne fortente du om du forlét islam, eller var utru. Hatefulle ytringar om kristne og jødar var ikkje uvanleg. Dei fordømde demokrati, og oppfordra til jihad. Ein meinte å kunne knytte mykje av dette materialet til Saudi-Arabia og kongefamilien som styrer. Det er ein kjent sak at Saudi-Arabia og andre private velgjerarar har brukt mykje pengar på å spreie wahabisme rundt om kring i verda. Dette skal ha vore trappa ned ein del etter angrepet på USA og World Trade Center i 2001, men heilt borte er det ikkje.

Korleis det står til i norske moskéar veit vi ikkje veldig mykje om. Eg er ikkje veldig uroleg, men det kan vere greitt å ta det innover seg. Islam er her. Muslimane har komne for å bli. Dei kjem ikkje til å bli sekulære over natta. Dei vil ha sin religion. Dei vil trenge plassar å utøve den. Eg trur vi gjer lurt i å gje dei rom til å gjere det. Hjelp til å finne ein plass å vere. Støtte til at dei kan betale det det kostar å få det på plass. Vi vil at islam skal utvikle seg, vekse saman med, og finne si plass innanfor dei vestlege verdiane som vi er så stolte av. Eit godt verktyg for å få til dette må vere å sørge for ordningar som gjer det mogleg å få tilfredsstillande forsamlingshus på plass, med hjelp av det offentlege, slik at vi får innlemma dei i den sosialdemokratiske folden. På den måten sikrar vi kanskje ei større lojalitet til det norske samfunn, samtidig som vi stikk kjeppar i hjula for innblanding og innverknad frå meir reaksjonære krefter. Vi må sikre oss kontroll på moskéane våre. At land som Saudi-Arabia skal finansiere religiøse forsamlingslokale her i Noreg. Det trur eg er ein skikkeleg dårleg ide.

No bør det vere ein kjent sak etter kvart at eg ikkje er heilt på godfot med dei høgare makter. At det offentlege skal bruke pengar på å legge til rette for religionsutøving stikk meg i hjartet. Men vi lever i interessante tider. Eg er sjølvsagt klar over at pengar ikkje veks på tre, og at Flora kommune har eit trongt budsjett. Å sette grupper opp mot kvarandre er dessutan billeg retorikk, og sjeldsynt eit pent syn. Likevel. Når vi kan ta oss råd til å løyve 3,5 millionar kroner til ein skatepark slik at ungdommen kan brekke handledd og anklar under ordna tilhøve. Kvifor er det da heilt uaktuelt å hjelpe muslimane i kommunen med å få seg eit egna forsamlingslokale? Ikkje at eg vil ta frå ungdommen skateparken sin, men har vi råd til den bør vi også kunne diskutere om det er mogleg å hjelpe muslimane med å få ein plass å vere i overskodeleg framtid.

I ei tid der norsk ungdom radikaliserast og dreg til Syria for å krige, trur eg det kan vere ei vel så god investering.

Hummer og kanari

Jihadi Help Desk

9602540985_5fc946c822_o

Tidlegare denne veka kunne vi lese i utanlandske aviser at terroristane i IS har oppretta ein servicetelefon. Ei slags døgnopen kundeservice som sympatisørar kan ringe om dei treng hjelp til noko. Anten det no er spørsmål om korleis dei kan kommunisere med likesinna utan at politiets etterretningsteneste høyrer kva dei seier, eller om det er meir praktiske spørsmål om korleis dei kan lede an i kampen for kalifatet. Litt som Kirkens nødhjelps SOS-telefon, berre i revers. Her er sjølvmord velkome. Eg synest eg høyrer det.

– Hei, du har komme til Jihadi Help Desk, vi gjer merksam på at samtalen kan bli tatt opp til opplæringsføremål, eller av PST, og brukt mot deg i ei framtidig rettssak. Gjeld førespurnaden bombespørsmål, tast ein. Gjeld det handtering av skjegg, tast to. Om du lurer på om det er fleire jomfruer igjen i paradis, tast 72. For alle andre spørsmål, tast null, so setter vi deg over til Mullah Krekar i Kongsvinger fengsel.

– Hallo, det er Jihadi Help Desk, du snakkar med Ubadullah. Korleis kan eg hjelpe deg?

– Jau, eg står her med ein bombe, men eg får den ikkje til å virke!

– Eg skjønar. Har du freista å slå den av og på?

– Sjølvsagt har eg slått den av og på, trur du eg er vantru? Eller svensk? Eg er kanskje ein suicidal fyr som gjer alt for Allah og dei jomfruene du veit, men eg er ikkje idiot, berre kåt!

– Slapp av bror; eg må jo spørje. Du vil ikkje tru kor mange som ringer inn og treng hjelp til dei mest elementære ting! Men ok. Kva slags bombe er det du har der?

– Det er den med fire kvite leidningar og ei vekkjarklokke.

– Aha. Den kan vere litt komplisert. Har du montert den sjølv? Vi ser helst at dei som skal bruke den bomba der bestiller den med montør. Det er nokre innstillingar der som er litt tricky om ein ikkje har gjort det før.

– Det var det ingen som sa noko om til meg når eg bestilte!

– Det beklagar eg, men vi kan sende ut ein montør for berre 499 kroner om du er interessert?

– Har eg ikkje tid til, eg høyrer sirener, kan du ikkje berre seie kva eg skal gjere?

– Har du sett på alarmen på vekkarklokka?

– Nei?

– Gjer det.

– KABOOOOMM!

– Takk for at du brukte Jihadi Help Desk. Di meining er viktig for oss. På ein skala frå ein til ti, der ti er best og ein er dårlegast, korleis vil du rangere denne samtalen?

Det må vere litt stussleg. Her har ein reist ned til ein eller annan plass midt i austen for å skyte med maskingevær og torturere fangar, men i staden må ein sitte i eit call-senter og svare på meir eller mindre glupe spørsmål frå folk som ikkje heilt har skjønt kva greia er med jihad. Men kva veit vel eg om kva motiv folk har for å dra til Syria for å krige.

På NRK fortalde dei om ein fyr frå Halden som døydde etter å ha reist ned til Syria. Han hadde likt seg der, for der fekk han køyre lastebil. Heime i Noreg hadde han ikkje klart å ta lappen. Kanskje er det der lista ligg? Sjølv hadde eg litt fleire køyretimar enn snittet og kan skrive under på at prosessen med å få seg eit sertifikat kan verke radikaliserande på nokon og ein kvar. Særleg når rekninga kjem. Sjølv er eg mest sjalu på at desse folka klarar å stable på beina ei 24-timars teneste, medan vi her i byen ikkje ein gong klarar å få på plass ein døgnopen bensinstasjon. Det er ei fallitterklæring. Eg lurer på om Jihad Help Desk veit korleis eg får tak i ein pose med chips etter midnatt i Florø?

– Hallo, det er Jihadi Help Desk, du snakkar med Ubadullah. Korleis kan eg hjelpe deg?

Hummer og kanari

Ja til IS

Ice Scream

Min gamle far, doktoren, hadde eit universalmiddel som han pleide å tilrå til alle foreldre med sjuke barn som ringde han opp på kvelden og lurte på kva dei skulle gjere. Gje dei is, sa han. Det er sunt, det gjer energi, og alle ungar elskar det. Om ungen ikkje vil spise is, då er det alvorleg sjukdom. Då ringer du ikkje doktoren, då ringer du etter sjukebilen. Ha ein fin kveld vidare.

Dette er lærdom eg har teke med meg inn i vaksenlivet. Eg har eit svært liberalt syn på kor ofte ein kan spise is, og dette har eg vidareført til familiens små barn. Barna sjølv kunne nok av og til tenkt seg ein enno meir liberal praksis, men dei får is. Ofte. Dei treng ikkje ein gong vere sjuke. Det er difor ikkje så underleg at pojken kom litt i stuss under Dagsrevyen ein dag tidlegare i veka. Kvifor i all verda demonstrerar dei mot IS, ville han vite. Det strider mot alle naturlovar. Is som er så godt. Og sunt. Det går ikkje an å vere i mot det?

Og det gjer det jo ikkje. Ikkje iskrem. Men det var ikkje iskrem dei demonstrerte mot på Dagsrevyen. Dei demonstrerte mot IS, ISIS, ISIL, Den islamske staten, eller kva du helst vil kalle dei for noko rart. Skjeggete morderiske svinepelsar kan også fungere bra. De veit, disse folka som driv på og ordnar rabalder nede i Midt Austen for tida. Henretter journalister med lommekniv. Kidnappar og torturerar gutungar. Skyt opposisjonelle. Driv klappjakt og mogleg folkemord på den religiøse minoriteten jezidiane. Det var dei som hadde skylda for at politiet måtte vise seg med maskinpistolar på Amfi tidligare i sommar, medan landet var satt i full terrorberedskap. Dei hevdar dei står for den einaste rette utgåva av Islam, dei er meir ekstreme, meir valdelege, enn Al Quaida. Dei har ein liten, men profilert og høgrøysta, gjeng med tilhengarar her i landet. Tullebukkar. Dei gjer is eit dårleg rykte. Dei er verre enn lett-is. Verre enn det røde på lollipopen. Dei er som Tress-is med berre sjokoladesmak. Det er klart at dei må stoppast. Dei kan ikkje få halde fram på det her viset. Nokon bør trekke dei for retten. Gjere slik at dei ikkje kan kalle seg for IS. Dei burde kalle seg for noko anna. Noko som berre eit fåtall forstyrra individ spis frivillig. Dei burde kalle seg for Lungemos. Eller kanskje Blodpølse. Sjølv pojken kan sikkert tenke seg å stille i en demonstrasjon som krever et høgt og rungande nei til blodpølse. Aller helst burde dei skifte namn til IS’NT.

Men IS er ikkje noko å le av. Slettes ikkje. Det er blodig alvor, og det må vi snart ta inn over oss. I staden for å bruke tida på å lure på om det er mogleg å protestere mot IS på ein troverdig måte medan ein har på seg hijab, burde vi snart få vridd debatten over på det som er viktig. Korleis hindrar vi at fleire norske ungdommar radikaliserast til ekstrem islamisme. Korleis normaliserar vi dei som har gått over grensa? Kva gjer vi med den potensielle terrorfara som dei som har reist ned for å kjempe i Syria representerer. Og kva gjer vi når spørsmålet om vi kan bidra militært i kampen mot IS kjem? Sender vi soldatar og bombefly? Eller seier vi nei? Vi sa ja til å bidra i Libya, utan nokon forutgåande debatt å snakke om. Nokre få nøkkelpersonar i Stoltenbergs regjering tok avgjeringa om å sende bombefly nedover. Slik kan det ikkje vere. Skal Noreg sende soldatar i krig må det vere etter ein grundig debatt, både i folket og på Stortinget. Lat oss være forberedt. Eg veit ikkje sjølv kva eg meinar. Dei færreste krigar er svart-hvite. Det er sjelden det berre er dei gode mot dei onde. Sjølv ikkje ein krig mot IS vil vere det, men det er kanskje noko av det næraste vi kjem? Men er det mogleg å nedkjempe dei militært, eller risikerar vi å gjere vondt verre om vesten blandar seg inn på ny? Det er slikt vi må finne ut av.

Det er mykje dævelskap i verda. Denne sumaren verkar det som om det har blitt meir av det enn på lenge. Det er ikkje berre IS. Russland skapar krøll i Ukraina. I Nigeria driv Boko Haram ein brutal kampanje som har sendt hundretusener på flukt. Israel og Palestinarane herjar på igjen. Ebola herjer i Vest-Afrika. 800 000 er på flukt i Sør-Sudan. Tre millionar frå Syria. Er verda i ferd med å gå fullstendig av hengslane?

Berre tida vil vise, men eg skulle ønske at folk no berre kunne sette seg ned saman, dele ein liter krokanis, og berre finne ut av ting. Kor vanskelig det enn måtte vere, alt blir lettare med litt is i magen.

Hummer og kanari

Religion og sånn

Dette er min nye plan for å revitalisere Strandgata og Florø Sentrum. Riv Trovikbygget og bygg denne her i stedet. Bro til Rota i bakgrunnen.
Dette er min nye plan for å revitalisere Strandgata og Florø Sentrum. Riv Trovikbygget og bygg denne her i stedet. Bro til Rota i bakgrunnen.

La oss starte spalta etter ferien med ein påstand med smell i. Islam i Noreg er komen for å bli. Ein kan like det eller late vere, men det er slik det er. Det er noko meir enn 100 000 muslimar i Noreg i dag, og dei dreg ikkje nokon plass med det første. Ikkje kjem dei til å slutte å tru på Allah, og heldigvis er det langt mellom små Hitlerbartar som meinar at tvangsdeportering er ein god ide. Tida for jødeparagrafar er forbi, grunnloven gjev oss religions og tankefridom, og sjølv om dei mest radikale innvandringsmotstandarane skulle vinne frem ved stortingsvalet og få stengt grensene er det altså ein kjensgjerning. Islam er her, og det får vi ikkje gjort noko med. Korleis skal vi stelle oss til det? Forhåpentlegvis litt meir offensivt enn slik reaksjonane frå dei lokale politikarane våre var når muslimane i Florø ba om hjelp til å få bygge ein moske her i Høljebyen vår.

Muslimane i Florø vil gjerne ha ein moske der dei kan samlast utan at det blir for trongt. Dei har ikkje bede om penger til å bygge sjølve moskeen, men dei treng hjelp frå kommunen til å skaffe seg ein tomt. Firdaposten spurde sentrale politikarar om korleis dei ville stille seg til å hjelpe muslimane med å få på plass ein moske, og det må eg seie, det var ikkje mykje futt over svara. Dei minna i grunnen mykje om slik eg sjølv svarar når guttungen vil ha meg med og leike, medan eg sjølv ikkje har det minste lyst til å reise meg frå sofaen. Eg latar som eg ikkje høyrer. Eg svarar vagt, dreg på det. Kanskje etterpå, seier eg, og håper at han gløymer heile greia om fem minutt. Setter på Disney XD, og lukker augo. Byrjar å snorke. Slik var det med politikarane også. Jau, me får nå sjå. Kanskje i morgon. dei får nå kjøpe seg ein tomt, så skal vi se kva vi får til. Eg skal berre kvile augo litt. Håper problemet forsvinn av seg sjølv føyr neste episode av Phineas og Ferb. Zzzzzz.

Eg seier ikkje at kommunen skal gje muslimane ein  tomt dei kan bygge på gratis, men kjenner eg det norske byråkratiet rett er det ikkje berre å kjøpe ein tomt og sette spaden i jorda. Her er det reguleringsplanar, parkeringsplassar og naboklager å ta høgde for. Å seie at dei får kjøpe seg ein tomt, så skal vi se på saka, er alt for passivt. Dei kan ikkje kjøpe ein tomt uten å vere rimeleg sikre på at kommunen gjer deg løyve til å bygge der. Her må kommunen vere med i planlegginga. Her må ein gå i dialog. Det burde vere sjølvsagt.

Dei som har lest denne spalta ein stund vil kanskje ha fått med seg at underteikna og Vår Herre ikkje er heilt på talefot. Vi freistar å ignorere kvarandre som best vi kan, og det blir ikkje noko betre om han kaller seg Allah i staden. Om eg berre skal bruke mitt eige snevre ståstad som grunnlag for kva eg meinar, så ville eg ikkje brukt ein einaste offentleg krone på religion. Med eit mogleg unntak for eit livssynsfleksibelt hus, men det er ein annan diskusjon. Men eg er også ein fanatisk pragmatikar. Eg gjer blaffen i ideologi og slikt berre resultatet er bra. Og det er pragmatikaren i meg som spør korleis vi best møter det uomtvistelege faktum at islam har komen til Norge for å bli. Møter vi dem med åpne armer og freistar å hjelpe dem som best vi kan, eller gjer vi som Gustav Johan Nydal frå KrF gjer når Firdaposten spør? Passar på at dei skjønar at vi helst ikkje vil ha dei her?

Islam kan vere så mangt. Med ein stad mellom 1.3 og 1.7 milliardar tilhengarar seier det seg sjølv at det er mange ulike retningar. Nokon av dei er dypt problematiske, til dømes i sitt syn på kvinner og homofile. Men dette gjeld ikkje alle. Muslimane i Noreg har for ein stor del skikka seg bra. Med nokre ganske medieprofilerte unntak er dei er relativt liberale. Dei har ikkje noko stort ønske om å steine homofile. Dei vil ikkje bo i en ny versjon av Iran her i Noreg. Det er fint. Eg vil gjerne at dei skal fortsette slik, og gjerne bli enda meir liberale og sekulære også med tida. Ein måte å få til det på kan vere å hjelpe dem med å bygge moskeene sine. Gje dei hjelp til å finne passande tomter. Gje dei gjerne rimelege lån til å kjøpe tomt, og bygge sjølve huset. Kvifor? Fordi det skapar tilhøyrsle til den norske modellen. Eg vil heller at dei går rundt og er takksame for sosialdemokratiet, velferdsstaten og dei norske oljepengane, enn at dei skal måtte ta i mot pengar fra ultrakonservative wahabistar frå Saudi Arabia for å få bygd moskeen sin.

Eg reknar med at det er lite sannsynleg at kommunen tilbyr muslimane Trovikbygget, men for ein klekkeleg sum skal eg vurdere å la dei få overta huset og tomta vår her i Markegata. Gje bud!

Mer lesestoff? Mitt lille webunivers skriver om samme saken. 

Page 1 of 712345...Last »
%d bloggers like this: